บทที่ 146

ท่าทีที่ตกตะลึงของชารอนค่อนข้างน่าขบขัน ไซม่อนเอานิ้วแตะหน้าผากเธอและกล่าวคำพูดด้วยเสียงทุ้ม “คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับเขาอีก คุณได้ยินที่ผมพูดไหม?”

ชารอนลูบหน้าผากของตัวเองและตอบกลับด้วยความโกรธ “อย่าเจ้ากี้เจ้าการให้มากนักเลย คุณ..."

ทว่า ชารอนยังไม่ทันพูดจบเลย เธอกลับถูกขัดจังหวะ เสียงฝีเท้าของผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามาใกล้พวกเขาทั้งสอง “ไซม่อน คุณอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”

ผู้หญิงคนนั้นคือรีเบคก้า!

ชารอนไม่กะพริบตา เธอจ้องมองไปที่ไซม่อน 'เพื่อนสนิทวัยเด็ก' ของไซม่อนกำลังตามหาเขาอยู่ เขาจะไม่ปล่อยชารอนเลยรึยังไงกัน?

ไซม่อนเผยสีหน้าสุดสงบ ดูเหมือนว่าไซม่อนจะไม่ได้กังวลเลยด้วยว่ารีเบคก้าจะเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน

“ไซม่อน คุณอยู่ที่ไหนน่ะ? งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะ คุณพ่อขอให้เราเต้นรำด้วยกันในพิธีเปิด...” รีเบคก้าสามารถสัมผัสได้ว่าไซม่อนอยู่ใกล้ ๆ แต่เธอก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนของเขาได้

ชารอนเผยท่าทีแปลกไประหว่างที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง เขาจะไม่ไปหารีเบคก้างั้นเหรอ?

ในตอนนี้ ไซม่อนพลันขมวดคิ้ว ชารอนไม่สามารถอ่านสีหน้าของเขาออกเลย ไซม่อนก้มมองต่ำและไม่สนเสียงหัวเราะของชารอนเลย เขาเอียงคางของชารอนขึ้นเพื่อจูบเธออีกครั้ง ทันใดนั้น เขาก็กล่าวคำพูดออกมา “จำที่ฉันพูดได้ไหม? ห้ามติดต่อกับยูจีนอีก”

ท้ายที่สุด ไซม่อนก็ปล่อยเธอและหันออกจากมุม

ในระหว่างที่ชารอนยืนพิงกำแพง เธอเห็นไซม่อนเดินออกไป ทันใดนั้น รีเบคก้ากล่าวทักทายไซม่อนอย่างมีความสุข “ไซม่อน อยู่ที่นี่เอง! ตอนนี้งานเลี้ยง..."

“รู้แล้ว” ไซม่อนขัดจังหวะรีเบคก้าและรีบเดินตรงไปยังห้องเต้นรำทันที เขาไม่แม้แต่จะมองเธอเลยด้วยซ้ำ

รอยยิ้มบนใบหน้าของรีเบคก้าหยุดนิ่ง เธอรู้สึกแย่ไม่น้อยระหว่างที่มองดูไซม่อนเดินจากไปอย่างเย็นชา

ชารอนเดินออกมาจากตรงมุม ความเงียบกลับมายังทางเดินแบบเดิม เธอรู้สึกแน่นหน้าอก อีกทั้ง ร่างกายของชารอนยังคงอุ่นอยู่ด้วย

ไซม่อนมีสิทธิ์อะไรมาห้ามเธอไม่ให้คุยกับยูจีนกัน?