บทที่ 11

น้ำเสียงสั่งการของเขา ทำให้จี้อี่หนิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

"ไม่ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ ฉันก็จะย้ายออกไป"

น้ำเสียงเฉยเมยของจี้อี่หนิงทำให้ความโกรธของเสิ่นเยี่ยนจือทวีความรุนแรงขึ้น เสียงของเขาก็ยิ่งดังขึ้นมาก "คุณอย่าลืมนะ ค่ายารักษาพ่อของคุณ…"

ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกจี้อี่หนิงขัดขึ้นอย่างเย็นชา"เสิ่นเยี่ยนจือ ถ้าฉันจำไม่ผิด ลูกชายของลุงสองคุณกำลังจะกลับมาจากการเรียนต่อเร็ว ๆ นี้แล้ว คุณก็คงไม่อยากให้เรื่องที่คุณนอกใจถูกคนที่บ้านเดิมรู้ในตอนนี้หรอกใช่ไหม?"

เพราะลุงสองของเขาไม่ได้เรื่อง ดังนั้นท่านผู้เฒ่าเสิ่นจึงทุ่มเทความพยายามอย่างมากกับลูกพี่ลูกน้องของเขา

เพราะยังไงซะ เสิ่นซื่อกรุ๊ปก็ใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีทางจะให้เสิ่นเยี่ยนจือทั้งหมดได้หรอก

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เสิ่นเยี่ยนจือทำตัวดีต่อหน้าท่านผู้เฒ่าเสิ่นมาโดยตลอด ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ จะให้เธอไปพูดเรื่องที่เขานอกใจออกมาได้ในช่วงเวลานี้ไม่ได้

จี้อี่หนิงเลือกที่จะย้ายออกไปในเวลานี้ ก็เพราะคำนึงถึงเรื่องนี้เช่นกัน

ที่ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ตามมา

"อี่หนิง ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะเป็นกระต่ายที่กัดคนได้"

เสียงของเขาเย็นยะเยือก เห็นได้ชัดว่ามีความโกรธเคืองอยู่ในนั้น

จี้อี่หนิงหลบตาลง ในใจรู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทั้งสองคนเคยชอบกันมากขนาดนั้น แต่สุดท้ายกลับมาถึงขั้นต้องข่มขู่และรู้สึกเบื่อหน่ายต่อกันและกัน

"นี่เป็นสิ่งที่คุณสอนฉัน"

เสิ่นเยี่ยนจือไม่พูดอะไรอีก หัวเราะเย็นชาแล้ววางสายไป

จี้อี่หนิงวางโทรศัพท์ลง พยายามกดความรู้สึกขมขื่นในใจ และบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงเสิ่นเยี่ยนจืออีก

สือเวยหันมาเห็นความเปราะบางที่แวบผ่านในดวงตาของเธอ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ในใจ

อย่างไรเสียก็เคยรักกันอย่างจริงใจ จี้อี่หนิงคงต้องใช้เวลานานกว่าจะค่อย ๆ ปล่อยวางความเจ็บปวดและความผิดหวังที่ถูกเสิ่นเยี่ยนจือหักหลัง

หลังจากย้ายบ้านและเก็บของเรียบร้อยแล้ว จี้อี่หนิงเตรียมจะชวนสือเวยไปทานมื้อเย็น แต่กลับถูกสือเวยปฏิเสธ

"คืนนี้ฉันนัดกับแฟนไว้ แล้วเธอก็เพิ่งย้ายออกมา ต้องใช้เงินทุกอย่าง ประหยัดได้ก็ควรประหยัด ไว้เธอได้เงินเดือนแล้วค่อยเลี้ยงนะ ฉันนัดกับเขาไว้ใกล้ถึงเวลาแล้ว ฉันไปก่อนนะ บายๆ"

จี้อี่หนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร สือเวยก็รีบจากไปอย่างรวดเร็วแล้ว

รู้ว่าเธอเป็นห่วงตัวเอง จี้อี่หนิงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ

แม้จะไม่มีความรักอีกแล้ว แต่เธอยังมีมิตรภาพและครอบครัว สิ่งเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมีความหวังในชีวิตอีกครั้ง

หลังจากสือเวยจากไป เธอก็ไม่คิดจะออกไปกินข้างนอก จึงเตรียมไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อเครื่องปรุงและวัตถุดิบมาทำอาหารกินเองที่บ้าน

หยิบกุญแจ จี้อี่หนิงเดินไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุด

หลังจากซื้อผักและเครื่องปรุงเรียบร้อยแล้วเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต จี้อี่หนิงก็พบว่าข้างนอกฝนตกหนักตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ตอนนั้นเธอถึงนึกขึ้นได้ว่า พยากรณ์อากาศเมื่อสองสามวันก่อนบอกไว้ว่าช่วงนี้ในเมืองเซินจะมีฝนตก

จี้อี่หนิงยืนอยู่ที่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต เตรียมรอให้ฝนซาลงก่อนค่อยกลับ

ซุนสิงมองผ่านม่านฝนจากในรถไมบัคสีดำที่จอดอยู่ข้างถนน เห็นจี้อี่หนิงยืนอยู่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง หลังจากมองอีกสองสามครั้งถึงนึกออก

"ประธานเสิ่น คนที่ยืนอยู่ตรงประตูซูเปอร์มาร์เก็ตทางนั้น ดูเหมือนจะเป็นคุณจี้ะครับ?"

เมื่อก่อนตอนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงกับเสิ่นซื่อ เขาเคยเจอจี้อี่หนิงอยู่สองสามครั้ง

แต่ว่า...ถ้าเขาจำไม่ผิด เสิ่นเยี่ยนจือและจี้อี่หนิงอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของเมือง แล้วทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ แถมยังไม่มีคนรับใช้และคนขับรถอยู่ด้วย

เสิ่นซื่อที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ที่เบาะหลังหันไปมอง เห็นผู้หญิงที่ถือของพะรุงพะรังยืนอยู่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตในสภาพค่อนข้างทุลักทุเล ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เขาหันกลับมา สีหน้าเรียบเฉยและตอบเบา ๆ ว่า "อืม"

"ดูเหมือนว่าคุณจี้จะติดฝนอยู่ เราไปส่งเธอไหมครับ?"

พอพูดจบก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในรถเย็นลงหลายองศา

"นายว่างมากหรือไง?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเสิ่นซื่อ ซุนสิงรีบอธิบาย "ก็เพราะคุณจี้เป็นหลานสะใภ้ของคุณน่ะครับ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นผมก็ไม่กล้าพูดมากหรอก"

"อีกอย่าง ฝนก็ไม่รู้จะหยุดเมื่อไหร่ คุณจี้เป็นผู้หญิงคนเดียวอยู่ข้างนอกดึกขนาดนี้ก็ค่อนข้างอันตรายด้วยครับ"

คิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่แม้แต่ห้องยังเข้าผิด เสิ่นซื่อก็หัวเราะเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน มันก็ค่อนข้างอันตรายจริง ๆ นั่นแหละ

ผู้หญิงที่โง่ขนาดนี้ ก็หายากจริง ๆ

ถ้าคืนนั้นเธอเจอผู้ชายคนอื่น คงเสียตัวไปนานแล้ว

เห็นว่าเขาไม่พูดอะไร ซุนสิงจึงลังเลก่อนจะพูดขึ้นว่า "ประธานเสิ่นครับ... งั้นเราจะไปเลยหรือว่า..."