บทที่ 254

ชารอนต้องการบอกกับยูจีนว่าเธอไม่ได้หลั่งน้ำตาให้กับผู้ชายคนไหนเลย แต่ทว่า ทันทีที่นึกถึงไซม่อนและความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง ดูเหมือนว่ามันจะสิ้นสุดลงแล้ว หัวใจของชารอนพลันเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

ตอนที่ชารอนได้ยินเสียงกรีดร้องของตระกูลแซคคารี่เมื่อวานนี้ เธอเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดักลาสจากไปแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะตื่นมาแล้ว เธอก็ยังไม่อยากเชื่อเลย

ทันใดนั้น เธอก็คว้ามือยูจีน “ผู้อำนวยการแซคคารี่... เขา... เขาตายแล้วจริงเหรอ?”

แสงสว่างวาบผ่านดวงตาของยูจีน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุด เขาก็บอกความจริงอันโหดร้ายกับชารอน “อืม ตระกูลแซคคารี่ออกมาแถลงการณ์แล้วว่าผู้อำนวยการแซคคารี่เสียชีวิตแล้ว เขาเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าจากอาการหัวใจวาย เขาไม่อยู่แล้ว”

หัวใจของชารอนเริ่มเต้นแรงกว่าเดิม ดักลาสจากไปแล้วจริง ๆ อีกทั้ง มันยังเป็นเพราะอาการหัวใจวายด้วย เธอกับฟิโอน่าทำเกินไปรึเปล่า?

…

งานศพของดักลาสถูกจัดขึ้นอย่างเศร้าหมอง ผู้มีอิทธิพลเกือบทุกคนในเมืองต่างมาเยี่ยมเขาเป็นครั้งสุดท้าย

ชารอนแต่งกายด้วยชุดสีดำพร้อมกับมัดผมทรงหางม้า ไม่ว่ามันจะเป็นฝีมือของเธอที่ก่อให้เกิดพายุโหมกระหน่ำจนพัดพาชีวิตของชายชราผู้นี้ไป หรือแม้ว่าตระกูลแซคคารี่จะไม่ต้อนรับก็ตาม ชารอนก็ยังต้องการพบดักลาสเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ดี

เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมานอกจากคำว่าขอโทษ ชารอนพลันหวังว่าดักลาสสามารถให้อภัยเธอได้ในโลกชีวิตหลังความตาย

ทั้งหมดเป็นเพราะความหุนหันพลันแล่นของชารอน เมื่อประกาศความจริงเรื่องการเสียชีวิตของไซลาสออกไป เธอไม่ได้คำนึงถึงสภาพร่างกายของดักลาสเลย

นอกจากนี้ ยูจีนยังเป็นคนพาเธอไปงานศพอีกด้วย แม้แต่ยูจีนก็ต้องการพบดักลาสเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน ชายผู้เคยครองโลกธุรกิจ แต่ทว่า ยูจีนพลันรู้ดีว่าพวกตระกูลแซคคารี่ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ศพแน่ โดยเฉพาะไซม่อน

ด้วยเหตุนั้น เขาเพียงแค่มาส่งชารอนเท่านั้น เขาไม่ได้เข้าไปด้วย

ทันทีที่รถจอดอยู่ข้างทางเข้า ชารอนก็สังเกตเห็นบอดี้การ์ดสองคนในชุดดำอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งออกมา ครู่ต่อมา ผู้หญิงคนนั้นก็ถูกโยนออกไปอย่างไร้ความปรานี

คนที่ตามหลังบอดี้การ์ดมาอย่างใกล้ชิดคือเพเนโลเป้ เธอจ้องไปที่ฟิโอน่าซึ่งถูกโยนลงไปกองกับพื้นด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ หลังจากนั้น เพเนโลเป้ก็พลันกล่าวคำพูดออกมา "ไปให้พ้นเลยนะ แม้ว่าพ่อของฉันจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ท่านก็ไม่ต้องการพบคนอย่างเธออีก!”

ฟิโอน่าได้ยินว่าวันนี้เป็นงานศพของดักลาส เธอจึงพยายามดิ้นรนจากทุกอย่างที่ขวางทางเธอเพื่อมากล่าวอำลาต่อหน้าศพของดักลาส

แต่ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เข้าไป พวกแซคคารี่ก็ไล่เธอออกไปแล้ว

ฟิโอน่าพยายามลุกขึ้นและคุกเข่าอยู่บนพื้น เธอคร่ำครวญและคว้ากางเกงของเพเนโลเป้พร้อมกับอ้อนวอน “เพเนโลเป้ ฉันรู้ฉันมันเลว ฉันยอมให้คนในตระกูลแซคคารี่ไล่ออกไป แต่ฉันขอโอกาสอีกครั้งเถอะนะ ฉันอยากไปไหว้คุณพ่อหน่อย ฉันขอเห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม?"