บทที่ 133 ไป๋ชิงหลิงตอบโต้กลับ

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นไปข้างบนและเห็นเงาหนึ่งกระโดดลงมาจากหลังคา

ชุดของเขากระพือออกและผมของเขาพลิ้วไหว จากนั้นร่างที่แข็งแกร่งของเขาก็ลงสู่พื้นดินมายืนอยู่ตรงหน้าของนาง จากนั้นชักดาบด้ามสีขาวขึ้นมากดลงไปยังเชือกที่มัดร่างของนางไว้

ไป๋ชิงหลิงหรี่ตาลงและกระซิบอย่างแผ่วเบา "ท่านอ๋องหรง"

เชือกที่ผูกมัดร่างกายของนางได้ถูกตัดขาด และทำให้ไป๋ชิงหลิงได้รับอิสระขึ้นอีกครั้ง

และเวลานี้เอง ไป๋ชิงหลิงรู้สึกโชคดีอยู่มาก วันนี้ตอนเช้านางได้จัดการกับใบหน้าของนางแล้วเล็กน้อย

หากปล่อยให้ท่านอ๋องหรงเห็นตัวตนที่แท้จริงของนาง เกรงว่า......คงยากจะรอดพ้นความตายไปได้

ในสายตาของจักรพรรดิเหยา ไป๋ชิงหลิงนับเป็นคนบาปที่ทำให้สายโลหิตของราชวงศ์ต้องยุ่งเหยิง ความดีความชอบของนางก่อนหน้านี้นั้นไม่สามารถลบล้างโทษประหารชีวิตนี้ได้ หากนางคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไป นางจำเป็นต้องแอบซ่อนตัวตนที่แท้จริงของนางไว้

หลังจากที่ท่านอ๋องหรงเก็บดาบกลับเข้าไปแล้ว จู่ๆ เขาก็เดินก้าวไปข้างหน้าและดึงแขนของนางขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นสัมผัสใบหน้าของนางด้วยฝ่ามือที่แข็งกระด้าง

ก้มศีรษะลงและจูบลงไปที่ริมฝีปากของนาง

อืม......

ไป๋ชิงหลิงตกตะลึง!

นางดิ้นอยู่ครู่หนึ่ง

แต่เขากลับโอบกอดนางแน่นขึ้นและจูบอย่างดุเดือด ความบ้าอำนาจของเขาพลุ่งพล่านไปในอากาศ

กดทับจนนางไม่สามารถสู้กลับได้

และขณะนี้กลับมีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นจากภายนอก

ไป๋ชิงหลิงยกมือขึ้นมาผลักใบหน้าของหรงเยี่ยและกล่าวอย่างแผ่วเบา "มีคนอยู่ข้างนอก"

หรงเยี่ยขมวดคิ้วและหันหน้าไปมองที่หน้าต่าง

มีควันสีขาวลอยเข้ามาจากช่องว่างของหน้าต่าง

จากนั้นเสียงของแม่นมอันก็ดังขึ้น "เร็วเข้า ท่านอ๋องกลับจวนไปแล้ว"

"ธูป!" หรงเยี่ยคายออกมา

ไป๋ชิงหลิงแหงนหน้ามองเขา "ท่านรู้?"

"ของสกปรกที่ทำให้เกิดอาการประสาทหลอนเห็นภาพลวงตา หรงฉี่ต้องการทำอะไรกับเจ้ากันแน่?" เมื่อห้าปีก่อนคืนวันนั้น เขาถูกวางยาพิษชนิดนี้เข้าไป

แม้ว่าจะไม่มีกลิ่นและรส แต่หรงเยี่ยกลับอ่อนไหวต่อพิษประสาทหลอนภาพลวงตานี้อย่างมาก สิ่งนั้นสามารถทำให้คนสูญเสียสติไปได้ และเชื่อฟังคำพูดของผู้ที่วางยา หลังจากที่ยาพิษออกฤทธิ์แล้วก็จะหลงรักเพียงผู้ชายคนเดียวเท่านั้น

ไป๋จิ่นกลับต้องการใช้ยาพิษชนิดนี้กับข้า

อ๋า......

ถึงว่า!

"ท่านอ๋อง ร่วมมือกับข้า ลองดูการแสดงสักหน่อยดีหรือไม่?" ตอนนี้หรงเยี่ยอยู่ที่นี่ ทำให้ไป๋ชิงหลิงรู้สึกกล้าหาญขึ้นมาเล็กน้อย

เขาแอบบุกรุกเข้ามายังจวนท่านอ๋องต้วน จะต้องเป็นเพราะเขาต้องการมาช่วยนาง

"อืม" เมื่อพูดจบ มือที่แข็งกระด้างนั้นก็กอดรัดนางไว้แน่น "ห้ามให้เจ้าสุนัขตัวนั้นแตะต้องตัวเจ้าเป็นอันขาด แม้เพียงปลายเล็บก็ไม่ได้......"

ขณะที่เขากำลังพูดนั้น ไป๋ชิงหลิงก็ได้หยิบยาป้องกันยาพิษออกมาจากห้วงมิติเวลาหนึ่งเม็ด และยัดเข้าไปในปากของหรงเยี่ย

หรงเยี่ยตกตะลึงเล็กน้อยและก้มลงมองนาง "ยาอะไรหรือ?"

"ยาควบคุมยาประสาทหลอน แต่เพียงแค่ควบคุมไว้เท่านั้น จำเป็นต้องออกไปจากห้องนี้อย่างเร็วที่สุด หากเวลานานเกินไปจะทำให้ไม่สามารถควบคุมได้" เมื่อไป๋ชิงหลิงพูดจบก็ได้กินยาเข้าไปด้วยหนึ่งเม็ด "ท่านรีบไปแอบเร็วเข้า บนคานไม่ได้ ท่านอ๋องต้วนจะต้องเห็นการเคลื่อนไหวของท่านอย่างแน่นอน หรือท่านจะ......"

นางมองไปยังใต้เตียง

หรงเยี่ยขมวดคิ้ว "หยุดคิดไปได้เลย"

เขาปล่อยนางและเตรียมจะหนีไป ไป่ชิงหลิงกลับดึงเขากลับไปและถือเชือกที่ถูกเขาตัด "มัดกลับไป ไม่เช่นนั้นจะถูกเห็นเข้าได้"

เขาหยิบเชือกมาจากมือของนางและกดนางลงกับเก้าอี้ จากนั้นมัดไป๋ชิงหลิงกับเก้าอี้อีกครั้ง

เพียงแต่ เขาแก้ปมเชือกไว้เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

ภายนอกมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง "ท่านอ๋อง วันนี้ท่านเหนื่อยมามากแล้ว หม่อมฉันได้เตรียมไว้เพื่อท่านแล้ว ท่านเพียงเข้าไปปลดปล่อยให้เต็มที่เท่านั้นเพคะ"

"โชคดีที่ข้าไม่เป็นอะไร แต่ความทุกข์ทรมานของจิ่นเอ๋อร์ ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าแบกรับอย่างเปล่าประโยชน์ รอให้นางให้กำเนิดทายาทของข้า ข้าจะมอบนางให้เป็นหน้าที่ของเจ้า เจ้าจะจัดการอย่างไรกับนางก็ได้ พาพระชายากลับไปยังหอจิ่นเซวียนก่อน"

ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออก