บทที่ 41

ชารอนรู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันใด มันไม่ใช่การแต่งงานแบบปลอม ๆ หรอกหรือ? ทำไมเขาถึงต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยล่ะ?

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ท้ายที่สุด รถหรูสีดำก็มาถึงคฤหาสน์ของตระกูลแซคคารี่

รถจอดอยู่ตรงหน้าน้ำพุขนาดยักษ์ ทันทีที่มองผ่านหน้าต่างรถ ชารอนก็เห็นว่ามีคนรับใช้ยืนรออยู่

ไซม่อนและเซบาสเตียนลงจากรถไปแล้ว ทั้งชายร่างใหญ่และเด็กน้อยร่างเล็กกำลังยืนรอชารอนอยู่ข้างนอก

ชารอนต้องให้กำลังใจตัวเองก่อนที่จะก้มหน้ารับกรรมและลงจากรถ ทันใดนั้น ชารอนก็ตระหนักถึงบางสิ่ง “เดี๋ยวก่อนสิ เราไม่มีของอะไรติดตัวเลย คุณคิดว่ามันจะไม่เป็นการเสียมารยาทไปหน่อยเหรอ?” ในตอนนี้ ชารอนพลันตระหนักว่าตัวเองควรมีของเยี่ยมมาให้พวกเขาหน่อย

“แค่พาลูกชายมาก็พอ” ไซม่อนรู้สึกว่าแค่ความเอาใจใส่ของชารอนก็เพียงพอแล้ว

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ไซม่อนหันหน้าไปพูดกับเซบาสเตียน

ชารอนมองไปยังด้านหลังที่ดูเยือกเย็นของชายตรงหน้าและแอบแลบลิ้นออกก่อนจะเดินตามเขาไป

ทั้งพ่อบ้านและคนรับใช้ต่างต้อนรับและพาทั้งสองเข้าไปในบ้าน ภายในห้องนั่งเล่น ดักลาสกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังพร้อมกับถือลูกประคำอยู่ในมือ

“พวกเรามาถึงบ้านแล้วครับ พ่อ” ไซม่อนพาชารอนและลูกชายมายืนต่อหน้าดักลาส

ดักลาสเงยหน้าขึ้นและหรี่ตาลง “ลูกพาเธอมาที่บ้านเราทำไมกัน?”

“พ่อครับ ผมอยากจะแนะนำให้พ่อได้รู้จักสองคนนี้อย่างเป็นทางการ ชารอนเป็นภรรยาของผมครับ และนี่คือลูกชายของผม เขาชื่อว่าเซบาสเตียน” ไซม่อนกล่าวคำพูดอย่างไม่เร่งรีบ

ดักลาสเผยสีหน้าตกใจออกมา “ที่ลูกบอกว่าจะพาผู้หญิงกลับมาบ้านเรา คือเธอคนนี้หรอกหรือ?”

ดักลาสเคยได้ยินชื่อของชารอนมาจากฟิโอน่า แต่ทว่า หากฟังจากคำพูดของฟิโอน่าแล้ว ชารอนไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงแพศยาหลอกลวง

บางที ไซม่อนอาจจะหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้ก็ได้ แถมเธอยังมีลูกชายอีกด้วย ไซม่อนจะกล้าแต่งงานกับเธองั้นหรือ?

ไซม่อนเผยท่าทีสงบเช่นเคย "ใช่ครับ"

ทันใดนั้น เส้นเลือดบนหน้าผากของดักลาสก็พลันโผล่ขึ้นมา “ไร้สาระน่า! พ่ออนุญาตให้ลูกแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แถมเธอยังมีลูกชายที่โตขนาดนี้อีก!” ดักลาสโกรธมากเสียจนโพล่งด่าไซม่อนออกไป

ชารอนจับมือเซบาสเตียนเอาไว้แน่น อันที่จริง ชารอนคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าเหตุการณ์อะไรแบบนี้ต้องเกิดขึ้นก่อนจะมาถึง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงรู้สึกประหม่าไม่น้อยในตอนแรก