บทที่ 7

เสิ่นเยี่ยนจือตัวแข็งทื่อทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดในชั่วพริบตา

มือที่บีบคางของจี้อี่หนิงกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะปล่อยเธอแล้วหันไปมองเสิ่นซื่อ

เมื่อสบตากับเสิ่นซื่อที่มองมาด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เสิ่นเยี่ยนจือก็ฝืนยิ้มออกมา

"ไม่เป็นไรครับ อาเล็กมีธุระอะไรเหรอครับ?"

เสิ่นซื่อยิ้มมุมปาก "ย่าของนายให้ฉันมาเรียกพวกนายไปกินข้าว"

"ครับ รบกวนอาเล็กแล้ว"

"ไม่รบกวนหรอก แต่ที่นี่ถึงยังไงก็คือบ้านเดิม หลานชายควรระวังหน่อยนะ"

ขณะพูด สายตาเขาก็เหลือบมองคางของจี้อี่หนิงที่ถูกบีบจนแดง ดวงตาเต็มไปด้วยแววล้อเลียน

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขาที่มองมาที่จี้อี่หนิง เสิ่นเยี่ยนจือขมวดคิ้วแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังเธอไว้

"อาเล็ก ผมเข้าใจแล้วครับ"

ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของเขาไม่ค่อยดีนัก มองเสิ่นซื่อด้วยสายตาไม่พอใจ แม้แต่มีท่าทีระแวงอยู่ลึก ๆ

เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ แล้วละสายตาไปอย่างไม่ใส่ใจ

"เอาล่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ"

หลังจากเสิ่นซื่อจากไป เสิ่นเยี่ยนจือหันมาจะจับมือจี้อี่หนิง แต่เธอกลับหลบมือเขาแล้วเดินผ่านเขาไปเลย

เสิ่นเยี่ยนจือรีบไล่ตามเธอแล้วคว้ามือเธอไว้อย่างแข็งกร้าว พูดเสียงเข้ม "ถ้าไม่อยากให้ผมไปหาพ่อตา ก็ว่าง่ายๆ หน่อย!"

จี้อี่หนิงที่กำลังจะสะบัดมือออกก็ต้องชะงักไป ในใจพลันรู้สึกหมดแรงและโกรธแค้น

ถ้าตอนนั้นเธอไม่เลือกฟังเสิ่นเยี่ยนจือกลับมาเป็นแม่บ้าน ตอนนี้ก็คงไม่ถูกเขาควบคุมและข่มขู่ไปเสียทุกเรื่อง

เธอต้องรีบหางานทำโดยเร็ว มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลของพ่อ ถึงจะหลุดพ้นจากเสิ่นเยี่ยนจือได้

ก่อนจะถึงตอนนั้น ไม่ว่าเธอจะพยายามเรียกร้องการหย่าขนาดไหน ก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อคิดได้ดังนั้น จี้อี่หนิงจึงไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ปล่อยให้เขาจูงตัวเองเดินไปที่ห้องอาหาร

หลังกินอาหารเย็นเสร็จ ทุกคนต่างก็แยกย้าย

รถจอดที่หน้าประตูวิลล่า เสิ่นเยี่ยนจือล็อคประตูรถทันที ไม่รีบลงจากรถ

จี้อี่หนิงขมวดคิ้วมองเขา "คุณจะทำอะไร?"

"พวกเรามาคุยกันหน่อย"

"ถ้าคุณจะคุยเรื่องหย่า ก็ไม่ต้องคุยแล้ว ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกชั่วคราว"

เสิ่นเยี่ยนจือหรี่ตาลง ดวงตาทั้งคู่วาบขึ้นด้วยแววอันตราย

"ชั่วคราวเหรอ?"

"อืม"

เห็นสีหน้าเย็นชาของเธอ เสิ่นเยี่ยนจือเม้มริมฝีปากบาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แต่เขาก็เข้าใจดีว่า การให้จี้อี่หนิงยอมรับเรื่องที่เขานอกใจต้องใช้เวลา แค่เธอไม่พูดถึงเรื่องหย่า เขาก็มีโอกาสมากพอที่จะดึงหัวใจเธอกลับมา

หลังครุ่นคิดครู่อยู่หนึ่ง เขาก้พยักหน้าแล้วพูด "อี่หนิง คุณยอมให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมดีใจมากจริง ๆ"

จี้อี่หนิงไม่ตอบคำพูดของเขา มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ตอนนี้เปิดประตูรถได้หรือยัง? ฉันเหนื่อยมากแล้ว อยากไปพักผ่อน"

"แก๊ก"

ทันทีที่ประตูรถถูกปลดล็อค จี้อี่หนิงก็ผลักประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าวิลล่าโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อเสิ่นเยี่ยนจือเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน จึงพบว่าเธอล็อคประตูห้องนอนเสียแล้ว

เขารู้สึกจนปัญญา แต่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

ตอนที่ทั้งสองแต่งงานกันใหม่ๆ บางครั้งที่เขาทำเธอแรงเกินไป วันรุ่งขึ้นเธอก็จะล็อคประตูห้องนอนแบบนี้เพื่อแสดงความโกรธ

พอผ่านไปสองสามวันก็หายโกรธ ถึงจะยอมให้เขาเข้าห้องนอนได้

นึกถึงตรงนี้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ลึกขึ้นอีกหลายส่วน