บทที่ 130 ความวัวมิทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก

หรงเยี่ยยืนขึ้นและใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดกริชที่อยู่ในมืออย่างช้า ๆ จากนั้นก็ใส่กลับเข้าไปในฝัก เขามองลงไปที่ติ้งเป่ยโหวและกล่าวว่า：“เป็นอย่างที่ท่านโหวคิด”

“พระองค์……” ติ้งเป่ยโหวยืนขึ้นในทันที มือของเขาสั่นด้วยความโกรธ：“ท่านอ๋องหรงทรงบีบบังคับกระหม่อม……”

“ทั้งสองต่างชอบพอกัน！” หรงเยี่ยพูดขัดจังหวะคำถามของเขา จากนั้นก็หันไปด้านข้างและกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม：“มีคนจับตัวไป๋เจาเสวี่ยไป นางยังไม่ตาย”

“นี่……นี่……กระหม่อม……” ติ้งเป่ยโหวรู้สึกสับสนงุนงง

เนื่องจากอ๋องหรงกล่าวว่า “ทั้งสองต่างชอบพอกัน” และยังกล่าวอีกว่า “มีคนจับตัวไป๋เจาเสวี่ยไป” เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับอย่างแรกหรืออย่างหลังก่อนดี

หรงเยี่ยก็ไม่ได้คิดจะพึ่งใบบุญของเขาเช่นกัน เพียงแค่คำสั่งทหารองครักษ์เหยี่ยวดำออกมา

ติ้งเป่ยโหวก็จะต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง

ทันทีที่คำสั่งทหารองครักษ์เหยี่ยวดำออกมา ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำจำนวนสามพันนายที่อยู่ภายใต้คำสั่งของอ๋องหรงก็จะต่อสู้อย่างสุดกำลัง

อ๋องหรงต้องการนำกำลังพลทั้งหมดของตนเองออกมาเพื่อเจาเสวี่ย

“ตามหาไป๋เจาเสวี่ยอย่างลับ ๆ และส่งคนไปจับตามองที่จวนอ๋องต้วน พระสนมเอกหรง ฮองเฮา รวมทั้งตระกูลเสิ่นและจวนติ้งเป่ยโหว！”

เอ่อ……

ทันใดนั้นติ้งเป่ยโหวก็เงยหน้าขึ้น：“ท่านอ๋องหรง พระองค์ทรงสงสัยข้า……”

“ในจวนของท่านโหวมีสุนัขจิ้งจอกมากมาย ไม่ควรถูกตรวจสอบหรือ？” หรงเยี่ยกล่าวอย่างเยือกเย็น

คำพูดของหรงเยี่ยเปรียบเสมือนค้อนใหญ่ที่ทุบหัวของเขาอย่างแรง จนทำให้เขาตกใจตื่นจากฝัน

ที่แท้คนในจวนโหวของเขา ล้วนเป็นฝูงสุนัขจิ้งจอก

เป็นสุนัขจิ้งจอก！

“ทางด้านนี้ของจวนโฮว กระหม่อมจะไปตรวจสอบด้วยตนเอง ถึงอย่างไรเจาเสวี่ยก็เป็นบุตรสาวของกระหม่อม” ติ้งเป่ยโหวโค้งคำนับ หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังจากไปพร้อมกับคนของตนเอง

หรงเยี่ยมองตามหลังของเขาไปด้วยนัยน์ตาที่มืดมน

อิงซาเดินไปข้างหน้าและกล่าวว่า：“นายท่าน จะจัดการอย่างไรกับศพนี้ดีขอรับ？”

“เก็บไว้ มันอาจจะมีประโยชน์！”

ในช่วงครึ่งหลังของคืน เสียงกรีดร้องของพระชายาต้วนไป๋จิ่นดังมาจากหอจิ่นเซวียน

“อา —— ” นางเอามือทั้งสองข้างกุมท้อง นางกลิ้งตกลงจากเตียงและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

หรงฉี่ตกใจตื่นและเห็นไป๋จิ่นนอนตัวขดอยู่บนพื้น เขารีบลุกจากเตียงไปอุ้มนางขึ้นมา และร้องตะโกนด้วยความกังวลว่า：“จิ่นเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร！”

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง……” ไป๋จิ่นเอามือทั้งสองข้างคว้าเสื้อของเขา และกรีดร้องด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว：“หม่อมฉันปวดท้องเพคะ……”

“ทำไมจู่ ๆ ถึงปวดท้องกะทันหัน เร็วเข้า……รีบไปตามหมอหลวงมา” หรงฉี่ตะโกนเสียงดังด้วยความร้อนใจ

ไป๋จิ่นส่ายหัว นางคว้าแขนของหรงฉี่และร่างของนางก็สั่นสะท้าน：“เป็นนาง……เป็นนาง……ไป๋ชิงหลิงนางเป็นผี นางโรยผงพิษประหลาดในคุกใต้ดิน……อา……ท่านอ๋องรีบไปเอายาถอนพิษมาจากนาง……”

นี่ไม่ใช่ความเจ็บปวดธรรมดา นี่เป็นความเจ็บปวดที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

หรงฉี่รับสกัดจุดให้นาง นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ：“ข้าจะไปพาตัวนางมาเดี๋ยวนี้”

เขาชักดาบออกมาและไปที่คุกใต้ดินด้วยท่าทางที่ดุดัน

ไป๋ชิงหลิงยืนรออยู่ที่หน้าคุกนานแล้ว และหรงฉี่ก็ปรากฏตัวขึ้นตามเวลาที่นางคาดไว้

“นางหญิงชั่วช้า……” ทันทีที่หรงฉี่เดินเข้าไปในคุกใต้ดิน เขาก็เห็นไป๋ชิงหลิงยืนอยู่ตรงหน้า แต่ระหว่างทั้งสองคนถูกกั้นด้วยกรงขัง

เมื่อเห็นใบหน้าของไป๋ชิงหลิง เขาก็หยุดโวยวายในทันที

ไป๋ชิงหลิงกับไป๋จิ่นมีความคล้ายคลึงกันมาก แต่ระหว่างทั้งสองก็มีความแตกต่าง ดวงตาของไป๋ชิงหลิงกลมโตและมีแววตาอ่อนโยน สามารถทำให้คนติดกับดักได้อย่างง่ายดาย

และหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า แม้ว่ายังคงดูเหมือนเมื่อห้าปีก่อน แต่ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นราวกับหิมะ