บทที่ 118 สงครามประสาท

“เสด็จแม่” ฉับพลันนั้น จวิ้นอ๋องน้อยที่เดินอยู่ด้านหน้าได้ตะโกนเรียกสตรีนางหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน

เขารีบเดินเข้าไปหาชายาอ๋องอันชิน

มุมปากของไป๋ชิงหลิงยกยิ้ม จวิ้นอ๋องน้อยยังเป็นเด็กน้อยอยู่จริงๆ

“ซังจวี๋ พวกเราไปส่งของขวัญกันเถอะ” นางหมุนตัวและเดินไปยังเรือนหลัก

นางเพียงแค่ส่งมอบของขวัญให้เท่านั้น แต่ไม่ได้เข้าไปพบท่านยายเสิ่นในเรือน

นางรู้ดีว่าตระกูลเสิ่นมีอคติต่อนาง หากเข้าไปนางก็คงจะถูกชักสีหน้าใส่เป็นแน่ ไหนจะเป็นการเพิ่มความวุ่นวายให้กับวันดีๆ ของท่านยายเสิ่นอีก อย่าไปสร้างความขุ่นเคืองให้นางเลย

เมื่อเดินกลับมายังลานบ้าน สาวใช้นางหนึ่งเดินเลี้ยวออกมาที่หัวมุมอย่างกะทันหันและชนไป๋ชิงหลิงเข้า

แม้ว่าซังจวี๋จะเคลื่อนไหวเร็วแล้ว แต่สุราในมือของสาวใช้ได้หกออกมามากกว่าครึ่ง และทำให้ชุดใหม่ของนางเป็นคราบรอยเปื้อนสีแดงขนาดใหญ่

สาวใช้หน้าถอดสี นางรีบขยับถอยหลังและคุกเข่าลงด้วยความตื่นตระหนก

ซังจวี๋แผดเสียงตำหนิ “เหตุใดจึงเดินไม่ระวัง เวลาเดินเลี้ยวที่หัวมุมจะรีบร้อนเช่นนี้ได้อย่างไร”

สาวใช้ตกใจร้องไห้ออกมา “ข้าน้อย...ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ แม่นางได้โปรด อย่าได้บอกนายของข้าน้อยเลยนะเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะทำความสะอาดชุดให้ท่าน แล้วรีบทำให้แห้ง ดีไหมเจ้าคะ?”

ซวงเหมยโมโหมาก สุรานั่นเป็นสุราแดง เมื่อเปื้อนชุดสีฟ้าแล้ว มันเด่นชัดมาก

อีกทั้งรอยเปื้อนใหญ่มีขนาดใหญ่ จะใส่ออกไปพบเจอผู้คนได้อย่างไรกัน

“ซุ่มซ่ามเสียจริง สาวใช้อย่างเจ้าจะทำอะไรเป็น” ซวงเหมยพูดอย่างเดือดดาล

คำพูดนี้ของซวงเหมยได้ย้ำเตือนให้ไป๋ชิงหลิงที่กำลังรอดูการเดินหมากตาต่อไปของฝ่ายตรงข้ามเพิ่มความระมัดระวังขึ้น

“ซวงเหมย ซังจวี๋ นางอาจจะเพิ่งเข้ามาอยู่ที่จวนตระกูลเสิ่นก็เป็นได้ อย่าทำให้นางต้องลำบากเลย” ไป๋ชิงหลิงกล่าวอย่างมีน้ำใจ

เมื่อสาวใช้ได้ยินดังนั้น นางเอ่ยขึ้นพลางปาดน้ำตา “ข้าน้อยเกรงว่าชุดของแม่นางคงจะใส่ต่อไปไม่ได้อีก ข้าน้อยจะพาแม่นางไปเปลี่ยนชุดที่หอผิ่นอวี้นะเจ้าคะ เมื่อซักทำความสะอาดและแห้งดีแล้ว ข้าน้อยจะรีบส่งคืนให้เจ้าค่ะ”

“อือ ก็ได้!” ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า

สาวใช้หยิบเหยือกสุราที่อยู่ด้านข้างแล้วลุกขึ้น ขณะนั้น ความเยือกเย็นปรากฏแวบขึ้นในดวงตาของนาง จากนั้นนางจึงหันหลังกลับ และเดินนำไป๋ชิงหลิงไปที่หอผิ่นอวี้

หอผิ่นอวี้ในวันนี้เป็นสถานที่สำหรับต้อนรับสมาชิกครอบครัวที่เป็นหญิง

ขณะที่ไป๋ชิงหลิงเดินตามสาวใช้ไป นางรู้สึกว่าด้านหลังมีชายคนหนึ่งเดินตามมาอย่างลับๆ ล่อๆ

ยังไม่ทันจะถึงหอผิ่นอวี้ หญิงรับใช้ก็หยุดเดิน แล้วมองไปที่ซังจวี๋และซวงเหมยด้วยสีหน้าลำบากใจ “แม่นางเจ้าคะ หอผิ่นอวี้เป็นสถานที่สำหรับรับรองแขกสตรีผู้มีเกียรติ ผู้คุ้มกันทั้งสองท่านนี้ไม่สามารถนำอาวุธติดตัวเข้าไปด้านในได้ เกรงว่าจะทำให้แขกเหรื่อตกใจเจ้าค่ะ”

ซังจวี๋และซวงเหมยเลิกคิ้วขึ้น

หากไม่นำติดตัวเข้าไป แล้วเกิดเหตุร้ายขึ้นกับแม่นาง จะทำเช่นไร

“แม่นาง ข้าน้อยทิ้งกระบี่ได้” ซังจวี๋เอ่ย

ไป๋ชิงหลิงส่ายหน้า นางรู้ดีว่ากระบี่ในมือซังจวี๋มีความสำคัญมากเพียงใด บอกว่าจะทิ้งก็ทิ้งได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกัน นอกจากนี้...

นางกำลังรอให้ฝ่ายตรงข้ามเดินหมากตานี้อยู่

“เจ้าและซวงเหมยไปรอข้าที่เรือนด้านหน้าก่อน เมื่อข้าเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วจะออกไปหาพวกเจ้าเอง” เมื่อพูดจบ ไป๋ชิงหลิงพูดเสริมขึ้นอีกว่า “จริงสิ วันนี้ตอนที่ข้าออกมา ข้าได้นำเสื้อคลุมมาด้วย พวกเจ้าช่วยไปหยิบมาให้ข้าหน่อย”

“เจ้าค่ะ” ทั้งสองไม่กล้าถามอะไรมาก เนื่องจากพวกนางรู้ดีว่า ไม่มีใครสามารถเอาเปรียบไป๋ชิงหลิงได้

ทั้งสองจึงหันหลังเดินจากไป

สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังไป๋ชิงหลิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางหันกลับมาพูดกับไป๋ชิงหลิงว่า “แม่นาง เราจะไปที่เรือนไหลเซียงกัน ใกล้จะถึงแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้นำทางต่อไป เมื่อถึงเรือนไหลเซียงก็ผลักประตูเปิดออก แล้วนำไป๋ชิงหลิงเข้าไปด้านใน

ไป๋ชิงหลิงถอดเสื้อนอกออกแล้วส่งให้สาวใช้นางนั้น “รีบหน่อยล่ะ”

“อย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ ภายในห้องมีเตาผิง เพียงชั่วครู่ชั่วยามแม่นางจะไม่หนาวหรอกเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะนำชุดของท่านไปทำความสะอาดก่อนนะเจ้าคะ เมื่อแห้งแล้วจะนำมาคืนให้ท่าน” เมื่อพูดจบก็รีบร้อนเดินออกไป พร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย

เมื่อประตูถูกปิดลง กลิ่นหอมแปลกๆ ก็โชยออกมา

ไป๋ชิงหลิงเดินไปหน้าเตาน้ำมันจันทน์หอม พลางเอื้อมมือเปิดฝากระถางธูปหอมออก นางกวาดสายตามองควันที่ลอยคลุ้งอยู่ด้านใน...