ตอนที่ 235

นึกถึงก้อนดำ ๆ ที่ปกป้องไว้ก่อนหน้านี้ จึงเอ่ยถามหมอเทวดาเลี่ยวว่า “ของล่ะ?”

“ฉางชิงกับเจียงมั่วเหยียนเอาไปแล้ว รอหาโอกาสใส่ไว้ในเรือสินค้าตระกูลหวังที่มุ่งหน้าไปเมืองหลวง ถึงเวลานั้นจะมีทหารตรวจเอง แต่เรื่องนี้บอกเซี่ยหนี้ล่วงก่อนแล้ว เซี่ยหนี้มีหลานชายอยู่ที่ท่าเรือเมืองหลวง น่าจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”

เมื่อได้ยินหมอเทวดาเลี่ยวบอกว่าใส่ไว้ในเรือสินค้าของตระกูลหวัง หลันเฉินก็กะพริบตาปริบ ๆ

“ในเรือสินค้าของหวังทงมู่งั้นหรือ?”

เห็นเยี่ยนสวินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หลันเฉินก็ยกนิ้วโป้งให้อย่างเงียบ ๆ และทำเสียงแจะปากสองที “เช่นนั้นหวังทงมู่คงได้เจอของดี ๆ แล้วล่ะ”

เหมือนกับที่หลันเฉินพูด

เรือสินค้าของตระกูลหวังที่ขนของจากบริเวณเมืองอวิ๋น ไม่นานก็เดินทางถึงเมืองหลวง ตอนตรวจนับสินค้า ก็เจอก้อนดำ ๆ หลายก้อนซ่อนอยู่ในลังสมุนไพร

เซี่ยชิง ก็คือหลานของเซี่ยหนี้

รายงานต่อเบื้องบนทันที

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เรือสินค้าของตระกูลหวังก็ถูกทหารจำนวนมากล้อมเอาไว้

หวังทงมู่ซึ่งเป็นคนขนสินค้า ถูกจับตัวลากไปขังคุกเรียบร้อย

ของเหล่านั้นไม่ต้องผ่านกรมกลาโหม แต่ถูกเซี่ยหนี้ส่งตรงเข้าไปในวังเลย!

บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรตึงเครียดเป็นพิเศษ

ขุนนางกรมกลาโหมหลายคนถูกเรียกตัวเข้าวังกลางดึก ทำเอาพวกขุนนางคนอื่น ๆ ที่คอยถามข่าวอยู่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

ยิ่งพอได้ยินข่าวว่าค้นเจอของไม่ธรรมดาในเรือสินค้าตระกูลหวัง

คืนนั้น ขุนนางในราชสำนักต่างนอนไม่หลับ

คนที่นอนไม่หลับที่สุด ก็คือหวังฉี

เขาเป็นคนแรก ๆ ที่ทราบว่าหวังทงมู่ถูกเซี่ยหนี้พาคนไปขังคุก ทำอย่างไรได้เซี่ยหนี้กับคนของกรมกลาโหมต่างก็ปากแข็ง

ถามไม่ได้รายละเอียดเลยสักนิด

ตอนนี้แม้จะสืบข่าวมาได้บ้าง แต่ก็ยังคลุมเครือ

ดังนั้น ก่อนจะเข้าเฝ้าในราชสำนักในเช้าวันนี้ หวังฉี่จึงไม่ลืมกำชับภรรยาว่า อย่าให้หวังรั่วเมิ่งออกไปสร้างปัญหาในวันนี้

ถ้าเรื่องของหวังทงมู่ลุกลามใหญ่โต ยังไงก็ต้องลากตระกูลหวังเข้าไปเกี่ยวด้วย!

“ท่านพี่วางใจเถอะ ข้าจะคอยดูแลเมิ่งเอ๋อร์เอง”

หลังจากส่งสามีออกจากไปแล้ว ก็นึกถึงข่าวเมื่อคืน รู้สึกกระวนกระวายใจเป็นพิเศษ

คิดไปคิดมา ก็สั่งสาวใช้ให้นำโฉนดร้านค้าที่เป็นชื่อของนาง นำออกไปขายเพื่อแลกเป็นเงินและซ่อนเอาไว้

ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ อย่างน้อยร้านพวกนั้นก็ไม่ถึงกับถูกริบไป!

เข้าเฝ้าในราชสำนักยามเช้า บรรยากาศตึงเครียด

ฮ่องเต้เสด็จมาด้วยท่าทีสบาย ๆ หลังจากเหล่าขุนนางถวายบังคมและยืนขึ้น ก็ไม่มีใครกล้ารายงานเป็นคนแรก

ไม่มีใครอยากเป็นนกตัวแรกที่ยื่นหัวออกมาแล้วโดนสอยในเวลาแบบนี้