บทที่ 345

ชารอนอ่านนิทานไปได้ครึ่งเรื่องแล้วตอนที่เด็กน้อยผล็อยหลับไป เธอจึงจูบหน้าผากลูกชายของเธอเบา ๆ และอุ้มเขาเข้าไปนอนก่อนจะออกจากห้องอย่างระมัดระวัง

เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอก็เห็นไซมอนที่มีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวของเขา เขากำลังก้าวออกจากห้องน้ำ ก่อนจะเช็ดผมสีดำที่เปียกของเขาด้วยผ้าเช็ดตัวอีกผืนที่อยู่ในมือ

เธอกระแอมเล็กน้อยและรีบมองไปทางอื่น เธอกลายเป็นคนโรคจิตแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไซมอนรู้สึกพอใจที่เธอชื่นชมรูปร่างอันยอดเยี่ยมของเขา เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้เธอแล้วถามว่า “เขาหลับแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ เขาหลับไปแล้ว” เธอตอบพร้อมกับกลืนน้ำลายเบา ๆ เธอรู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ขณะที่ดวงตาของเธอพยายามจะเหลือบมองร่างกายอันกำยำของเขาอีกสักสองสามครั้ง

อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นเดินตรงไปหาเธอ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดตัวให้แล้วพูดว่า “เช็ดผมให้หน่อยสิ” ช่างเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการจริง ๆ

เขาเดินไปนั่งบนโซฟาอย่างสงบ และรอให้เธอเดินเข้าไปหา

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าบนโซฟา และกำลังจะเริ่มเช็ดผมให้เขา ทันใดนั้นเอง เธอก็เหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นที่ยาวพาดผ่านหลังของเขา มันเกิดขึ้นตอนที่พวกเขาถูกแม่น้ำพัดพาไปในตอนนั้น

ดูเหมือนว่าตอนนี้แผลจะหายดีแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นจาง ๆ ในขณะเดียวกัน บาดแผลที่แขนของเขาก็หายดีแล้วเช่นกัน แต่ยังคงทิ้งร่องรอยให้พอมองเห็นได้

เมื่อเธอคิดถึงเรื่องที่เขาต้องได้รับบาดเจ็บหลายครั้งเพราะเธอ เธอก็ได้แต่ตำหนิตัวเอง และรู้สึกทุกข์ใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มือของเธอสัมผัสแผลเป็นบนหลังของเขาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เธอถอนหายใจเบา ๆ

เขาสัมผัสได้ถึงนิ้วของผู้หญิงที่พาดผ่านหลังของเขา ทำให้เขาตัวแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่เขาได้ยินเสียงถอนหายใจของเธอ เขาก็หันไปมองเธอด้วยสีหน้าที่ดูมืดมน

"เป็นอะไรไป? คุณรู้สึกสงสารผมงั้นเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” เธอไม่กลัวที่จะยอมรับความจริง อาการบาดเจ็บทั้งหมดของเขาเกิดขึ้นเพราะเธอ

“ตอนนี้คุณรู้หรือยัง ว่าคุณติดหนี้ผมมากแค่ไหน?” ชายคนนั้นวางมือของเขาบนใบหน้าของเธอ

“รู้แล้วค่ะ ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว โอเคไหมคะ? คุณไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังชดใช้ให้คุณอยู่” เธอเริ่มเช็ดผมให้เขา

เนื่องจากผมของชายคนนั้นค่อนข้างสั้น เธอจึงทำมันเสร็จภายในเวลาไม่กี่วินาที