ตอนที่ 311

“ฮองเฮาโปรดวางพระทัย หม่อมฉันจะพามู่จวิ้นจู่กลับไปก่อน ไม่รบกวนพระองค์ต่อแล้ว”

หลังจากที่ฮูหยินเฒ่าเซียวพามู่เหยาจากไป

เซียวฮองเฮาก็เหลือบมองรายชื่อในมือ นางจงใจใช้กระดาษสีเหลืองที่เตรียมไว้นานแล้ว

เพียงแต่หมึกนี่...

ฮองเฮาเก็บสายตาลง ท้ายที่สุดก็นำไปที่ห้องทรงพระอักษร

“เซียวฮองเฮา ใต้เท้าเซี่ยกำลังถวายรายงานอยู่ด้านในพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวฮองเฮาพยักหน้า “รบกวนหลี่กงกงนำของสิ่งนี้ไปมอบให้ฝ่าบาท ช่วยทูลฝ่าบาทด้วยว่าข้ามา”

หลี่กงกงรีบยื่นมือไปรับด้วยความระมัดระวัง แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

ก็เห็นเซียวฮองเฮาออกจากประตูตำหนักแล้ว

ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

เซียวฮองเฮาผู้นี้ เหตุใดถึงได้มีนิสัยที่เย็นชาเช่นนี้อีก

ทำไมถึงไม่รู้จักเข้าหาฝ่าบาทบ่อยๆ บ้าง

เฮ้อ

ทว่า หลี่กงกงก็อาจหาญคิดแค่ในใจเท่านั้น

เมื่อนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่อยู่ในมือ หลี่กงกงจึงรีบก้มตัวนำเข้าไปข้างใน

“กระหม่อมได้สอบปากคำท่านเซียนจังจนได้ความมาไม่น้อยว่า คนผู้นี้ติดตามจิ้นอ๋องเข้ามาในเมืองหลวง เชี่ยวชาญการปรุงยาประหลาดนานาชนิด แล้วก็มักจะนำไปขายให้กับขุนนางชนชั้นสูง เพื่อใช้เป็นช่องทางในการหาข่าวสาร”

ฮ่องเต้ปรายตามองหลี่กงกง แล้วหยิบยาที่เซี่ยหนี้ยึดมาจากท่านเซียนจังขึ้นมา

“เจ้าหมายความว่า จิ้นอ๋องอาศัยยาของท่านเซียนจัง สอดแนมข่าวจากตระกูลต่างๆ น่ะหรือ”

หัวใจของเซี่ยหนี้บีบรัด ทำได้เพียงตอบอย่างระมัดระวัง “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมรับรู้จากการสอบปากคำท่านเซียนจังมาเพียงเท่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

นิ้วของฮ่องเต้ถูขวดยาในมืออยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร

เซี่ยหนี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรู้สึกถึงบรรยากาศที่กดดันลงมา จึงเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

“ไปบอกจิ้นอ๋อง ให้เขากักตัวสำนึกผิดหนึ่งเดือน ของพวกนั้นของท่านเซียนจัง ให้ยึดมาทั้งหมด”

เซี่ยหนี้รับบัญชา แล้วรีบลุกขึ้น ล่าถอยออกไป

ฮ่องเต้ค่อยๆ คลี่กระดาษในมือออก

เมื่อเห็นรายชื่อที่อยู่บนนั้น เขาค่อยๆ หยิบพู่กันสีแดงขึ้นมากากบาทลงบนชื่อของคนคนหนึ่ง

“พวกขุนนางเฒ่าเหล่านี้ อาศัยว่าตัวเองเคยติดตามอดีตฮ่องเต้แค่วันสองวัน ก็หลงทึกทักคิดว่าตัวเองแน่ เจ้าว่า...เราควรให้ใครไปบุกยึดทรัพย์มาดี"

หลี่กงกงโค้งตัวลงข้างๆ “กระหม่อมคิดว่า ในเมืองหลวงแห่งนี้ ไม่มีใครทำตัวเกะกะระรานได้ดีไปกว่าฉู่อ๋องอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

คำตอบนี้ทำให้ฮ่องเต้พึงพอใจมาก

เขายกยิ้มที่มุมปาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าช่วยเป็นธุระให้เราหน่อยสิ”

“กระหม่อมรับบัญชา”