บทที่ 363

ชารอนตกตะลึงชั่วขณะ เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูด แต่แล้วความโกรธในใจเธอก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง เธอไม่สามารถสลัดความรู้สึกนั้นออกไปได้เลย

เธอพยายามผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เธอทำได้เพียงยิ้มอย่างเย็นชา “คุณยังมีหน้ามาหลอกฉันอีก! พรุ่งนี้คุณจะแต่งงานกับซัมเมอร์อยู่แล้ว คุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่ที่จะเชื่อคำโกหกหลอกลวงของคุณอีกเหรอคะ”

“ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนโง่ และผมก็ไม่ได้หลอกคุณ ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมมีข้อตกลงกับเธอ!” ชายคนนั้นพูดอย่างเคร่งขรึม

ชารอนหยุดดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง และหลังจากที่เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ถามอย่างเย็นชาว่า "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณแต่งงานกับเธอด้วยเงื่อนไขบางอย่างงั้นเหรอ?"

"ใช่"

“‘งั้นก็บอกฉันมาว่าเงื่อนไขอะไร”

ไซมอนเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะพูดว่า "ผมยังอธิบายให้คุณฟังตอนนี้ไม่ได้"

ชารอนจ้องมองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ไม่ใช่ว่าอธิบายไม่ได้ แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะโกหกฉันยังไงใช่ไหมล่ะ?”

“ผมไม่ได้โกหกคุณ!”

“คุณคิดว่าฉันยังจะเชื่อใจคุณอยู่อีกเหรอ?”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เชื่อใจผม? หรือความจริงแล้ว คุณไม่เคยเชื่อใจผมเลย?”

ชารอนรู้สึกเศร้าเล็กน้อย เธอหัวเราะกับตัวเองในใจขณะที่ตอบเขา “คงงั้นมั้งคะ... ตอนนี้คุณกำลังจะแต่งงาน เรื่องของเรามันจบลงแล้ว”

เขาจะคาดหวังให้เธอเชื่อใจเขาได้อย่างไร? ถ้าเขาไม่ได้โกหกเธออย่างที่เขาพูด เขาก็ควรจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง แต่เขาก็ไม่ยอมพูดอะไร และเดินทางมาที่นี่เพื่อที่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นโดยไม่ยอมบอกเธอสักคำ มันเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะเชื่อใจเขา

จู่ ๆ ม่านตาของไซมอนก็หดตัวลง ฝ่ามือใหญ่ของเขาโอบไหล่เธอ และเขาก็จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุด ในขณะที่เขาพูดผ่านฟันที่กัดแน่นว่า "คุณพูดว่าไงนะ?"

“ฉันบอกว่าเรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้ว เราไม่มีความแค้น และไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีกต่อไป” เสียงของเธอฟังดูเฉยเมยมาก เธอรู้สึกสิ้นหวังในตัวเขา