ตอนที่ 117

ชิงอู้ที่มาถึงช้าไปหน่อย ในที่สุดก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

ร่างสีชมพูอีกร่างถูกร่างสีเหลืองสดฉุดลากให้ว่ายไปยังทิศทางริมฝั่ง!

ในขณะเดียวกันทหารองครักษ์ที่อยู่อีกฝั่งก็รีบรุดเข้ามา เเยกกลุ่มสตรีที่ล้อมรอบทะเลสาบออกไป เพื่อเคลียร์พื้นที่ขนาดใหญ่

เมื่อร่างสีเหลืองสดอุ้มคนขึ้นฝั่ง มู่เหยาก็ใช้เสื้อคลุมเจียงเจาที่ตัวสั่นเทาไว้เเน่น ไม่ให้ใครเห็น

“มู่…พี่หญิงมู่” เจียงเจาตกใจจนตัวสั่น ใบหน้าซีดขาวเป็นพิเศษ จับเเขนเสื้อของมู่เหยาไว้เเน่นไม่กล้าปล่อย

“ไม่เป็นไรเเล้วไม่เป็นไรเเล้ว ข้าอยู่นี่ข้าอยู่นี่”

มู่เหยาปลอบโยนเบาๆพลางส่งสัญญาณให้ชิงอิ่งมองดู จากนั้นจึงลุกขึ้นคำนับผู้ที่ขึ้นจากฝั่ง

“ผู้น้อยมู่เหยา ถวายบังคมองค์ไท่จื่อเพคะ”

เมื่อเสียงของนางเอ่ยออกไป ผู้คนที่ตกใจจนสติแตกคนอื่นๆก็ได้สติกลับคืนมา เเละต่างก็ก้มกราบลงบนพื้น

ไท่จื่ออวิ๋นจี้ไอเบาๆทีหนึ่ง “ลุกขึ้นเถิด ดูก่อนว่าผู้ที่ตกน้ำเป็นอย่างไรบ้าง”

อวิ๋นจี้พูดพลางย่อตัวลงครึ่งหนึ่งเพื่อวางคนที่อยู่ในอ้อมแขนลง

เมื่อเห็นว่าคนที่ช่วยไว้คือหวังรั่วเมิ่ง เเววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจและรังเกียจ

เรื่องนี้ถูกมู่เหยาสังเกตุเห็น มือที่ซ่อนอยู่ในเเขนเสื้อกำแน่นขึ้น

“จูชุ่ยยังไม่รีบนำเสื้อมาคลุมให้คุณหนูของเจ้า เเล้วส่งกลับจวนให้หมอที่จวนรักษาเล่า” มู่เหยาเอ่ยเตือนพลางยืนอยู่หน้าหวังรั่วเมิ่ง เพื่อบดบังสายตาของไท่จื่อเเละทหารองครักษ์

ไม่ว่าหวังรั่วเมิ่งจะเป็นยังไงมาก่อน ในฐานะที่นางเป็นสตรี มู่เหยาย่อมไม่ยอมให้เกียรติของสตรีผู้อื่นถูกเหยียดหยาม

เมื่อหวังรั่วเมิ่งถูกวางลง นางก็สำรอกน้ำออกมาอีกหลายอึก ในที่สุดก็เป็นหวัดจากความเย็น เวลานี้ใบหน้าซีดเผือดจนตัวสั่น

ดูจากท่าทางเเล้ว เกรงว่านางจะตกใจหนักกว่าเจียงเจาอยู่มาก

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ!”

จูชุ่ยก้าวไปข้างหน้า ใช้เสื้อคลุมห่มหวังรั่วเมิ่งไว้เเน่น เมื่อประคองคนขึ้นได้เเล้ว ก็รีบก้มกราบของคุณไท่จื่อรัวๆ

อวิ๋นจี้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางรับเสื้อคลุมที่ทหารองครักษ์ยื่นให้ “มู่จวิ้นจู่พูดถูกเเล้ว รีบส่งคุณหนูของเจ้ากลับไปรักษา อย่าให้ล่าช้า”

จูชุ่ยรีบพยักหน้า เรียกเเม่นมหลายคนมาช่วยพยุงหวังรั่วเมิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนชิงอิ่งก็พยุงเจียงเจา ห่มคนไว้มิดชิด ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆเลย!

“ไท่จื่อรักษาสุขภาพด้วย เจาเอ๋อร์มีร่างกายอ่อนแอ หม่อมฉันเกรงว่านางจะทนไม่ไหวหากอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เลยอยากจะพานางกลับจวนเเม่ทัพก่อนเพคะ”