บทที่ 107 ไป๋ชิงหลิงตามท่านอ๋องหรงกลับจวน

น้ำเสียงที่ดังเจื้อยแจ้ว ทำให้ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนว่าจะมีใครกล้าพูดกับท่านอ๋องหรงเช่นนี้ เมื่อเด็กๆ ได้ยินชื่อท่านอ๋องหรงเข้าก็ต่างพากันฝันร้ายและหวาดกลัว

และเมื่อหากต้องพบเจอท่านอ๋องหรงเข้า บรรดาเด็กๆ ก็ต่างพากันหลบซ่อนตัว

แต่เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้พวกเขารู้สึกตกตะลึงอย่างมาก

ไม่เพียงเพราะความกล้าหาญของนาง แต่เป็นเพราะ......

คำพูดของนางแต่ละคำนั้นล้วนตรงประเด็นทั้งสิ้น

หรงเยี่ยทำหน้าบูดบึ้ง จากนั้นเอามือไปวางบนศีรษะของไป๋ชงเซิงและกล่าวอย่างอ่อนโยน "ได้ ทำตามที่เจ้าพูด"

ไทเฮาฮุ่ยและจักรพรรดิเหยาต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จักรพรรดิเหยาสั่งให้คนเตรียมขบวนกองเกียรติยศ แต่หรงเยี่ยได้ปฏิเสธออกไป

เขาเดินออกจากตำหนักเฉียนชิงออกไปด้วยตัวเองท่ามกลางบรรดาเหล่าขุนนางและเสนาบดี ทุกฝีก้าวของเขานั้นมุ่งมั่นและแน่วแน่

บรรดาขุนนางและเสนาบดีที่มากล่าวโทษท่านอ๋องหรง ต่างพากันเก็บคำกล่าวหาไว้เงียบๆ

พวกเขาจะกลับไปเขียนคำกล่าวโทษอีกหนึ่งฉบับ

ตระกูลเสิ่นอบรมสั่งสอนลูกสาวไม่ดี ทำให้เกิดเรื่องปั่นป่วนความสงบในวังหลัง อีกทั้งยังทำให้ไทเฮาพลอยเสื่อมเสียไปด้วย และยังไร้ศีลธรรม ผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถเข้ามาเป็นสมาชิกราชวงศ์ได้

และยังมีขุนนางที่ยังคงคุกเข่าอยู่หน้าจักรพรรดิได้กล่าวขึ้น "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องหรงเป็นคนดีมีความสามารถ เช่นนั้นศาลต้าหลี่ยังคงมีท่านอ๋องหรงเป็นผู้ดูแลจะเหมาะสมที่สุดพ่ะย่ะค่ะ"

"หลังจากที่ท่านอ๋องหรงเข้ามาบริหารจัดการศาลต้าหลี่แล้วนั้นก็ได้สืบสวนคดีที่ไม่ยุติธรรมมากมาย ถือเป็นท่านอ๋องคนหนึ่งที่มีพระปรีชาสามารถอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเหยาทอดพระเนตรไปยังเหล่าบรรดาขุนนางเสนาบดีทั้งหลายและตรัสว่า "ท่านอ๋องหรงใช้ความรุนแรง และยังคงถูกพักชั่วคราว" จากนั้นจึงได้เสด็จไปส่งไทเฮากลับตำหนักฮุ่ยหนิง

ภายในรถม้า

หรงจิ่งหลินร้องไห้สะอึกสะอื้นตลอดทาง

หรงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ห้ามร้องไห้"

เสียงร้องไห้หยุดลง แต่เสียงสะอึกสะอื้นนั้นยังคงมีเสียงออกมาเป็นครั้งคราว

จิ่งหลินรู้สึกสงสารเขา จากนั้นจึงได้พูดออกมาอย่างสะอึกสะอื้น "เสด็จพ่อ......ท่าน......ท่านเจ็บหรือไม่ขอรับ......"

เมื่อเขาถามหรงเยี่ยไปเช่นนั้นเขาก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมา