บทที่ 14

สีหน้าของจี้อี่หนิงเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับรีบแย่งโทรศัพท์คืนจากเสิ่นเยี่ยนจือกะทันหัน

"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!"

เสิ่นเยี่ยนจือคว้ามือของเธอไว้"ผมจะไปกับคุณ"

ก็ไม่ให้โอกาสจี้อี่หนิงปฏิเสธ เขาดึงจี้อี่หนิงออกไปข้างนอกทันที

จี้อี่หนิงพยายามสะบัดมือเขา แต่ไม่สำเร็จและอดขมวดคิ้วไม่ได้

"ปล่อยฉันนะ ฉันเดินเองได้"

เสิ่นเยี่ยนจือหันหน้ากลับมามองเธอ สีหน้าเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย "อี่หนิง ตอนนี้คุณพ่อร่างกายสำคัญกว่า เรื่องที่เราทะเลาะกันค่อยเคลียร์ทีหลัง ได้ไหม?"

เดิมทีจี้อี่หนิงอยากจะบอกว่าระหว่างพวกเขาไม่ใช่การทะเลาะกันธรรมดา แต่ตอนนี้เรื่องของพ่อของเธอสําคัญกว่า เธอจึงขี้เกียจเถียงกับเขาอีก

ทั้งสองรีบไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน จากนั้นก็เห็นเวินจิ้งหงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างทางเดินและรออย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ จี้อี่หนิงก็รีบก้าวไปข้างหน้า

"คุณน้าคะ มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? อาการของพ่อฉันทรงตัวมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นลมกะทันหัน?"

ก่อนหน้านี้หมอเคยกล่าวไว้ว่า ตราบใดที่จี้เหว่ยหงไม่ถูกกระตุ้น อาการป่วยโดยทั่วไปก็จะทรงตัวได้

เมื่อเห็นจี้อี่หนิง เวินจิ้งหงอดไม่ได้ที่จะสะอึกสะอื้น ผ่านไปสักพักก็เอ่ยปากว่า "น้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...ตอนพลบค่ำ อาหลิ่วและลูกสาวของเขามาพ่อของหนู"

"หลังจากที่พวกเขาจากไป พ่อของหนูก็เงียบมาตลอด น้าถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เขาก็ไม่บอก เมื่อกี้ก็อาเจียนเป็นเลือดจนหมดสติไป..."

สีหน้าของจี้อี่หนิงกลายเป็นเย็นชาทันที คนของตระกูลหลิ่วตัดความสัมพันธ์กับตระกูลจี้อย่างรวดเร็วหลังจากเภสัชกรรมเหว่ยหงล้มละลาย หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมาเยี่ยมจี้เหว่ยหงแม้แต่ครั้งเดียว จู่ ๆ ก็มาวันนี้ เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาไม่ดี

เมื่อปลอบใจเเวินจิ้งหงอยู่พักหนึ่ง พอเห็นอารมณ์เธอสงบลงแล้วจี้อี่หนิงก็ลุกขึ้นไปที่บันได จากนั้นโทรหาหลิ่วอี๋หนิงทันที

"หลิ่วอี๋หนิง พวกเธอพ่อลูกมาที่โรงพยาบาลวันนี้มาคุยอะไรกับพ่อของฉัน?"

ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดออกมา จากนั้นก็เป็นเสียงที่พูดแบบไม่ใส่ใจของหลิ่วอี๋หนิง "อี่หนิง ฉันกับพ่อไปเยี่ยมลุงจี้ ถือโอกาสคุยเรื่องในอดีตบ้าง ทำไมเหรอ?"

น้ำเสียงที่จงใจนำปัญหาของเธอ ทําให้จี้อี่หนิงเกิดความโกรธพลุ่งพล่านในใจ

"พ่อของฉันไม่ดีต่อตระกูลหลิ่วของพวกเธอตรงไหน? เธอกับพ่อของเธอยังคงมีมโนธรรมไหม?"

ถ้าไม่ใช่พ่อของเธอ หลิวเฉิงจื้อไม่มีทางได้นั่งในตําแหน่งผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของเภสัชกรรมเหว่ยหงได้ ก็ไม่สามารถมีวันนี้ได้

พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่มีความกตัญญูแม้แต่น้อย กลับเอาบุญคุณตอบแทนด้วยความแค้นมาที่โรงพยาบาลเพื่อกระตุ้นเขา ช่างเป็นหมาลอบกัดซะจริง

"จี้อี่หนิง เดิมทีฉันก็ไม่อยากไปหาลุงจี้ แต่ใครใช้ให้เธอมาเฉิงหยวน เธอทําให้ฉันไม่มีความสุข ฉันเองก็ทําให้เธอไม่มีความสุขเหมือนกัน"

"ที่แท้แบบนี้นี่เอง..."

จี้อี่หนิงหลบตาลง มือที่ถือโทรศัพท์ค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

ตอนแรกเธอไม่อยากจัดการกับหลิ่วอี๋หนิง แต่อีกฝ่ายมาหาเรื่องครอบครัวเธอ เธอจะไม่ทนอีกต่อไป

"เธอจะต้องชดใช้สิ่งที่เธอทำในวันนี้"

หลิ่วอี๋หนิงแสยะยิ้มอย่างเย็นชา กล่าวอย่างไม่แคร์ว่า "ได้สิ ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอ"

เธอได้ยินมาว่าเสิ่นเยี่ยนจือมีอะไรกับเลขานุการหญิงข้างกาย คาดว่าอีกไม่นาน จี้อี่หนิงจะถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว

หากไม่มีการคุ้มครองจากตระกูลเสิ่น จัดการกับจี้อี่หนิงก็ง่ายเหมือนการบดมดตัวหนึ่งตายแบบนั้น

จี้อี่หนิงไม่ได้พูดจามากความกับเธอต่อ วางสายทันที จากนั้นส่งเอกสารที่ตัวเองเรียงไว้ก่อนหน้านี้ไปยังอีเมลของเจี่ยงหรูโดยไม่ระบุชื่อ

เมื่อกลับถึงประตูห้องฉุกเฉิน ไฟผ่าตัดก็ดับลงพอดี เวินจิ้งหงรีบลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูห้องผ่าตัดเพื่อรอ

เมื่อเห็นร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย จี้อี่หนิงจึงเข้าไปประคองเธอ

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกอย่างรวดเร็วและแพทย์เดินออกมาจากด้านใน

"คุณหมอคะ สามีของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ตอนนี้พ้นขีดอันตรายชั่วคราวแล้ว แต่หลังจากนี้ต้องไม่ปล่อยให้เขาได้รับการกระตุ้นอีก มิฉะนั้นร่างกายของเขาอาจทนไม่ไหวถึงวันที่มีไตวันนั้น"

เวินจิ้งหงถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างรุนแรง เช็ดน้ําตาที่หางตาและพยักหน้าไม่หยุด "ค่ะ...ได้ ฉันทราบแล้ว"

"คืนนี้ต้องตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจของเขาด้วยเครื่องมือ พวกคุณผลัดกันเฝ้าอยู่ มีปัญหาอะไรก็กดกริ่งเรียกทันที"