ตอนที่ 205

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” หนิงจู๋รับจดหมายมาแล้วถือโคมไฟเดินจากไป

มู่เหยาไม่ได้เปิดจดหมายที่เยี่ยนสวินส่งมาทันที แต่นางกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องของร้านทางเจียงหนาน

เรื่องที่เกิดขึ้นที่ร้านเจียงหนานจะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก

เป็นสินค้าหนึ่งล็อตที่ถูกสกัดไว้จนถึงบัดนี้ยังไม่ปล่อยออกมา

หากป้าสะใภ้ใหญ่ลงนามในโฉนดร้านค้าแล้ว ถ้าสินค้าในคราวนี้มีปัญหา ผู้ที่จะต้องรับผิดชอบเป็นลำดับแรกก็คือเจ้าของคนก่อน

หวังทงมู่ก็อาจฉวยโอกาสนี้มารีดไถ อ้างว่าเขาจะเสียผลประโยชน์ทางการค้าในภายหน้า

เกรงว่าคงต้องจ่ายค่าเสียหายไม่ต่ำกว่าหมื่นตำลึงเงินเป็นแน่ แถมอาจกระทบถึงชื่อเสียงของตระกูลหลันที่สั่งสมมาเป็นหลายปี

แต่สิ่งที่ทำให้มู่เหยารู้สึกว่าแปลกประหลาดคือ

สินค้าคราวนี้เดิมทีสามารถจัดส่งได้ตามปกติ แต่เมื่อหวังทงมู่เข้ามาถือครองโฉนดร้านค้าแล้ว กลับถูกถ่วงไว้ไม่ส่งออกเสียที

หากนางคาดไม่ผิด คงเป็นฝีมือของหวังทงมู่ที่จงใจถ่วงไว้

หลังจากไตร่ตรองอยู่ในใจครู่หนึ่ง มู่เหยาจึงเปิดจดหมายของเยี่ยนสวิน

เพียงเห็นข้อความตอนต้น ใบหน้าก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

ในจดหมายมีแต่ถามไถ่ความเป็นอยู่ของนางที่เมืองหลวง พร้อมบอกว่าจิ้นอ๋องจะเดินทางถึงเมืองหลวงในวันมะรืน

มู่เหยาอ่านจบก็เก็บจดหมายไว้ด้วยความทะนุถนอม

เมื่อเขียนจดหมายตอบกลับเสร็จ หนิงจู๋เองก็กลับมาจากจวนหลันพอดี

“พรุ่งนี้เอาจดหมายนี้ให้ชิงอิ่ง แล้วนางส่งออกไปทีนะ”

หนิงจู๋ยิ้มแล้วรับไว้ เมื่อนึกถึงภาพงานแต่งของหลันอิ๋งในวันนี้ นางก็มองมู่เหยาแล้วหัวเราะออกมา

“แม่ตัวดี หัวเราะอะไรของเจ้า”

มู่เหยาอดหัวเราะตามไม่ได้

“บ่าวกำลังคิดว่า หากวันใดที่จวิ้นจู่แต่งงานกับฉู่อ๋อง คงจะงดงามอลังการยิ่งกว่าวันนี้เป็นแน่หรือไม่เจ้าคะ”

คำพูดนี้ก็ทำให้มู่เหยาอดไม่ได้ที่จะเคลิ้มตามไปด้วย นางพยักหน้าเบาๆ

“งานอภิเษกของท่านอ๋องย่อมต้องยิ่งใหญ่อยู่แล้ว แต่ก็คงไม่เกินความพอดี มิฉะนั้นจะถูกหาว่าละเมิดพระเกียรติ”

“เหลืออีกเพียงสองเดือนครึ่งเท่านั้น ถึงเวลาเจ้าก็จะได้เห็นเอง”

นางยิ้มแล้วหยิกแก้มของนางเบาๆ จากนั้นจึงล้างกายผลัดผ้าแล้วนอนหลับ

ด้วยเหตุอีกสามวันข้างหน้าต้องกลับเยือนเรือนเดิม ม่านแดงที่ประดับที่จวนหลันจึงยังไม่ได้ถอดออก

เมื่อหลันอิ่งไม่อยู่ ที่บ้านดูเงียบเหงาลงไปถนัดตา

เมื่อนึกถึงวันนี้จะมีงานเลี้ยง ทุกคนก็กลับฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง

“วันนี้พี่หญิงจะมาพร้อมฮูหยินใหญ่เจียงไหมเจ้าคะ” หลันเซิงเซิงเคี้ยวขนมข้าวเหนียวพลางเอียงคอถาม

“แต่งงานใหม่ๆ จะต้องรอครบสามวันจึงจะกลับเยือนเรือนเดิมได้ งานเลี้ยงวันนี้พี่หญิงกับพี่เขยไม่มานะ”

หลันเซิงเซิงก้มหน้าด้วยความผิดหวัง