ตอนที่ 363

ควรจะรู้สึกเช่นไรดี

“แม่นมฟังช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่ด้วยเถิด”

เยี่ยนสวินส่งกล่องอาหารให้แม่นมฟัง ก่อนจะเหลือบมองห้องนอนที่เงียบสงบลงแล้ว จึงหันกายจากไป

เมื่อเขาเดินไปไกลแล้ว แม่นมฟังจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วถือของผลักประตูเข้าไป

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเห็นว่าเป็นแม่นมฟัง แววตาที่ตื่นตระหนกจึงสงบลง

“เจ้าเด็กนั่นมิได้ถามกระไรใช่หรือไม่?”

แม่นมฟังพยักหน้า “พระชายาซื้อขนมที่ท่านชอบมาให้เจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ เด็กทั้งสองช่างใส่ใจท่านยิ่งนัก”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวโยนมีดสั้นในมือทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ นางถอนหายใจเพื่อปรับอารมณ์ กลับกลายเป็นฮูหยินผู้เฒ่าผู้ร่าเริงและทรงอำนาจเช่นเคย

“อาหน่วนเป็นเด็กดีและมีน้ำใจ ทว่า... หากเจ้าเด็กนั่นล่วงรู้ความจริง ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกข้างใคร”

“ย่อมต้องเลือกฮูหยินผู้เฒ่าอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

เนิ่นนานผ่านไป ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจึงหยิบขนมขึ้นมาชิมคำหนึ่ง รสหวานเลี่ยนในปากขับความขมในใจออกไป นางพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

……

มู่เหยาเปลี่ยนชุดเตรียมเข้านอน ก็เห็นสีหน้าของเยี่ยนสวินที่ฉายชัดว่ามีเรื่องในใจ

“เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ?”

นางลุกขึ้น ช่วยปลดผ้าคลุมออกจากร่างเขา “ท่านแม่นอนแล้วหรือเจ้าคะ?”

เยี่ยนสวินส่ายหน้า ในหัวยังคงดังก้องไปด้วยถ้อยคำคลุมเครือที่ได้ยินเมื่อครู่ ในใจรู้สึกไม่สงบ

“เมื่อครู่ตอนข้าไปส่งขนม ได้ยินท่านแม่เอ่ยชื่อท่านพ่อด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดนัก ส่วนที่พูดหลังจากนั้น ข้าฟังไม่ถนัด”

“เกรี้ยวกราดหรือเจ้าคะ?” มู่เหยารู้สึกประหลาดใจ “ท่านคงฟังผิดแล้วกระมัง เรื่องราวความรักของท่านพ่อกับท่านแม่เป็นที่เลื่องลือในเมืองหลวงมาช้านาน ท่านเองก็รู้”

เยี่ยนสวินเม้มปาก รู้สึกว่าเรื่องราวไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น

แต่เมื่อนึกถึงหลายปีที่ผ่านมา ยามที่ท่านแม่เอ่ยถึงท่านพ่อ แววตาของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความคะนึงหาอย่างปิดไม่มิด นั่นย่อมไม่ใช่การเสแสร้ง

“ข้าอาจจะคิดมากไปเอง” เขาทอดถอนใจ เก็บงำเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

เขาหันไปโอบกอดมู่เหยาลงนอนบนเตียง “แต่หลายวันนี้ เจ้าไปพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่ให้บ่อยหน่อยเถิด ท่านไม่ค่อยมีสหาย อยู่แต่ในจวนคงจะอุดอู้”

“อืม ข้าทราบแล้ว”

มู่เหยาง่วงงุนจนสติเลือนราง ทำได้เพียงพยักหน้าในอ้อมกอดของบุรุษ

ทว่าเยี่ยนสวินกลับข่มตาไม่หลับ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วตรงไปยังห้องตำรา