บทที่ 124 หรงเยี่ยติดสินบนไป๋ชิงหลิง

เช้าวันรุ่งขึ้น หรงเยี่ยไปที่หอเป่าซิน

ไป๋ชงเซิงยังคงนอนอยู่บนเตียงและไม่ยอมลุกขึ้น ไม่ว่าแม่นมซั่งจะพูดอย่างไรนางก็ไม่ฟัง เมื่อเห็นหรงเยี่ยเดินมา แม่นมซั่งจึงกล่าวด้วยความลำบากใจว่า “ท่านอ๋อง คุณหนูไป๋ไม่ยอมลุกจากเตียงเจ้าค่ะ บ่าวพูดอย่างไรนางก็ไม่ฟัง”

เขายื่นมือไปหยิบกระโปรงตัวเล็ก ๆ ในมือของแม่นมซั่งและกล่าวว่า：“เมื่อคืนนางนอนดึก ปล่อยให้นางนอนจนกว่าจะตื่นเอง”

เมื่ออ๋องหรงกล่าวเช่นนี้ แม่นมซั่งก็ไม่กล้าพูดอะไรมากนัก

นางได้แต่แอบหวังว่าหลังจากที่แม่นางไป๋แต่งเข้ามาในจวนอ๋องแล้ว จะอบรมสั่งสอนเด็กคนนี้ให้ดี ๆ

และต้องแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีทั้งหมดของเด็กคนนี้

แม่นมซั่งออกไปจากห้อง หรงเยี่ยเดินเข้าไปและอุ้มไป๋ชงเซิงเข้ามาในอ้อมแขน

ไป๋ชงเซิงบิดตัวสองสามครั้ง นางเบะปากเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ

หรงเยี่ยตีก้นของนางและถามว่า：“ข้าให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารและขนมไว้มากมาย จิ่งหลินกำลังกินอยู่ที่นั่นแล้ว หากชักช้า……เกรงว่าทั้งหมดจะเป็นของเหลือของจิ่งหลิน！”

ไป๋ชงเซิงลืมตาขึ้นมาในทันที

นัยน์ตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ และไม่มีร่องรอยของความง่วงเลยแม้แต่น้อย

หรงเยี่ยยิ้มจนริมฝีปากบาง ๆ เกิดส่วนโค้ง หลังจากนั้นเขาก็แต่งตัวให้นางอย่างคล่องแคล่ว

ไป๋ชงเซิงนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเชื่อฟัง และปล่อยให้เขาแต่งตัวให้ตนเอง

แต่ในใจของนางกลับคิดถึงอาหารอันโอชะ！

“เช่นนั้นท่านรีบสั่งให้คนเก็บไว้ให้ข้าหน่อย ข้าไม่อยากกินของเหลือของเขา เขากับข้าชอบกินเหมือนกัน ดังนั้นอาหารที่เหลือจะต้องเป็นของที่ข้าไม่ชอบกินอย่างแน่นอน” ไป๋ชงเซิงแต่งตัวอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย

แต่หรงเยี่ยแต่งตัวให้นางอย่างช้า ๆ：“เดี๋ยวข้าจะให้คนที่ห้องเครื่องทำมาให้ใหม่ เจ้าไม่ต้องกังวล”

“จริงหรือ？”

“จริงสิ！”

“เช่นนั้นก็ได้ ข้าไม่รีบ ท่านอ๋องหรง ท่านสวมเสื้อผ้าให้ข้าผิดแล้ว ตัวนี้ต้องอยู่ด้านนอก วิธีการสวมเสื้อผ้าของเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงนั้นไม่เหมือนกัน” ไป๋ชงเซิงถอดเสื้อด้านนอกออกด้วยตัวเองและปรับเปลี่ยนใหม่

หรงเยี่ยถามว่า：“ท่านแม่ของเจ้าแต่งตัวให้เจ้าอย่างไร？”

“ท่านแม่ของข้าไม่ได้ช่วยข้าทำสิ่งเหล่านี้ ข้าแต่งตัวเองได้แล้ว จึงสวมด้วยตนเอง ท่านแม่กล่าวว่าข้าต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตนเอง” ไป๋ชงเซิงบ่นพึมพำ

หรงเยี่ยเห็นว่าเด็กที่สามารถแต่งตัวได้ด้วยตนเองนั้นดีมาก และรู้สึกว่าสิ่งที่ไป๋ชิงหลิงพูดนั้นสมเหตุสมผลมาก

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ไป๋ชิงหลิงพูดกับเขาเมื่อคืนนี้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย และกอดไป๋ชงเซิงกลับเข้าไปในอ้อมแขน

“ท่านแม่ของเจ้าชอบอะไร？”

ไป๋ชงเซิงหันกลับไปมองเขา：“ท่านแม่ชอบเงิน ชอบมีเงินเยอะ ๆ ชอบช่วยชีวิตคน และท่านแม่ยังชอบขึ้นเขาไปเก็บยา หรือไม่ก็นอนเกียจคร้านอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนข้า！”

เมื่อพูดถึงการนอน “เกียจคร้าน” ไป๋ชงเซิงก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก：“ท่านแม่ชอบบุรุษรูปงาม มีน้ำใจ อ่อนโยน นางกล่าวว่าเบิกบานใจมากที่ได้ตรวจรักษาโรคให้กับบุรุษรูปงาม”

ใบหน้าของหรงเยี่ยทรุดลงในทันที และขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

“นางตรวจรักษาโรคให้บุรุษรูปงามมากมาย？”

“อืม เป็นเช่นนั้น เป็นเพราะท่านแม่ก็หน้าตางดงามมากเช่นกัน บุรุษเหล่านั้นมาเพราะชื่อเสียงของนาง พวกเขามาตามจีบท่านแม่ และยังปฏิบัติต่อท่านแม่เป็นอย่างดีอีกด้วย ไม่ว่าท่านแม่ต้องการอะไร พวกเขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่ แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ออกไปจากหุบเขาตลอดทั้งปี แต่ก็จะไม่เคยขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม”

ไป๋ชงเซิงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยความสนใจอย่างมาก และทันใดนั้นนางก็คิดถึงวันเวลาที่หุบเขาเซียนไหล

แม้ว่าพวกนางจะไม่ค่อยได้ออกไปจากหุบเขา แต่นางก็ได้อยู่กับแม่ได้ทุกวัน

ตอนนี้แม้แต่อยากเจอแม่ก็ต้องลอดไปตามรูสุนัข

ทางด้านหรงเยี่ย สีหน้าของเขามืดครึ้ม！

หญิงผู้นี้ช่างสำส่อน！

“ท่านอ๋องหรง ข้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ท่านพาข้าไปกินข้าวเถอะ” ไป๋ชงเซิงลูบท้องของตนเอง

หรงเยี่ยรู้สึกตัวกลับมาอีกครั้ง เขาพาไป๋ชิงเซิงออกไปจากห้อง และเรียกให้แม่นมซั่งพานางไปหาหรงจิ่งหลินที่ห้องอาหาร

พ่อบ้านฉีเดินมาข้างหน้า เขาส่งสมุดบัญชีในมือให้หรงเยี่ยน：“ท่านอ๋อง นี่เป็นสมุดที่ท่านต้องการขอรับ”

หรงเยี่ยเหลือบมองไปยังสมุดเล่มเล็ก ๆ ที่พ่อบ้านฉียื่นให้ เขาโบกมือและกล่าวว่า：“สิ่งของที่ยึดได้จากแค้นที่เสียเอกราชส่งไปเป็นรางวัลให้กับแม่นางเจาเสวี่ยที่จวนติ้งเป่ยโหว”

หลังจากพูดจบ เขาก็ไปทานอาหารที่ห้องอาหาร！

ทันทีที่ฟ้าสว่าง จวนติ้งเป่ยโหวก็วิพากษ์วิจารณ์กันต่าง ๆ นานา

？