บทที่ 362

แม้ภายในห้องจะมืดสลัวและมีเพียงแสงไฟริบหรี่ แต่เธอก็คุ้นเคยกับกลิ่นของชายคนนั้นเป็นอย่างดี

จากนั้นเสียงทุ้มลึกของเขาก็รดลงมาบนศีรษะของเธอ "ผมเอง"

ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเป็นเขา ไซมอน!

หลังจากที่รู้ว่าเป็นเขา ความซึมเศร้าที่เธอแบกรับมาทั้งคืนก็ปะทุขึ้นทันที ราวกับภูเขาไฟระเบิด เธอพูดอย่างเย็นชา "ไปให้พ้น ปล่อยฉัน!"

ชายคนนั้นกดมือของเธอลงบนประตู และเขายังกดทับร่างของเธออีกด้วย เธอก็ไม่สามารถดิ้นรนได้เลย!

ความแตกต่างด้านความแข็งแกร่งระหว่างชายและหญิงทำให้เธอไม่สามารถผลักเขาออกไปได้

ภายใต้แสงสลัว เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง “ฉันบอกให้ปล่อยฉัน!” เธอรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเขาสัมผัสเธอ

ไซมอนมองดูเธอด้วยสีหน้าที่ดูเอาแต่ใจอย่างยิ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความโกรธของเธอ แต่เขาก็อารมณ์เสียเช่นกัน และร่างสูงของเขาก็ขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น

กลิ่นอันแรงกล้าของผู้ชายห่อหุ้มเธอเอาไว้ และลมหายใจอันร้อนแรงของเขาก็พัดเข้าหูเธอพร้อมกับเสียงเข้มที่ฟังดูน่ากลัว “คุณบอกว่าคุณกำลังเดทกับยูจีนงั้นเหรอ?”

'นี่เขากำลังตั้งคำถามกับฉันงั้นเหรอ?'

'ช่างน่าขันจริง ๆ เขากล้าสงสัยในตัวฉัน ก่อนที่ฉันจะมีโอกาสได้ถามคำถามเขาด้วยซ้ำ?

“ใช่ ฉันกำลังคบกับเขาอยู่... เอิ่ม!”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ชายคนนั้นก็ไม่สามารถควบคุมความหึงหวงที่พลุ่งพล่านในใจของเขาได้อีกต่อไป และริมฝีปากของเขาก็กดลงบนริมฝีปากของเธออย่างแรง

“อืม อืม...” เธอยังคงพยายามดิ้นรนเพื่อต่อต้าน แต่การจูบที่กักขฬะและป่าเถื่อนกลับทำให้เธอรู้สึกโกรธมากขึ้น

'มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาคิดว่าเราเป็นใคร ถึงกล้ามาทำกับฉันแบบนี้? ฉันดูเป็นคนที่น่าเอาเปรียบขนาดนั้นเลยเหรอ?'

ความทุกข์ทรมานปะทุขึ้นในใจเธอ หลายวันที่ผ่านมา เธอต้องเผชิญกับความโศกเศร้า ความเสียใจ ความโกรธเกรี้ยว และความงุนงง ทุกอย่างล้วนกลายเป็นน้ำตาที่กำลังร่วงหล่นจากดวงตาของเธอ...