ตอนที่ 277

นางเผลอตัวหันหลังหมายจะจากไปในทันที

“หยุดอยู่ตรงนั้น! ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วหรือ!” ไทเฮาทรงตวาดเสียงกร้าว

สายตาคมกริบตวัดมองหลันเยว่อิงและมู่เหยาไปมา ก่อนจะถามเสียงเข้ม “พวกเจ้าอยู่กับองค์หญิงและไท่จื่อเฟย เหตุใดพวกนางจึงกระอักเลือดหมดสติไป แต่พวกเจ้ากลับไม่เป็นอะไรเลย?!”

มู่เหยาใจกระตุกวูบ นางคิดถึงปัญหานี้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

องค์หญิงซูหรงและไท่จื่อเฟยเกิดเรื่อง มีเพียงพวกนางสองคนที่มิได้รับอันตรายใดเลย

ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมต้องสงสัยเป็นอันดับแรก

“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ ขอไทเฮาโปรดสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างด้วย” มู่เหยาก้มหน้าลงต่ำ แสร้งทำน้ำเสียงสั่นเทา

เพื่อทำให้ไทเฮาทรงคิดว่านางกำลังหวาดกลัวตื่นตระหนก

เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ หากนางยังสงบนิ่งจนเกินไป มีแต่จะยิ่งทำให้คนสงสัยและจับผิดมากขึ้นเท่านั้น

หลันเยว่อิงใบหน้าซีดเผือด หากไม่มีเถาฮวาช่วยประคองไว้ เกรงว่าคงล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

“ไทเฮา หม่อมฉันไม่ทราบจริง ๆ นะเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่พูดคุยกับมู่จวิ้นจู่ในศาลาอุ่นเท่านั้น ไท่จื่อเฟยกับองค์หญิงออกไปชมดอกไม้ฤดูหนาวด้วยกัน ไม่ทราบว่าเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”

ท่าทีหวาดหวั่นของหลันเยว่อิงนั้นชัดเจนจนเกินไป

ไทเฮาขมวดคิ้ว นัยน์ตาฉายแววมืดมนวูบหนึ่ง

รวดเร็วจนแม้แต่มู่เหยาก็มองตามไม่ทัน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก่อนที่เรื่องราวจะสืบสวนจนกระจ่าง พวกเจ้าก็จงไปรออยู่ที่ตำหนักโซ่วคัง!”

ไทเฮารับสั่งชี้ขาด มิยอมให้ผู้ใดปฏิเสธหรือโต้แย้ง

มู่เหยามองหลันเยว่อิงแวบหนึ่ง ก่อนจำต้องก้าวเดินตามหลังไทเฮาไปยังตำหนักโซ่วคัง

เมื่อพวกเขามาถึงตำหนักโซ่วคัง เหล่าหมอหลวงที่รีบรุดมาก็วินิจฉัยสาเหตุที่องค์หญิงซูหรงและคนอื่น ๆ กระอักเลือดจนหมดสติได้แล้ว

ผู้ที่คุกเข่าอยู่กลางโถง และเป็นหัวหน้าหมอหลวงซึ่งมีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ คือหมอหลวงฝีมือดีที่สุดในแผ่นดินแห่งยุคนี้

เวินชิง

อีกทั้งยังเป็นท่านปู่ของเวินอวิ๋น ชายารองในองค์รัชทายาท

“ทูลไทเฮา อาการขององค์หญิงและไท่จื่อเฟย เป็นเพราะ... เป็นเพราะถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ”

ถูกพิษ!

ไทเฮาเบิกตากว้าง แล้วตบพนักเก้าอี้ “เจ้าว่ากระไรนะ!”

เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเวินชิง น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความประหม่า

“หลังจากพวกกระหม่อมตรวจสอบอย่างละเอียด พบว่าองค์หญิงและไท่จื่อเฟยน่าจะทานผงดอกเหมยที่ชาวบ้านนิยมใช้กันเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”

“ตามปกติแล้ว ผงดอกเหมยนี้เป็นสิ่งที่ชาวบ้านใช้กำจัดหนูและแมลง คนทั่วไปหากสัมผัสเพียงเล็กน้อยจะไม่เป็นอันตราย เพียงแค่ท้องเสียเท่านั้น”

“แต่บังเอิญว่าวันนี้ หลังจากที่องค์หญิงและไท่จื่อเฟยทานเข้าไปโดยไม่ตั้งใจแล้ว ยังทานขนมและผลไม้ที่ไม่ถูกกันตามเข้าไปอีก จึงทำให้พิษรุนแรงขึ้น ประกอบกับทั้งสองพระองค์สุขภาพไม่แข็งแรงอยู่แล้ว จึงไม่อาจต้านทานพิษได้ จึงกระอักโลหิตออกมาพ่ะย่ะค่ะ”

พอคำว่าผงดอกเหมยหลุดออกมา

ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจของมู่เหยา