ตอนที่ 425

ไม่รู้ว่าตอนนี้แคว้นอันใครคือผู้สำเร็จราชกิจแทน!

“ข้ารู้ว่าข้าทำผิดไปแล้ว...แต่ข้าได้จัดเตรียมคนไว้เรียบร้อยแล้ว เสด็จอา ท่านพี่ พวกท่านวางใจได้ ข้าจะไม่ทิ้งแคว้นอันไปโดยไม่สนใจอะไรเลยแน่นอน”

คนสองคนที่นั่งตรงข้ามสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะนึกถึงใครบางคนที่ตอนนี้ยังถูกกักตัวอยู่ไว้ในวังหลวง

ในใจก็แอบรู้สึกสงสารท่านอัครมหาเสนาบดีทั้งสองขึ้นมาจนเวลาผ่านไปนานกว่าสามนาที

“ช่างเถิด ในเมื่อมาถึงแล้วช่วงนี้ก็ค่อยอยู่ข้างกายเสด็จอาให้ดี จะได้ไม่สร้างเรื่องอะไรขึ้นอีก ไม่เช่นนั้นข้าคงรู้สึกผิดต่อเสด็จพ่อเสด็จแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว”

ดวงตาของซวีซีเป็นประกาย และรีบพยักหน้าอย่างเชื่อฟังทันที

จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากที่หน้าต่างก่อนที่ร่างหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้นในห้อง

เยี่ยนสวินวางมู่เหยาลงอย่างระมัดระวัง และจึงมองไปยังซวีเหย่และคนอีกสองคนที่อยู่ข้างกายเขา

ส่วนมู่เหยาก็เบี่ยงสายตามองไปที่สตรีที่อยู่ในห้องเป็นพิเศษ ทั้งสองสบตากัน แต่กลับไม่มีแววตาที่ไม่เป็นมิตรปรากฏ

มีแต่ความรู้สึกเข้าใจซึ่งกันและกันเพราะมีชะตาคล้ายๆกัน

“มาถึงได้เร็วมาก” ซวีเหย่เลิกคิ้ว จากนั้นก็แนะนำคนที่อยู่ข้างกายทั้งสองคนให้รู้จัก

“สองท่านนี้คือฉู่อ๋องและพระชายาฉู่”

เมื่อได้ยินคำว่าฉู่อ๋อง ดวงตาของซวีซงหลิงก็เผยความประหลาดใจออกมา

นางไม่คิดเลยว่า ฉู่อ๋องที่มีชื่อเสียงเรื่องนามโด่งดังในสนามรบจะยังเยาว์วัยถึงเพียงนี้?

“นี่คือองค์รัชทายาทและองค์หญิงที่จะมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์”

ถ้อยคำของซวีเหย่สั้นและกระชับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เอ่ยถึงองค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์ยังจงใจหันกลับไปมองฉู่อ๋องหนึ่งรอบ

แววตานั้นคล้ายกลับมีความหมายอื่นแฝงอยู่

เยี่ยนสวินเลิกคิ้วกวาดตามองซวีเหย่ ก่อนจะพยักหน้าให้ซวีซงหลิง

ซวีซงหลิงก็พยักหน้าให้เช่นกัน และสายตาก็จับจ้องไปที่สตรีที่ยืนอยู่ข้างกายเขา

ภายใต้สายตาของทุกคนที่จับตามอง นางก้าวไปข้างหน้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามู่เหยา “พวกเราไปคุยกันที่ห้องข้าง ๆ ดีหรือไม่?”

มู่เหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้ทั้งสองคนเดินจากออกไป เมื่อประตูห้องถูกปิดลงก็เป็นการแยกตัวออกมาจากการสนทนาของคนกลุ่มนั้น

มู่เหยาเดินตามหลังซวีซงหลิงเข้าไปในห้องข้าง ๆ และนางกำนัลก้าวเข้ามารินชาให้

“คิดว่าพระชายาฉู่คงทราบดีว่า แคว้นอันพาองค์หญิงอย่างข้ามาด้วยจุดประสงค์อะไร”

มู่เหยายิ้มให้เล็กน้อย “องค์หญิงตั้งใจจะแต่งเข้ามาจวนฉู่อ๋องงั้นหรือ?”