ตอนที่ 416

เซียวฮองเฮาหลับตาลง แล้วทิ้งระเบิดลูกใหญ่ออกมาอีกลูก “กำยานหอมของเจ้า เคยให้คนไปตรวจสอบบ้างหรือไม่?”

ซูกุ้ยเฟยขมวดคิ้ว “กำยานหอมอะไร? เจ้าไม่ได้โดนพิษจนโง่งมไปแล้วใช่ไหม? หาข้าก็เพื่อจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้งั้นหรือ?”

เมื่อสบสายตาที่รู้สึกแปลกประหลาดของคนตรงหน้าเซียวฮองเฮาก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะจ้องมองนางไม่วางตาแล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำทีละคำว่า “ที่เจ้ามีบุตรไม่ได้ ไม่ใช่เพราะร่างกายของเจ้าเป็นเหตุ แต่เป็นเพราะกำยานหอม”

“พวกเราทุกคนล้วนถูกฝ่าบาทวางแผนใส่ทั้งสิ้น”

นิ้วของซูกุ้ยเฟยสั่นเทานางปฏิเสธที่จะเชื่อแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เพราะในช่วงบ่ายที่ผ่านมา ฮ่องเต้เพิ่งจะทำเรื่องเช่นนั้นลงไป รวมไปถึงรังนกที่นางนำมาให้ยังมีพิษอีกด้วย!

ทุกอย่างล้วนทำไปก็เพื่อต้องการสร้างชื่อเสียงฮ่องเต้ที่แสนดีให้กับตัวเอง!

“ข้าไม่เชื่อ”

คำพูดของนางที่เปล่งออกมาดูสั่นเครือ

เซียวฮองเฮาเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน ดังนั้นนางจึงเข้าใจว่าซูกุ้ยเฟยพูดเช่นนี้ก็เพื่อหลอกตัวเองเท่านั้น

“เรียกข้ามาก็เพื่อต้องการเสี้ยมให้ข้ากับฝ่าบาทแตกคอกันใช่หรือไม่!”

เซียวฮองเฮามองนางอย่างขบขัน “ใช่หรือไม่ ตัวเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”

วินาทีถัดมา ซูกุ้ยเฟยก็ยื่นมือออกไปผลักนาง แล้วก็หันหลังเดินออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เมื่อกลับมาถึงตำหนักจงชุ่ยซู สายตาของกุ้ยเฟยก็เลื่อนไปมองที่โถกำยานหอมอันสวยงามที่ตั้งในตำหนักโดยไม่รู้ตัว

นางหันไปเรียกชิงอวี่

หลังจากนั้นก็กระซิบกระซาบบางอย่างที่ข้างหูของบ่าวสาว ชิงอวี่ก็พยักหน้ารับทราบและอาศัยช่วงที่คนอื่นไม่สนใจ นำขี้เถ้าบางส่วนซ่อนไว้ในผ้าเช็ดหน้า

“เจ้าออกจากวังไปแล้ว ไปเยี่ยมท่านพ่อกับท่านแม่แทนข้าที”

ชิงอวี่รับคำสั่งมา และคืนนั้นเองนางก็นำผ้าเช็ดหน้าออกจากวังไปที่จวนแม่ทัพสกุลซู

ในคืนนั้นมู่เหยาก็ได้รับแจ้งข่าวว่าฮูหยินเฒ่าซูมาเยี่ยมหา เมื่อมองดูเนื้อหาเทียบเชิญในมือ นางก็หันไปพูดกับคนข้างกายว่า “ท่านจะไปพบหรือไม่?”

เยี่ยนสวินกำลังศึกษาค้นคว้าเพื่อเตรียมการสอบขุนนางในฤดูใบไม้ผลินี้อยู่ จึงหันหัวกลับมามองว่าเป็นใครแล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “เจ้าพาหมอเทวดาเลี่ยวไปพบเถิด ฮูหยินเฒ่าซูเป็นคนอัธยาศัยดี”

“ปกติไม่ค่อยออกจากจวนมาพบปะกับคนอื่น หากเพลานี้เชิญมาเช่นนี้ คงตั้งใจจะหลีกเลี่ยงผู้คนเป็นแน่”

มู่เหยารับเทียบเชิญมา “ได้”

จึงให้ชิงอิ่งไปเรียกหมอเทวดาเลี่ยว ส่วนตัวเองก็ไปรอที่โถงด้านหน้าก่อน

ฮูหยินเฒ่าซูนั่งอยู่ในโถงด้านหน้า ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลา นับตั้งแต่ชิงอวี่นำจดหมายของลูกสาวมาให้ นางก็รู้สึกใจคอไม่ดี คิดไปคิดมาก็มีเพียงจวนฉู่อ๋องเท่านั้นที่เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว