บทที่ 90

“ลุงครับ พ่อครัวเป็นคนทำมื้อเที่ยงให้เหรอครับ? กลิ่นหอมมากเลย ผมเองก็ยังไม่ได้ทานข้าวกลางวันเลยด้วย ผมขอริซอตโต้สักชิ้นได้ไหม?” โฮเวิร์ดถามก่อนจะเดินไปนั่ง

“ถ้าอยากกินนัก ก็กลับไปกินที่บ้านสิ” ไซม่อนกล่าวคำพูดอย่างเย็นชา เขาปฏิเสธทันที

โฮเวิร์ดชะงักระหว่างนั่งลง “ก็ได้ งั้นผมจะไม่ขัดจังหวะพวกคุณสองคน ไหน ๆ ผมก็อยู่คนเดียวแล้ว เดี๋ยวผมสั่งข้าวมาจากบ้านก็ได้” เขาบ่น

โฮเวิร์ดจ้องไปที่ชารอนก่อนจะจากไป ถึงกระนั้น เธอก็ไม่ได้สนใจโฮเวิร์ดเลย ชารอนยังคงเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันกับไซม่อน

โฮเวิร์ดถึงกับต้องระงับความโกรธที่ลุกโชนอยู่ในหัวใจและหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เขาปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของโฮเวิร์ดก็หายไปในทันที

ในตอนแรก ชารอนรู้สึกหิวมาก แต่ทว่า หลังจากที่โฮเวิร์ดเข้ามา เธอก็ไม่รู้สึกอยากกินอีกต่อไปแล้ว เธอวางส้อมและช้อนลงหลังจากรับประทานอาหารได้ไม่เยอะ "ฉันอิ่มแล้วแหละ คุณกินต่อเลย” เธอกล่าว

ไซม่อนขมวดคิ้วทันทีที่สังเกตเห็นว่าชารอนแทบไม่ได้แตะรีซอตโต้เลย เธอกินไปแค่นิดเดียวเท่านั้น “ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย? หรือคุณกำลังประหยัดเพราะกลัวว่าผมไม่มีเงินจ่ายค่าของกินพวกนี้หรือยังไงกัน?” เขาถาม

“ฉันอิ่มแล้ว” ชารอนพูดพร้อมกับทำหน้าบึ้ง ปกติแล้ว เธอไม่ชอบกินอะไรเยอะแยะมากมาย

“กินรีซอตโต้ของคุณก่อนเถอะ เหลืออีกตั้งครึ่งหนึ่งนะ” ไซม่อนสั่งโดยไม่เว้นที่ว่างให้ชารอนขัดเลย ชารอนในตอนนี้ผอมเหมือนไม้จิ้มฟัน เธอกินน้อยขนาดนั้นได้ยังไงกัน?

ชารอนถึงกับพูดไม่ออก เขาออกคำสั่งมากไปหรือเปล่าล่ะเนี่ย? เธอกินตามที่ตัวเองพอใจแล้วไม่ได้เลยหรือยังไงกัน?

เมื่อเห็นว่าชารอนยังคงนิ่งเฉยและเผยสีหน้าที่ท้าทายออกมา ไซม่อนหรี่ตาลง “หรืออยากให้ผมป้อน?” เขาถาม

ชารอนหยุดหายใจทันทีที่สบตากับไซม่อน เขาต้องการที่จะป้อนฉันเนี่ยนะ?

หนังศีรษะของชารอนถึงกับชาทันทีที่กำลังนึกภาพว่าไซม่อนป้อนรีซอตโต้เข้าปากเธอ ท้ายที่สุด ชารอนก็หยิบส้อมและช้อนขึ้นมาอย่างเชื่อฟังแล้วโบกมือให้ไซม่อน "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกินเองได้...” เธอกล่าว

พวกเขาแค่ต้องกินให้หมด ไม่จำเป็นต้องทำให้มันน่าตื่นเต้นเลย

ชารอนกินอาหารจนหมด เธอกินไปเยอะเช่นกัน และในไม่ช้า ชารอนก็รู้สึกอิ่มเอิบ

ชารอนลูบท้องของตัวเอง เธอแทบอยากร้องไห้ออกมาทันทีที่คิดถึงเรื่องที่ต้องมานั่งทานข้าวกับไซม่อนทุกบ่ายนับจากนี้