ตอนที่ 270

มู่เหยาพูดอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมกับวางหมากตัวหนึ่งลงบนกระดานหมากรุกที่อยู่ตรงหน้า

“พรุ่งนี้เป็นวันเเต่งงานใหญ่ เจ้าจะไปหรือไม่”

หลันอิ๋งมองไปที่กระดานหมากรุก หลังจากลังเลอยู่นานก็ค่อยวางหมากสีขาวลงไป

เมื่อมองดูรูปหมากบนกระดาน ก็รู้ได้ทันทีว่าวันนี้นางเเพ้เเล้ว

“พี่หญิงใหญ่จะไปหรือไม่”

น้ำเสียงของมู่เหยาเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่านางไม่สนใจเรื่องนี้เลย

“ในฐานะสะใภ้ของตระกูลเจียง ข้าก็ต้องไปเหมือนกัน”

“ถ้าเจ้าไม่อยากไป ก็ไม่ต้องไป”

หลันอิ๋งค่อยๆลุกขึ้นยืน มองดูเวลา เเละมองไปยังความวุ่นวายที่บ้านข้างๆทางทิศตะวันตก จากนั้นก็ส่ายหน้า

“ตกลง”

มู่เหยารับคำ

หลังจากส่งหลันอิ๋งกลับไปแล้ว เมื่อกลับมาถึงเรือนของตนเอง ก็ได้พบกับทังหลันที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ

“ทังฮูหยินพักผ่อนหายดีเเล้วหรือ”

มู่เหยาเหลือบมองนางอย่างเฉยชา เเละเดินผ่านนางไปนั่งบนเก้าอี้หลักในห้อง

สีหน้าท่าทางเช่นนี้ ทำให้ทังหลันไม่สามารถคาดเดาความคิดของคนที่อยู่ตรงหน้าได้

“พักผ่อนดีเเล้ว ต้องขอบคุณการดูเเลเอาใจใส่ของจวิ้นจู่ในช่วงสองสามวันมานี้ด้วย ตอนนี้ข้าถึงได้มีชีวิตชีวาเหมือนเดิม พอข้าลุกเดินได้ก็รีบมาหาจวิ้นจู่เลย”

น้ำเสียงของทังหลันไม่มีความไม่เคารพเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เเถมยังประจบประเเจงอีกด้วย

เเต่มู่เหยาไม่รีบร้อนที่จะพูดอะไร เพียงเเค่จิบชาเเละปล่อยให้นางรอ

หลังจากนั้นครู่ใหญ่

ในที่สุดทังหลันก็ทนไม่ไหว เเละเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“ในเมื่อจวิ้นจู่รักษาข้าจนหายดีเเล้ว เช่นนั้นคงมีเรื่องที่ต้องให้ข้าช่วยเป็นเเน่”

“จวิ้นจู่บอกมาตรงๆได้เลย”

มู่เหยาเหลือบตามองนาง เเล้วยิ้มบางๆว่า “ข้าจะเชื่อใจทังฮูหยินได้อย่างไร”

ทังหลันชะงักไป

หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนเเล้ว นางก็คุกเข่าลงต่อหน้ามู่เหยา เเล้วยกมือขึ้นสาบานตน

“เเค่คำสาบาน จะเป็นจริงได้อย่างไร”

มู่เหยาพูดอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็วางถ้วยชาลง สายตาที่ลึกล้ำของนางจับจ้องไปที่ตัวทังหลัน

“หากทังฮูหยินยอมตัดนิ้วตัวเองหนึ่งนิ้ว ข้าจะมอบความร่ำรวยตามที่เจ้าต้องการให้ เป็นยังไง”

มู่เหยาเห็นสีหน้าของทังหลันที่ซีดเผือดลงทันที จึงเเสร้งทำเป็นไม่พอใจเเล้วลุกขึ้นยืน

ในขณะนั้นเอง

ทังหลันตัดสินใจเด็ดขาด แล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่ชิงอู้ยื่นให้

เมื่อกำลังจะตัดนิ้วก้อยของตัวเอง