บทที่ 376

หลังจากที่ซัมเมอร์เข้ามา เธอก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับบรรยากาศภายในห้อง โดยเฉพาะสีหน้าที่ดูน่ากลัวของไซมอน

ยูจีนดูค่อนข้างปกติ เขาโน้มตัวเข้าใกล้ชารอนมากขึ้น และพวกเขาก็ดูสนิทสนมกัน

ซัมเมอร์เหลือบมองทั้งสามคน และมีท่าทีราวกับว่าเธอเข้าใจอะไรบางอย่าง

เธอหันไปมองไซมอนแล้วพูดว่า "ฉันเห็นว่าชารอนยังไม่ได้กินอะไรเลยหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา คุณน่าจะรู้ดีว่าเธอชอบกินอะไร ไปซื้อของกินให้เธอเถอะค่ะ ไม่งั้นเธอจะหิวนะ"

ไซมอนวางแผนที่จะออกไปซื้อของกินอยู่แล้ว แต่หลังจากที่ยูจีนปรากฏตัว เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ทันที เนื่องจากเขาไม่ต้องการทิ้งทั้งสองคนไว้ตามลำพัง

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง คุณรีบไปเถอะค่ะ” ซัมเมอร์สามารถเดาความคิดของเขาได้

ไซมอนเหลือบมองยูจีนอย่างเย็นชา หลังจากที่ซัมเมอร์ปรากฏตัว เขาก็ดูมั่นใจมากขึ้น

“รอให้ผมกลับมาก่อนนะ” เขาลุกขึ้นแล้วพูดกับซัมเมอร์ เขายังคงไม่ยอมปล่อยให้ยูจีนอยู่ที่นั่นกับชารอนตามลำพัง

"ได้ค่ะ" ซัมเมอร์พยักหน้า

ชารอนมองดูปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองอย่างเงียบ ๆ จากนั้นเธอจึงหลับตาลง

หลังจากที่ไซมอนเดินจากไปแล้ว ซัมเมอร์ก็พูดกับยูจีนทันทีว่า "ประธานยูจีน คุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"

ยูจีนรู้ว่าซัมเมอร์ต้องการจะคุยกับชารอนเป็นการส่วนตัว เขาขมวดคิ้ว “คุณควรจะรู้เอาไว้นะว่าเธอเพิ่งฟื้น และต้องการที่จะพักผ่อนอย่างเต็มที่ เธอไม่อยู่ในสถานะที่จะพูดคุยกับใครมากจนเกินไป”

เขาไม่รู้ว่าซัมเมอร์ต้องการจะพูดอะไรกับชารอนกันแน่ แต่ลึก ๆ ในจิตใต้สำนึกของเขา เขาไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้ชารอนคลุกคลีกับเธอมากนัก

ซัมเมอร์นั่งบนที่นั่งของไซมอน และเม้มริมฝีปากของเธอเบา ๆ ก่อนพูดว่า "วางใจเถอะค่ะ ฉันจะคุยกับเธอแค่สองสามคำเท่านั้น ฉันจะไม่รบกวนการพักผ่อนของเธอ"

ชารอนแตะมือของยูจีน “คุณกลับไปพักผ่อนเถอะนะคะ” เธออยากรู้ว่าซัมเมอร์ต้องการจะพูดอะไรกับเธอ

ยูจีนจ้องมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจนัก “เอาล่ะ ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้นะ”

หลังจากที่ยูจีนจากไปแล้ว ชารอนก็หันไปมองซัมเมอร์ เธอมีท่าทีที่สงบ "คุณต้องการจะพูดอะไรกับฉันคะ?" เธอคิดว่าเธอกับซัมเมอร์ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกันมากนัก

ซัมเมอร์แสดงสีหน้าจริงจังมาก "ฉันขอโทษนะคะ"