บทที่ 156 พบอ๋องฮุ่ย

“จับตามองต่อไป ซ่อนตัวให้มิดชิดยิ่งขึ้น และอย่าแสดงพิรุธใด ๆ ”

“ข้าน้อยพบว่ามีองครักษ์ลับกลุ่มหนึ่งกำลังจับตามองเรือนชิงซินอยู่เช่นกัน”

“เป็นองครักษ์ลับจักรพรรดิ ไม่ต้องสนใจ”

หลังจากพูดจบ หรงเยี่ยก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงสูงของเรือนชิงซิน และเดินเข้าไปในห้องของไป๋ชิงหลิง

เขาปิดหน้าต่าง และเมื่อเดินไปที่เตียง เขาก็เห็นไป๋ชิงหลิงนอนกอดหมอนและหลับสนิท

หรงเยี่ยนั่งลงที่ขอบเตียง เขายื่นมือออกไปแตะคอของนาง

แต่ทันทีที่นิ้วแตะผมของนาง เขาก็หยุดชะงัก

ไป๋ชิงหลิงนอนหลับสนิทและไม่พบหรงเยี่ยอยู่ข้าง ๆ นางกอดหมอนแล้วพลิกตัว

ไป๋ซงเซิงนอนคดตัวและกอดผ้าห่มอยู่ที่มุมเตียง

มือของหรงเยี่ยค้างอยู่กลางอากาศ และจ้องไปที่ไป๋ชิงหลิงอยู่นาน……

จนกระทั่งฟ้าสว่าง หรงเยี่ยก็ออกจากเรือนชิงซิน

เมื่อไป๋ชิงหลิงตื่นขึ้นมา นางรู้สึกว่าในห้องมีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่สามารถบอกได้

ลี่ว์อีมาส่งอาหารเช้าให้ไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่ขนมที่ลี่ว์อีคิดค้นขึ้นมาใหม่ของและถามว่า：“ลี่ว์อี นี่เป็นสิ่งที่เจ้าทำขึ้นมาใหม่หรือ？”

“ใช่เจ้าค่ะ แม่นางคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง？”

“หอม หวาน ไม่เลี่ยน นี่เรียกว่าอะไร？”

“บ่าวทำขึ้นมาใหม่และยังไม่ได้ตั้งชื่อ บ่าวเอากลีบดอกซิ่งฮวามาทำ แม่นางคิดว่าจะเรียกว่าอะไรดีเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เรียกว่าขนมดอกซิ่งฮวา！” ไป๋ชิงหลิงหยิบขนมดอกซิ่งฮวาขึ้นมา และการคิดคำนวณก็ปรากฏขึ้นในแววตาของนาง

ซังจวี๋เดินเข้ามาจากประตู นางถือม้วนกระดาษอยู่ในมือและกล่าวว่า：“แม่นาง มีคนโยนม้วนกระดาษเข้ามา"

“เอามาให้ข้าดูหน่อย” คนที่ซังจวี๋พูดถึง ต้องเป็นองครักษ์ลับจักรพรรดิอย่างแน่นอน

ในมือของนางไม่มีองครักษ์ลับที่เหมือนกับทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ และองครักษ์ลับจักรพรรดิได้กลายเป็นผู้นำในการรวบรวมข้อมูลอย่างไม่ต้องสงสัย

ซังจวี๋ยื่นม้วนกระดาษให้นาง

นางเปิดดูและเป็นข้อมูลที่นางต้องการพอดี

องครักษ์ลับจักรพรรดิกล่าวว่า：ค่ายของอ๋องฮุ่ยอยู่ที่หนานเซี่ยว

หลังจากอ่านแล้ว ไป๋ชิงหลิงก็ให้ซังจวี๋เผากระดาษทิ้ง：“ซังจวี๋ ช่วงนี้เจ้าต้องระวังให้มากขึ้น ห้ามพลาดอย่างเด็ดขาด”

“เจ้าค่ะ”

ซังจวี๋ถอยออกไป

ไป๋ชิงหลิงวางขนมดอกซิ่งฮวาและกล่าวว่า “ลี่ว์อี เจ้าสอนข้าทำอันนี่หน่อย”

“หากแม่นางอยากกิน บ่าวจะทำให้กิน” ลี่ว์อีกล่าว

ไป๋ชิงหลิงส่ายหัว：“ข้าไม่ได้กินเอง”

“หากคุณหนูน้อยอยากกิน บ่าวก็ทำให้คุณหนูน้อยกินได้เจ้าค่ะ” ลี่ว์อีกล่าว

ไป๋ชิงหลิงหัวเราะเบา ๆ ：“ข้าไม่ได้ทำกินเอง และไม่ได้ทำให้เซิงเอ๋อร์กิน เจ้าสอนข้าทำก็พอ”

ลี่ว์อีติดตานางเพื่อเรียนรู้วิชาแพทย์ และเป็นนักชิมคนหนึ่ง อีกทั้งยังเชี่ยวชาญด้านการทำอาหาร

จื่ออีฉลาดที่สุดในบรรดาพวกนางทั้งสามนี้

ส่วนชิงอีไร้เดียงสา เรียบง่าย และซื่อเล็กน้อย

จื่ออีมองแวบเดียวก็รู้จุดประสงค์ในการหัดทำขนมดอกซิ่งฮวาของไป๋ชิงหลิง

หลังจากหัดทำมาทั้งวัน ในที่สุดไป๋ชิงหลิงก็ทำขนมดอกซิ่งฮวาได้หนึ่งกล่อง และในตอนบ่ายก็ตรงไปที่ค่ายทหารหนานเซี่ยว

อย่างไรก็ตาม นางพาแมวดำมาด้วย！

หลังลงมาจากรถม้า ไป๋ชิงหลิงก็พาจื่ออีไปที่ค่ายทหารภายใต้อำนาจของอ๋องฮุ่ย แต่นางถูกองครักษ์ที่รักษาประตูขวางไว้

จื่ออีแสดงท่าทีไม่พอใจและตะโกนด้วยความโกรธว่า：“บังอาจ อีกไม่กี่วันแม่นางของข้าก็จะแต่งงานเข้าไปในจวนอ๋องฮุ่ยแล้ว พวกเจ้ากล้าที่จะเสียมารยาทกับพระชายาฮุ่ยในอนาคตหรือ”