บทที่ 3

ระหว่างทางกลับ จี้อี่หนิงลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจส่งข้อความถึงเสิ่นซื่อที่ไม่เคยติดต่อกันมาสามปีเลย

[อาเล็ก... เรื่องคืนนี้ลืมมันไปได้ไหมคะ ตอนนั้นฉันเมามากจริง ๆ เลยเข้าผิดห้องค่ะ]

รออยู่นานมาก เสิ่นซื่อก็ไม่ตอบ

จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว แล้วส่งข้อความอีกครั้ง

[？]

แต่พอส่งไป ก็เห็นเครื่องหมายตกใจสีแดงขึ้นมาทันที

'อีกฝ่ายเปิดการยืนยันเพื่อน คุณยังไม่ใช่เพื่อนของอีกฝ่าย...'

จี้อี่หนิงเม้มปาก ถึงกับลบเธอทิ้งแล้ว คงหมายความว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกสินะ?

คิดได้เช่นนั้น จี้อี่หนิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย

กลับถึงบ้านก็เป็นเวล่ากว่าหกโมงเช้า

เมื่อเปิดประตู ก็เห็นเสิ่นเยี่ยนจือนั่งอยู่บนโซฟา

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันขวับมา ดวงตาที่มองจี้อี่หนิงแดงก่ำ เห็นชัดว่าไม่ได้นอนทั้งคืน

"ที่รัก เมื่อคืนคุณไปไหนมา? ผมโทรหาคุณสิบกว่าครั้ง ทำไมไม่รับสาย?"

เสิ่นเยี่ยนจือลุกขึ้นเดินเร็วๆ มาหาเธอ ยื่นมือจะจับมือเธอ แต่จี้อี่หนิงกลับหลบเขา

เขาชะงักไป กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่จี้อี่หนิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณไม่กลับบ้านทั้งคืนได้ แต่ฉันกลับทำบ้างไม่ได้งั้นสิ?"

จี้อี่หนิงเป็นคนนิสัยดีมาก อยู่ด้วยกันมาแปดปี แทบไม่เคยทะเลาะกันเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาขนาดนี้

สังเกตเห็นว่าเธอนั้นอารมณ์ไม่ดี ดวงตาก็บวมแดง เสิ่นเยี่ยนจือดวงตาวูบไหว มือที่ห้อยข้างตัวค่อย ๆ กำแน่น

"คุณรู้แล้ว ใช่ไหม?"

น้ำเสียงเขาราบเรียบ ไม่มีความตื่นตระหนกหรือร้อนรนเลย ราวกับคาดเดาว่าวันนี้ต้องมาถึงอยู่แล้ว

เห็นท่าทางไม่รู้สึกผิดของเขา อารมณ์ที่จี้อี่หนิงกดไว้ก็ระเบิดออกมาในที่สุด

เธอยกกระเป๋าขึ้นฟาดใส่เขาอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนบ้า

ความดีที่เขาเคยทำ ช่วงเวลาแห่งความสุขของทั้งคู่ ถูกฉีกทิ้งในวินาทีที่เธอเห็นเขานอนกับผู้หญิงอื่นเมื่อคืน ไม่อาจประติดประต่อได้อีก

"เสิ่นเยี่ยนจือ คุณทำเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ได้ยังไง?! ถ้าไม่รักฉันแล้วก็หย่ากันสิ ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย?!"

เธอคิดว่าระหว่างพวกเขาจะไม่มีบุคคลที่สาม แต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง

ปลุกเธอจากภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้น และทำให้ความรักที่เธอมีต่อเขากลายเป็นเรื่องตลก

เห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ เสิ่นเยี่ยนจือรู้สึกเจ็บปวดในอก คว้ามือเธอดึงเข้ามากอด

"อี่หนิง ผมขอโทษ..."

จี้อี่หนิงผลักเขาออก อยากจะหัวเราะ แต่น้ำตากลับไหลไม่หยุด

"อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะฉัน!"

"การซื่อสัตย์มันยากนักหรือไง?"

"หลังแต่งงานกับคุณ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เจอผู้ชายดี ๆ และก็ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้ชายมาจีบฉัน แต่ฉันไม่เคยล้ำเส้น ฉันทำได้ ทำไมคุณถึงทำไม่ได้?"

เห็นความผิดหวังและโกรธแค้นในดวงตาเธอ เสิ่นเยี่ยนจือก็กำมือแน่น

"อี่หนิง ผมรักคุณคนเดียว...กับเธอคนนั้นมันแค่อุบัติเหตุ..."

คำอธิบายของเขาช่างไร้น้ำหนัก จนจี้อี่หนิงรู้สึกทั้งขำทั้งขยะแขยง

"ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไปนอนกับผู้ชายคนอื่นได้ แล้วบอกคุณว่าเป็นอุบัติเหตุ ร่างกายฉันนอกใจ แต่หัวใจรักแค่คุณคนเดียว ใช่ไหม?"

แววตาของเสิ่นเยี่ยนจือฉายวาบไปด้วยความเย็นชา พูดช้า ๆ ทีละคำ "ถ้าคุณกล้า ผมจะฆ่าคุณไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้นบนเตียงเลย"