ตอนที่ 285

“ความทุกข์ทรมานในคุกหลวงนั้น เกรงว่าเจ้าจะทนรับไม่ไหว”

ถ้อยคำของเซียวฮองเฮา ทำให้มู่เหยามีแผนการในใจ

นางคาดเดาว่าหลักฐานที่หลันเยว่อิงนำมานั้น นางคงมิอาจแยกแยะได้

ทว่า คิดว่าป้าสะใภ้คงจับตัวคนไว้ได้แล้ว

“พระนางโปรดรักษาตนเองไว้ก่อนเถิดเพคะ”

เซียวฮองเฮามิได้ยืนกราน เพียงเหลือบให้สัญญาณแก่ซุนกูกู

หลังจากจัดเครื่องแต่งกายจนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามจึงเดินทางไปยังตำหนักใหญ่พร้อมกัน

มู่เหยาเดินตามหลังฮองเฮา เมื่อย่างเท้าเข้าสู่ท้องพระโรง ก็เห็นหลันเยว่อิงคุกเข่าอยู่ใจกลางตำหนักด้วยใบหน้าซีดเผือดในทันที

อีกฝ่ายก็มองมาที่นางเช่นกัน ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นจับจ้องมาที่นางอย่างไม่วางตา

ในแววตานั้นเจือปนด้วยหลากหลายอารมณ์ แต่ที่เด่นชัดที่สุดคือความเคียดแค้นชิงชัง

“มู่เหยา!”

หลันเยว่อิงโพล่งขึ้นด้วยโทสะ นางโถมตัวเข้าใส่มู่เหยา หมายจะจับอีกฝ่ายกดลงกับพื้นแล้วตบให้หนำใจ

“บังอาจ!”

ซุนกูกูตวาดเสียงกร้าว ทำเอาหลันเยว่อิงตกใจจนต้องกลับไปคุกเข่าอย่างสงบเสงี่ยมในทันใด

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

เสียงของหลี่กงกงดังขึ้น ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่ามก้าวเข้ามาในท้องพระโรง โดยมีไทเฮาเสด็จตามมาด้านหลัง

“เสด็จแม่มาได้อย่างไรเพคะ” เซียวฮองเฮาลุกขึ้นถวายพระพร พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ข้าก็ต้องมาดูให้เห็นกับตาว่า มู่เหยาผู้นี้เหิมเกริมเพียงใด ถึงกล้าลงมือสังหารคน!”

ไทเฮารับสั่งเสียงเย็นชา ไม่แม้แต่จะชายตาแลเซียวฮองเฮา ตรงไปนั่งยังตำแหน่งซึ่งควรเป็นของฮองเฮา

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ขมวดคิ้ว

“เสด็จแม่รับปากเราแล้วมิใช่หรือ ว่าจะมาเพียงเพื่อรับฟังเท่านั้น”

แม้สีหน้าของไทเฮาจะคลายความพิโรธลงไปบ้าง แต่ในใจยังคงขุ่นมัวยิ่งนัก

“ข้ารู้แล้ว!”

ฮ่องเต้จึงย้ายสายตาไปยังสตรีสองนางที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

“มู่เหยา เจ้ายอมรับผิดหรือไม่?”

เป็นเพียงประโยคเรียบ ๆ ของฮ่องเต้ แต่กลับทำให้มู่เหยารู้สึกราวกับมีภูผามาทับร่าง

นางก้มลงโขกศีรษะกับพื้น “หม่อมฉันไม่เคยกระทำการสังหารผู้ใด และไม่ทราบด้วยว่าของเหล่านั้นไปอยู่ในห้องหนังสือของหม่อมฉันได้อย่างไร ขอฝ่าบาทโปรดประทานความเป็นธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!”

ทันทีที่พูดจบ

หลันเยว่อิงที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างก็เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้บนบัลลังก์ “ฝ่าบาท! ทุกถ้อยคำที่หม่อมฉันทูลเป็นความจริงทั้งสิ้น แม้แต่คนข้างกายของหม่อมฉัน รวมทั้งคนอื่น ๆ ในจวนโหวตระกูลมู่ต่างก็เห็นกับตาเพคะ!”