บทที่ 15

เสิ่นเยี่ยนจือรีบเข้าไปด้านหน้า นั่งยอง ๆ อยู่ข้างจี้หงเหว่ย "คุณพ่อครับ ท่านวางใจได้ว่า ผมจะดีกับอี่หนิงไปตลอดชีวิตแน่นอน"

"อื้ม ตราบใดที่นายดีกับเธอพ่อก็พอใจแล้ว"

เมื่อเห็นดวงตาของจี้หงเหว่ยค่อย ๆ ปิดลง จี้อี่หนิงก็รีบตะโกนเรียกเขา "คุณพ่อคะ ตอนนี้ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดดี ห้ามนอนหลับค่ะ"

จี้อี่หนิงและเสิ่นเยี่ยนจือผลัดกันเรียกจี้เหว่ยหงตลอดทั้งคืน จนกระทั่งท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ฤทธิ์ของยาสลบเกือบหมดแล้วจึงปล่อยให้จี้เหว่ยหงนอนหลับ

เพิ่งรุ่งสางไม่นาน เวินจิ้งหงก็นําซุปที่ปรุงเสร็จแล้วมา

"อี่หนิง เยี่ยนจือ เมื่อคืนพวกเธอลำบากมาก พวกเธอกลับไปเถอะ น้าจะดูแลเอง"

อดหลับอดนอนข้ามคืน จี้อี่หนิงแทบจะลืมตาไม่ขึ้น พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า "ค่ะ น้าเวิน ถ้ามีเรื่องอะไรน้าโทรหาหนูได้เลยนะคะ เสาร์อาทิตย์หนูพักผ่อนอยู่บ้าน"

คนพูดพูดโดยไม่ได้คิดอะไร เวินจิ้งหงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

จี้อี่หนิงไม่ได้ทํางานมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงบอกว่าเสาร์อาทิตย์หยุดพักผ่อน?

แต่เธอยังไม่ทันได้ถาม พยาบาลก็เข้ามาเตรียมตรวจจี้เหว่ยหง เธอได้แต่เก็บความสงสัยในใจ เตรียมส่งข้อความถามจี้อี่หนิงทีหลัง

ทั้งสองเดินออกจากโรงพยาบาล จี้อี่หนิงตั้งใจจะเรียกแท็กซี่กลับ เสิ่นเยี่ยนจือก็มาขวางหน้าเธอทันที

"อี่หนิง ผมส่งคุณกลับไป"

จี้อี่หนิงคิดไปคิดมา ก็มีบางเรื่องที่จะคุยกับเขา จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้"

ขึ้นไปนั่งบนรถ จี้อี่หนิงหันหน้าไปมองเสิ่นเยี่ยนจือด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ "เสิ่นเยี่ยนจือ ต่อไปทางโรงพยาบาลคุณไม่ต้องมาแล้ว ตอนนี้ฉันไม่อยากบอกคุณพ่อเรื่องที่เราจะหย่ากัน และก็ไม่อยากปกปิดเรื่องแย่ ๆ ของคุณต่อหน้าคุณพ่อฉันทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

เสิ่นเยี่ยนจือเตรียมที่จะสตาร์ทรถ หลังจากที่เงียบไปสิบวินาทีก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองจี้อี่หนิง

"อี่หนิง ผมบอกว่าการหย่าเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าคุณยังท้าทายความอดทนของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ผมทำได้เพียงให้บทเรียนคุณนิดหน่อย"

"คุณอยากจะทำอะไร?"

วินาทีนั้นหลังจากสิ้นสุดเสียงของจี้อี่หนิง ประตูรถก็มีเสียงล็อกดัง "แกร๊ก" คาเยนน์สีดําวิ่งทะยานออกไปเหมือนลูกศรที่ออกจากสาย

เนื่องจากไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ด้านหลังศีรษะของจี้อี่หนิงจึงชนกับพนักเก้าอี้อย่างรุนแรง วินาทีนั้นใบหน้าของเธอที่เจ็บปวดก็ย่นขึ้นมาทันที

เธอตะโกนด้วยความเจ็บปวดและรีบคาดเข็มขัดนิรภัย พร้อมกัดฟันว่า "เสิ่นเยี่ยนจือ คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! นี่คุณจะพาฉันไปไหน?"

เสิ่นเยี่ยนจือนิ่งเงียบ สายตาที่เย็นชาจ้องไปข้างหน้าตลอดเวลา มือที่จับพวงมาลัยก็มีเส้นเลือดปูด ความเร็วของรถก็เร่งขึ้นเรื่อย ๆ ...

จี้อี่หนิงตกใจจนหน้าซีด ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ความกลัวผุดขึ้นในใจ

เมื่อกี้เธอไม่ควรขึ้นรถของเสิ่นเยี่ยนจือจริง ๆ คนนี้เป็นคนบ้าโดยสิ้นเชิง!

ในไม่ช้า รถของเสิ่นเยี่ยนจือก็มาหยุดที่หน้าประตูวิลล่า