ตอนที่ 190

สมกับเป็นคนที่หลี่จินเฟิ่งนังสารเลวนั่นเลี้ยงมา เหมือนกับนางจริง ๆ หน้าอย่างลับหลังอย่างตลอด!”

แม่นมฝางตกใจ รีบมองเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นว่าในห้องล้วนเป็นคนสนิทจึงรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังโบกมือให้ทุกคนออกไป

“ฮูหยินเฒ่า ถึงจะอย่างไร ตอนนี้นางก็เป็นไทเฮาแล้ว อย่างไรก็ควรเคารพบ้างนะเจ้าคะ”

ฮูหยินเฒ่าเซียวหลับตา ดวงตาปรากฏแววตาโหดร้าย

“ไทเฮาบ้าบออะไรกัน ตอนนั้นในช่วงวาระสุดท้ายของฮ่องเต้พระองค์ก่อน นางเป็นแค่สนมแต่กลับล่อลวงให้ท่านพ่อของอาสวินไปในวังเพื่อวางยา!”

“หากตอนนั้นไม่ใช่เพราะข้าเห็นถึงความผิดปกติ จึงเข้าวังไปตั้งแต่เช้า ป่านนี้ตระกูลเยี่ยนคงต้องถูกยึดทรัพย์และตัดหัวล้างตระกูลแล้ว!”

“ส่วนตำแหน่งไทเฮานั่น ฮ่องเต้แค่เห็นว่านางเป็นนางสนมที่ขึ้นมาจากนางกำนัล ไม่มีอำนาจไม่มีอิทธิพลไม่มีทางพึงพาอาศัยตระกูลมู่ จึงได้แต่งตั้งให้นาง คิดว่าตัวเองเป็นคนดีจริงหรือ?”

พอคิดถึงเรื่องการวางยาครั้งนั้น ฮูหยินเฒ่าเซียวก็โมโหมาก

แม่นมฝางเองก็ทำหน้าเหมือนยากจะอธิบายด้วยคำสั้น ๆ

ตอนนั้นหลี่จินเฟิ่งไม่อยากถูกฝังไปพร้อมกับฮ่องเต้ จึงคิดหาวิธีสมคบคิดกับฉู่อ๋องเฒ่าที่ชอบใจมานาน

หลังพยายามวางยา ลมฤดูใบไม้ผลิชั่วข้ามคืน ก็ให้ฉู่อ๋องเฒ่าคิดหาวิธีพาตัวเองออกจากวัง

โชคดีฉู่อ๋องจิตใจเด็ดเดี่ยว อีกทั้งฮูหยินเฒ่าเซียวมาทันเวลาพอดี จึงตบหลี่จินเฟิ่งจนสลบแล้วพากลับไปตำหนัก จึงไม่กลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่!

พอรำลึกถึงเรื่องนี้ แม่นมฝางจึงรีบเดินเข้าไปลูบหน้าอกของฮูหยินเฒ่าเซียวเบา ๆ

“ฮูหยินเฒ่าใจเย็น ๆ เถอะ มันไม่คุ้มค่ากับคนแบบนางหรอก อย่างไรท่านอ๋องน้อยกับจวิ้นจู่ตระกูลมู่ก็เป็นเด็กจิตใจผ่องใส ไม่มีทางถูกไทเฮาหลอกทำร้ายหรอกเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเฒ่าเซียวถอนหายใจยาวออกมา แล้วนวดขมับที่ปวดเล็กน้อย

“เจ้าไปส่งหนังสือเยี่ยมเยียนในวังให้ข้าที และจงนำพระราชโองการเมื่อปีนั้นไปด้วย!”

แม่นมฝางตกใจ จากนั้นก็เข้าใจว่าฮูหยินเฒ่าเซียวทำเช่นนี้เพื่ออะไร

อยากจะเอ่ยห้าม แต่พอเห็นแววตามุ่งมั่นของอีกฝ่าย ก็ทำได้เพียงส่งหนังสือเยี่ยมเยียนไปตามคำสั่ง

ไม่นาน ในวังก็ตอบรับ

ก่อนจะไป แม่นมฝางไม่ลืมให้คนไปบอกท่านอ๋องน้อยสักหน่อย

แล้วจึงขึ้นรถม้าตามฮูหยินเฒ่าเซียวไป

ไม่นาน ข่าวฮูหยินเฒ่าเซียวถือพระราชโองการไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในห้องทรงพระอักษร ก็แพร่ไปถึงวังหลัง

ขณะนั้น ฮองเฮากำลังโดนไทเฮาตำหนิ

หลังจากทราบข่าวนี้ เซียวฮองเฮาก็ยกมุมปากยิ้มเยาะ

หลังจากเงยหน้า และเห็นความสับสนแวบหนึ่งบนใบหน้าของไทเฮา ก็ส่งงานปักในมือให้นางกำลังที่อยู่ข้าง ๆ

“เสด็จแม่ ในตำหนักเฟิ่งอี๋ยังมีงานอีกมากมายต้องจัดการ หม่อมฉันต้องขอตัวก่อน”