บทที่ 198

มันอาจเป็นเพราะที่นี่ค่อนข้างเปลี่ยว ร้านอาหารจึงมีลูกค้าไม่มากนัก

ทันทีที่ไซม่อน ชายผู้เผยออร่าอันสูงส่งเข้ามาภายในร้าน ภายในชั่วพริบตา สายตาส่วนใหญ่พลันจับจ้องมาที่เขาในทันที

ทันใดนั้น เจ้าของร้านทักทายไซม่อนทันที เจ้าของร้านถึงกับตกตะลึงทันทีที่เห็นออร่าอันทรงพลังรอบตัวของไซม่อน เจ้าของร้านถึงกับกล่าวคำพูดออกมาด้วยเสียงสั่น "ยินดีต้อนรับครับ รับอะไรดีครับ?"

ไซม่อนไม่ได้มองที่เจ้าของร้าน แต่เขาพลันกล่าวคำพูดออกมา “เธอเป็นคนสั่งครับ” ไซม่อนมองไปยังที่นั่งว่างและนั่งลง

ชารอนจ้องไปที่ยังที่นั่งอยู่ เขาเผยรูปลักษณ์ราวกับเป็นเจ้าขุนมูลนายชนชั้นสูงที่กำลังรอการรับใช้ ชารอนถึงกับสบถใส่ไซม่อนในใจ แต่ทว่า เธอก็พลันยิ้มออกมาให้กับเจ้าของร้านและกล่าวคำพูด “โบโลเนสเนื้อสองที่ค่ะ ของฉันไม่เอาผักชีฝรั่งนะคะ ขอบคุณค่ะ”

“ผมก็ไม่เอาผักชีฝรั่งเหมือนกันครับ” ไซม่อนพูดขึ้นทันที

ชารอนเหลือบมองไซม่อนโดยไม่ตั้งใจ เขาไม่กินผักชีฝรั่งด้วยงั้นหรือ?

ทันใดนั้น เจ้าของตะโกนไปยังห้องครัวทันที “โบโลเนสเนื้อสองชิ้นไม่ใส่ผักชีฝรั่ง!”

ชารอนนั่งอยู่หน้าไซม่อน ระหว่างที่กำลังเหลือบมองไปยังชายตรงหน้า เขากำลังนั่งอยู่ในท่าทีราวกับตัวเองกำลังประชุมอยู่ในสำนักงาน ชารอนถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่

"คุณหัวเราะอะไรน่ะ?" ไซม่อนจ้องไปยังชารอน

“ท่านประธานแซคคารี่คะ คุณคงไม่เคยมาทานอาหารแถวนี้สินะคะ?"

“อันที่จริง มันก็นานมากแล้วแหละที่ผมไม่ได้เข้าภัตตาคารถูก ๆ ที่ไม่ค่อยถูกหลักอนามัยแบบนี้”

ไซม่อนจำแนกร้านอาหารเล็ก ๆ แบบนี้ว่าเป็นภัตตาคารถูก ๆ ที่ไม่ค่อยถูกหลักอนามัยงั้นหรือ? ไซม่อนบอกว่าไม่เคยกินร้านแบบนี้มานานแล้ว งั้นก็แสดงว่าเขาเคยมากินแล้วใช่ไหม?

ทว่า ก่อนที่ชารอนจะได้คำตอบที่ชัดเจน โบโลเนสสองจานก็ทำเสร็จ เจ้าของร้านถึงกับเดินมาเสิร์ฟให้กับทั้งสองด้วยตัวเอง

เนื้อสับชิ้นใหญ่คลุมพาสต้าพร้อมกลิ่นน่าดึงดูดใจวางอยู่ตรงหน้าทั้งสอง ชารอนหิวมาสักพักใหญ่แล้ว แถมตอนนี้ท้องเธอก็ร้องแล้วด้วย

ชารอนใช้ช้อนตักชิมซอสก่อน หลังจากนั้นเธอก็หยิบส้อมขึ้นมา “ฉันจะกินก่อนนะ”

“ระวังด้วยนะ มันร้อน” ทว่า ทันทีที่ไซม่อนกว่าเตือน มันก็สายไปเสียแล้ว

“อ๊า...ซ... ” ชารอนแลบลิ้นและใช้มือปัดมัน ปลายลิ้นของเธอถูกลวกจนเป็นสีแดง