บทที่ 1

เดือนที่สามของการเตรียมตั้งครรภ์นั้น จี้อี่หนิงก็เห็นข้อความจากคนที่ระบุว่าเป็นเลขาฉินในไลน์ของเสิ่นเยี่ยนจือ ผู้เป็นสามีของเธอ

[ชุดนอนที่ฉันซื้อมาใหม่ดูเหมือนจะคับไปหน่อยน่ะค่ะ ไม่งั้นคุณมาช่วยฉันดูหน่อยว่ามันเล็กไปหรือเปล่าดีไหมคะ?]

ด้านล่างของข้อความเป็นภาพเซลฟี่ ผู้หญิงในภาพสวมกระโปรงสายเดี่ยวสีแดงคอวีลึกเผยให้เห็นร่องอก ดูน่าเซ็กซี่เร้าร้อนยิ่งนัก

มือที่กําโทรศัพท์บีบแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่พอพลิกอ่านข้อความที่ผ่านมา ก็พบว่าบทสนทนาก่อนหน้านี้ของทั้งคู่เป็นแค่การสื่อสารเรื่องงานกันตามปกติ จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้

ส่งผิดหรือเปล่า? หรือว่า...

จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งโอบเอวเธอจากด้านหลัง ขัดจังหวะการครุ่นคิดของเธอ

ชั่วขณะที่ร่างอันเร่าร้อนของเสิ่นเยี่ยนจือแนบชิดเข้ามานั้น เขาก็กัดติ่งหูของจี้อี่หนิงเบา ๆ

"เมียจ๋า เค้าอาบน้ำเสร็จแล้ว อยากทำบนโซฟาหรือไปที่เตียงดีล่ะ?"

ยังไม่ทันที่จี้อี่หนิงจะทันได้ตอบสนอง เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้ววางลงบนโซฟา ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของเขาที่กดทับลงมา

"ในเมื่อไม่พูด งั้นผมเลือกให้คุณก็แล้วกันนะ ทำบนโซฟาก็แล้วกัน"

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย ดวงตาที่จ้องมองจี้อี่หนิงราวกับมีไฟลุกท่วม ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที

แต่เดิมเธอก็เป็นคนสวยอยู่แล้ว แก้มแดง ๆ ของเธอภายใต้แสงไฟดูราวกับลูกพีชที่สุกแล้ว ดึงดูดให้เขาอยากลองชิมยิ่งนัก

ดวงตาของเสิ่นเยี่ยนจือเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาก้มศีรษะลงหมายจะประกบริมฝีปากของเธอ แต่ทันใดนั้นเธอก็หันศีรษะไปด้านข้าง

เมื่อสังเกตเห็นการต่อต้านของเธอ เสิ่นเยี่ยนจือก็ก้มหน้ามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน

"ที่รัก มีอะไรเหรอ?"

ผู้ชายที่มักจะทํางานอย่างเฉียบขาดในบริษัท แต่ตอนนี้กลับมองเธออย่างคับอกคับใจ ทําให้หัวใจของจี้อี่หนิงอ่อนยวบลง แต่เธอก็ยังไม่ลืมภาพเซลฟี่อันเย้ายวนโจ่งแจ้งที่เห็นเมื่อกี้

เธอยื่นมือข้างหนึ่งมายันที่หน้าอกของเขา อีกมือหนึ่งยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขา

"คุณอธิบายก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"

เสิ่นเยี่ยนจือมองปราดหนึ่ง จากนั้นขมวดคิ้วแน่น หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง

ในไม่ช้า ทางนั้นก็เชื่อมต่อแล้ว

"บอสคะ มีอะไรเหรอคะ?"

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนจือมืดมน น้ําเสียงก็เย็นชาถึงขีดสุด

"ทําไมผมถึงไม่รู้ว่าเลขาฉินเปลี่ยนอาชีพไปเป็นขายบริการตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปหลายวินาที น้ำเสียงลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยของฉินจืออี้จึงดังมาตามสาย "บอสคะ ดิฉันขอโทษค่ะ ข้อความสองข้อความนั้นดิฉันตั้งใจจะส่งให้แฟนน่ะค่ะ... สงสัยว่าตอนส่งดิฉันคงจะกดผิดโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะค่ะ..."

"ถ้ายังมีครั้งหน้า เก็บของแล้วไสหัวไปซะ!"

ทันทีที่เขาวางสายโทรศัพท์และมองไปที่จี้อี่หนิง สีหน้าเย็นชาของเขาก็กลายเป็นอ่อนโยนอีกครั้งและแม้กระทั่งยังมีร่องรอยของความคับข้องใจแฝงอยู่ด้วย

"ที่รัก เธอแค่ส่งผิดน่ะ ถ้าคุณยังโกรธอยู่ พรุ่งนี้ผมจะไล่เธอออก ตอนนี้ก็สายมากแล้วนะ อย่าเสียเวลากับคนที่ไม่คุ้มค่าเลย เราไม่ได้เจอกันเป็นอาทิตย์แล้ว คืนนี้คุณต้องชดเชยให้ผมนะ"

พูดจบ เขาก็กอดเอวเธอแล้วหมายจะจูบ

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเรื่องนี้จะอธิบายอย่างชัดเจนแล้ว แต่อารมณ์ของจี้อี่หนิงก็ถูกทําลายไปแล้วเช่นกัน และไม่มีความคิดที่จะทําเรื่องอย่างว่าแล้วด้วย

เธอผลักเสิ่นเยี่ยนจือออก "คืนนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ... คืนพรุ่งนี้ค่อยทําต่อเถอะ"

ในดวงตาของเสิ่นเยี่ยนจือฉายแววผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้บังคับเธอ

"ได้ งั้นคุณนอนก่อน ตอนนี้ผมยังไม่ง่วง ผมไปจัดการงานที่ห้องหนังสือสักพัก"

"อืม"

กลางดึกมีฝนตกหนักนอกหน้าต่าง

จี้อี่หนิงถูกเสียงฝนตกปลุกตื่น พอเอื้อมมือไปสัมผัสด้านข้างก็รู้สึกเพียงแค่ความเย็นเยือก

เธอหันไปมองเวลา ตีสามสิบหก

เสิ่นเยี่ยนจือยังจัดการงานอยู่เหรอ?

เธอลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมนอนไปห้องหนังสือ พอเปิดประตูกลับพบว่าข้างในมืดสนิท เสิ่นเยี่ยนจือไม่อยู่ข้างใน

นิ้วมือของเธอที่จับลูกบิดประตูแน่นโดยไม่รู้ตัว และหัวใจของเธอก็ค่อย ๆ จมลง