บทที่ 230

ในไม่ช้า อาหารทุกจานที่ไซม่อนสั่งมาก็วางอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอาหารที่ทั้งสองโปรดปราน ชารอนพลันหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เขาจำอาหารจานโปรดของเธอได้หมดเลยงั้นหรือ?

ในบางครั้ง ไซม่อนก็ดูจะเป็นผู้ชายที่เก็บรายละเอียดได้อย่างน่ากลัว

ไม่นานนัก พนักงานก็นำไวน์แดงหนึ่งขวดมาวาง ชารอนตกใจเล็กน้อยทันทีที่มองไปทางด้านข้าง ไซม่อนเตรียมไวน์เอาไว้สำหรับโอกาสนี้ด้วยเหรอ?

“อาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หายดีเลยนะ แถมคุณยังต้องทานยาอยู่ด้วย คุณดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้นะ”

“เรามาฉลองกันนะ ขาดไวน์ไปได้ยังไงกันล่ะ?”

“ถ้าอย่างนั้น คุณก็ดื่มได้แค่แก้วเดียวเท่านั้นนะ” ชารอนรินไวน์และชนแก้วกับไซม่อน

ไซม่อนจิบไวน์และกล่าวคำพูด “ขอบคุณนะที่คอยดูแลผมมาตลอดนะ นี่ถือเป็นการเฉลิมฉลองครั้งแรกของเราทั้งคู่ ผมหวังว่าคุณจะยังอยู่กับผมและร่วมฉลองด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะ"

ชารอนมองไซม่อนด้วยความงุนงง เขาเมาหลังจากเพียงจิบแอลกอฮอล์ไปแล้วรึยังไงกัน? เขาจะฉลองอะไรอีก?

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะคอยอยู่ข้าง ๆ คุณเอง” ชารอนรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก ในตอนนี้ เธอยังคงบอกไม่ได้เลยว่าตัวเองรู้สึกกับไซม่อนมากน้อยเพียงใด นอกจากนั้น เธอยังต้องการเข้าใกล้ไซม่อนอีกด้วย แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของเขาอยู่

การอยู่กับไซม่อนจะทำให้ชารอนกังวลอยู่ตลอดเวลา

อันที่จริง ไซม่อนไม่เคยฉลองเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย เขาไม่ใช่คนโรแมนติก นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ชายที่มีวินัยในตัวเองไม่น้อย นับประสาอะไรกับการเติบโตขึ้นภายใต้การดูแลของเพเนโลเป้ พี่สาวจอมบ่นแสนน่าเบื่อ

การเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งเดือนในวันนี้ถือเป็นการกระทำที่ไซม่อนไม่เคยทำกับใครมาก่อน

เพียงแต่ชารอนไม่รู้เรื่องนี้เท่านั้น

เนื่องจากชารอนไม่อนุญาตให้ไซม่อนดื่ม เธอจึงเป็นฝ่ายที่ดื่มไวน์หมดขวดแทน

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ชารอนก็แทบเมาหัวทิ่มอยู่แล้ว ด้วยเหตุนั้น คนขับรถจึงพาทั้งสองกลับไปที่คอนโด

ในตอนแรก ไซม่อนต้องการพาชารอนไปดูหนังหรือทำอย่างอื่นอีก แต่เมื่อเห็นว่าชารอนเมาจนแก้มแดงและดูมึนงง ไซม่อนจึงต้องพาเธอกลับบ้าน

ไซม่อนต้องแบกชารอนมาจนถึงประตูด้วยสภาพที่อาการบาดเจ็บบริเวณขาซึ่งยังไม่หายดี