บทที่ 77

“ถ้าคุณไม่อยากเห็นหน้าพวกเขา ผมทำให้พวกเขาออกไปได้นะ” ไซม่อนพูดเรื่องเช่นนี้ออกมาอย่างง่ายดาย สำหรับเขา มันเป็นสิ่งที่เขาทำได้โดยใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อย

ชารอนตกตะลึง 'ไล่พวกเขาออกไป?' อันที่จริง ชารอนไม่อยากอยู่กับทั้งคู่เลย อีกทั้ง ชารอนยังต้องเจอทั้งสองคนนั้นทุกวันด้วย มันคงจะเป็นการดีถ้าพวกเขาออกไปจากบ้านหลังนี้

แต่ทว่า...

ชารอนกัดริมฝีปากและกล่าวคำพูด “ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอกคะ ฉันไม่อยากให้คุณลุงดักลาสเรียกว่านางแพศยาอีก"

ถึงอย่างไร สาเหตุที่แซลลี่สามารถเข้ามาอยู่ในบ้านได้ก็เป็นเพราะว่าเขาได้รับไฟเขียวจากดักลาส ดักลาสเป็นคนอนุญาตให้เธอเข้ามาพักผ่อนที่บ้านหลังนี้ นอกจากนี้ ดักลาสยังเคยกล่าวอีกด้วยว่าถ้าแซลลี่หายดีแล้ว เธอยังมีหวังที่จะได้ตั้งครรภ์อีกครั้ง

ถ้าไซม่อนดันไปบังคับให้ทั้งสองออกจากบ้าน ชารอนคงเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดแน่

ไซม่อนเหลือบมองไปยังใบหน้าด้านข้างที่ขาวใสของชารอนและเผยยิ้มออกมา “ทำไมคุณต้องกังวลว่าคุณพ่อจะคิดยังไงด้วยล่ะ? นี่คุณกำลังวางแผนที่จะเล่นบทลูกสะใภ้แสนดีต่อหน้าเขาหรือยังไงกัน?”

ชารอนหันไปมองใบหน้าของไซม่อน เธอพลันกระแอมออกมาเบา ๆ “อันที่จริง ทั้งหมดก็เพื่อคุณเองนั้นแหละ เพื่อที่พ่อของคุณจะได้ไม่สั่งให้คุณหย่าร้างกับฉัน และเพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น”

นัยน์ตาของไซม่อนเป็นประกายระยิบระยับ เขาพลันเผยยิ้ม “นี่คุณกำลังเป็นห่วงผมอยู่งั้นเหรอ? ผมควรกล่าวคำขอบคุณแทนดีไหมล่ะเนี่ย?”

“งั้นจะแสดงความขอบคุณฉันยังไงล่ะ?” ชารอนสงสัย 'โดยปกติแล้ว เขาจะเป็นคนประเภทที่ชอบจัดการทุกเรื่องในชีวิตด้วยใบหน้าอันเย็นชาตลอดเวลา เขามีความคิดที่อยากจะขอบคุณใครสักคนก่อนด้วยงั้นเหรอ?'

ไซม่อนขมวดคิ้ว เขาเผยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง ผ่านไปซักพัก ดูเหมือนไซม่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก ทันใดนั้น เขาก็เข้ามาใกล้ชารอนพร้อมกับจับคางของเธอเงยขึ้น น้ำเสียงของไซม่อนดูคมเข้มไม่น้อย “ลองอยู่ด้วยกันดูไหมล่ะ? บางที เราทั้งคู่อาจแสดงให้คุณพ่อของผมเห็นก็ได้นะว่าเราสองคนรักกันมากขนาดไหน?"

ชารอนเบิกตากว้าง 'เขาจะแสดงคำขอบคุณให้เราแบบนี้น่ะเหรอ? ไม่เขินไม่อายเลยหรือยังไงกัน?'

ทันทีที่ไซม่อนสังเกตเห็นท่าทางงุนงงของชารอน เขาพลันรู้สึกขุ่นเคืองและไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าตนควรจะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของไซม่อนก็กว้างขึ้น 'ผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบโดนแกล้งหรือยังไงกันนะ?'

ทันทีที่ชารอนจ้องมองกลับมา เธอสังเกตเห็นว่าดวงตาของไซม่อนหรี่ลง ทันใดนั้นเอง ชารอนก็ตระหนักได้ว่าเขากำลังหยอกล้อเธออยู่!