ตอนที่ 66

เยี่ยนสวินมองท่าทางของเขา อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “ใต้เท้าจางเมื่อก่อนชอบพูดว่าข้าเป็นคนไม่เอาไหน ไม่มีกฏเกณฑ์ ไม่มีขอบเขต แต่ตอนนี้ตระกูลจางของท่านทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!”

“ท่าน!”

จางชิงหยวนกุมหน้าอก หายใจเเทบไม่ทัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตระกูลจางจะประสบภัยพิบัติอย่างกระทันหันเช่นนี้!

“นี่อาจจะเป็นการใส่ร้าย ลูกชายของข้าเป็นคนระมัดระวังเสมอ ไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ ส่วนเรื่องวางยานั้นเป็นเรื่องภายในบ้าน ท่านอ๋องมีฐานะอะไรมาสอบสวน!”

จางชิงหยวนหรี่ตาตอบโต้ คิดในใจว่าตราบใดที่เยี่ยนสวินอิดออดพูดไม่ออก

เขาก็จะหาทางออกได้ เเล้วเรื่องวางยาจะไม่ร้ายเเรงเกินไปนัก

“ในฐานะเจ้ากรมพิธีการ ใต้เท้าจางไม่ทราบหรือว่าข้าได้ทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสกับคุณหนูตระกูลมู่เเล้ว”

“คุณหนูตระกูลมู่ในฐานะพระชายาของข้า อาเจียนเป็นเลือดเเละหมดสติไปต่อหน้าพระพักต์ฮ่องเต้ ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าวินาทีนั้นข้ากำลังคิดอะไรอยู่”

เยี่ยนสวินเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย ทว่าแววตาที่มองจางชิงหยวนในเเต่ละครั้งนั้น ราวกับกำลังมองคนตาย

ความรู้สึกกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกนั้น แทบจะทำให้จางชิงหยวนที่คลุกคลีอยู่ในราชสำนักมาตลอดชีวิต หวาดกลัวจนสลบไป!

เขาสามารถคาดเดาได้กระทั่งว่า

หากไม่ใช่เพราะเกรงใจฮ่องเต้ เยี่ยนสวินในตอนนี้คงไม่ได้กำลังนั่งจิบชาพูดคุยกับเขาอยู่ที่นี่

เเต่คงตรงเข้ามาเอาชีวิตเขาไปแล้ว!

“ท่านมัน! ท่านมันอวดดีไปแล้ว!”

“อวดดี?”

เยี่ยนสวินหัวเราะเบาๆ ในดวงตามีเเต่ความเย็นชา “ใต้เท้าจางพูดถูก”

จางชิงหยวนได้ยินประโยคนี้ก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

ฉางชิงเห็นเหตุการณ์ ก็รีบหยิบยาหอมที่ซื้อมาตอนเเวะผ่านมาส่งให้ “ใต้เท้าจางควรทานยาเสียหน่อย ร่างกายจะได้ไม่ทรุดไปเสียก่อน”

“เพราะอย่างไรเสียลูกชายเเละลูกสะใภ้ของท่านก็ยังมาไม่ถึง”

ประโยคสุดท้ายนี้เเฝงไปด้วยความเหน็บเเนม เเต่ที่อยู่ตรงหน้านี้คือรองเเม่ทัพที่ติดตามข้างกายเยี่ยนสวิน

แม้จางชิงหยวนจะโมโหเเค่ไหน ก็ทำอะไรไม่ได้!

ได้เเต่รับยามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ลำบากท่านอ๋องที่เตรียมพร้อมมาขนาดนี้!”

เยี่ยนสวินหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง “ไม่จำเป็นต้องขอบใจข้า ข้าไม่อยากแบกรับความผิดฐานทำให้คนตายเพราะความโกรธ”

มือที่จางชิงหยวนถือยาอยู่สั่นเทิ้ม รีบกินยาเข้าไปทันที

ความอัดอั้นในอกจึงค่อยๆคลี่คลายลง ไม่ได้โกรธจนตายไปเสียก่อน!

เมื่อชาในถ้วยหมด เยี่ยนสวินก็เงยหน้าขึ้นมองออกไปยังลานบ้านด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย