บทที่ 341

ในโรงพยาบาล แพทย์กำลังยุ่งอยู่กับการพันแผลที่คอของชารอน ตำแหน่งของบาดแผลนั้นอยู่ในจุดที่อันตราย ถ้าแซลลี่ออกแรงมากกว่านี้ ชารอนอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว

หลังจากที่พวกเขาออกจากโรงพยาบาล ทั้งสองก็เข้าไปนั่งในรถ และชารอนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจก่อนจะพูดว่า "ช่วงนี้ฉันดวงตกหรือไงนะ? ทำไมฉันถึงได้รับบาดเจ็บอยู่เรื่อย”

ไซมอนขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พระเจ้ากำลังบอกให้คุณกลับมาหาผมโดยเร็วที่สุด ผมเป็นคนเดียวที่สามารถปกป้องคุณได้”

ชารอนเอียงศีรษะไปด้านข้างแล้วจ้องหน้าเขา และในที่สุด เธอก็เม้มปากแล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าพระเจ้าพยายามจะสื่ออะไรกับฉัน แต่ฉันรู้ว่าถ้าคุณยิงเธอช้ากว่านั้น ฉันคงตายด้วยน้ำมือของแซลลี่ไปแล้ว” ดังนั้น นี่ก็หมายความว่าเขาได้ช่วยชีวิตเธอไว้อีกครั้ง

ชายคนนั้นเหยียดแขนออก แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็พูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ชีวิตของคุณเป็นของผม ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอาชีวิตคุณไปจากผมได้!”

แม้ว่าคำพูดของชายคนนั้นจะฟังดูหนักแน่น แต่ชารอนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาได้ช่วยชีวิตเธอเอาไว้หลายต่อหลายครั้งแล้ว

ชารอนโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดังนั้นฉันต้องได้รับการอนุมัติจากคุณ ก่อนที่ฉันจะได้รับอนุญาตให้ตายใช่ไหมคะ?”

ไซมอนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ จากนั้นเขาก็ยกคางของเธอขึ้นด้วยมือที่เรียวยาว แล้วถามว่า “เรื่องที่คุณพูดตอนอยู่ที่โกดังเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”

“ฉันพูดอะไรเหรอคะ?” ก่อนหน้านี้เธอพูดอะไรออกไปตั้งมากมาย ดังนั้นเธอจึงไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงประโยคไหน

ดวงตาของชายคนนั้นมืดลงเล็กน้อย “ประโยคที่… คุณบอกว่าผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่คุณเคยคบไงล่ะ?”

“เอ่อ...” เธอพูดประโยคนั้น และมันก็เป็นเรื่องจริง อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะจริงจังกับคำพูดของเธอขนาดนี้

เธอกระพริบตาใส่เขาแล้วถามว่า “มันสำคัญสำหรับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ถ้าคุณไม่ใช่ผู้ชายคนแรกของฉัน คุณจะไม่ต้องการฉันอีกต่อไปเหรอ?”

ชายคนนั้นขมวดคิ้วทันที “ไม่แน่นอน! ถึงผมจะไม่ใช่คนแรกของคุณ แต่ผมก็จะเป็นคนสุดท้ายของคุณอย่างแน่นอน!”

โอ้ว้าว ช่างเป็นทัศนคติที่หยิ่งผยองยิ่งนัก!

อย่างไรก็ตาม เธอกลับรู้สึกมีความสุขกับเรื่องนี้อย่างอธิบายไม่ถูก เธอคล้องแขนรอบคอเขาแล้วเงยหน้าขึ้นจนชิดหูของเขา จากนั้นเธอก็จงใจลดเสียงลงพร้อมกับพูดว่า “จนถึงตอนนี้ คุณก็ยังเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันเคยมีอะไรด้วย”

เสียงแผ่วเบาของผู้หญิงคนนั้นทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังต้องมนต์ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจั๊กจี้ และเขาก็ใช้มือใหญ่จับหลังศีรษะของเธอ แล้วจูบเธอทันทีที่เขาก้มศีรษะลง