ตอนที่ 163

แค่ลู่เหวินเจิ้งนึกถึงนิสัยของจังซื่อ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันใด

ครั้นตรองแล้วตรองเล่า แววตาก็แน่วแน่ด้วยความเด็ดขาดอำมหิต

ไม่นานนักหลังจากเขาออกจากเรือนตะวันออก ข่าวก็ส่งมาถึงฝั่งของหลิวหว่านชุน

“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านส่งน้ำแกงโสมไปให้ฮูหยินใหญ่ แต่ข้าคิดว่าเศษในซุปนั้นดูผิดแปลกไป…”

พอได้ฟังคำจากสาวใช้คนสนิท หลิวหว่านชุนก็หัวเราะออกมาอย่างเงียบงัน

“เจ้าว่า หากจังซื่อรู้ว่าวิธีที่เคยใช้กับคนอื่น สุดท้ายตนต้องเผชิญเอง… นางจะเป็นอย่างไรเล่า?”

สาวใช้คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคล้ายจะนึกถึงเรื่องตลกอันใดขึ้นมาได้

น้ำเสียงก็พลันเจือไปด้วยความสะใจในเคราะห์ผู้อื่น

“หากฮูหยินใหญ่รู้เข้า แน่นอนว่านางต้องทะเลาะกับนายท่านในจวนเป็นแน่เจ้าค่ะ”

หลิวหว่านชุนหาได้ตำหนิความล่วงเกินของสาวใช้ไม่ กลับเพียงแค่ยิ้มที่มุมปากเท่านั้น

“ถ้าเช่นนั้น เราก็ควรช่วยให้ฮูหยินใหญ่จางได้รู้ความจริงอย่างถ่องแท้เสียหน่อยแล้ว”

สาวใช้พลันเข้าใจเจตนาของหลิวหว่านชุนทันที

นางโค้งคำนับเบาๆ แล้วหันหลังจากไป

เช้าวันถัดมา

ลู่เหวินเจิ้งกำลังชี้แนะบทความแก่ลู่ยวนในห้องหนังสือ

ก็พลันได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้นจากภายนอก

เขาขมวดคิ้ว ตั้งใจจะถามว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

ก็เห็นจังซื่อบุกพรวดเข้ามาในห้องด้วยโทสะ แววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้น!

ลู่เหวินเจิ้งสะดุ้ง แต่สีหน้ายังประคองความสงบนิ่งไว้ได้

เขาโบกมือให้ลู่ยวนถอยออกไป แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับจังซื่อ

“เจ้าบุกเข้ามาด้ววท่าทางเช่นนี้ ต้องการสิ่งใดกัน?”

ลู่เหวินเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับเผยความขุ่นเคืองเล็กน้อย

จังซื่อเบิกตากว้างด้วยความโกรธ เอ่ยเสียงแหลมสูง “สิ่งใดหรือ? เจ้ากระทำอันใดไว้ เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือ?”

ลู่เหวินเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจพลันคิดขึ้นว่า หรือว่านังโง่นี่จะจับพิรุธได้จริงๆ?

มันไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาทำทุกอย่างอย่างรอบคอบ แล้วนังโง่นี่จะรู้ได้อย่างไร?

ครั้นคิดดังนี้ เขาก็ทำหน้าขรึมแล้วเอ่ยถามด้วยคิ้วขมวด “ข้ากระทำสิ่งใด?”

“เจ้าจะยังเสแสร้งอีกหรือ! มีคนบอกข้า ว่าเจ้าผสมบางอย่างลงในน้ำแกงโสมของข้า เจ้าต้องการเอาชีวิตข้าใช่หรือไม่!”

เสียงของจังซื่อแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง

ลู่เหวินเจิ้งได้ยินดังนั้น ใจพลันหนักอึ้งลงทันใด

คาดไม่ถึงว่าเรื่องจะเป็นไปดั่งตนคาดไว้ เพียงแต่เรื่องนี้เหตุใดจึงเล็ดรอดไปถึงหูจังซื่อได้?