บทที่ 161 สอบสวนจุดเกิดเหตุ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงพูดจบ ทุกคนถึงกับตกใจอ้าปากค้าง

แม้ว่าขุนนางชันสูตรศพทั้งสองเคยชันสูตรสาเหตุการตายของเด็กแล้วว่าเป็นการอดตาย แต่ทว่าเมื่อฝ่ายของไป๋ชิงหลิงยืนยันสาเหตุการตายของเด็ก ๆ แล้ว

ผู้คนในศาลต่างก็รู้สึกว่าเป็นกลอุบายที่เหี้ยมโหดของฆาตกร

สีหน้าของใต้เท้าเว่ยเริ่มอยู่ไม่สุข

เขาลูบคลำที่เคราพร้อมขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก “ทำไมพวกนั้นถึงกล้าที่จะทำได้โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ มิสู้ฆ่าเด็กไปเลยมิดีกว่ารึ หลับทำให้พวกเด็กที่น่าสงสารเหล่านั้นต้องอดตาย น่ารังเกียจยิ่งนัก!”

ในคราวนี้ หรงเย่ยกผลชันสูตร พร้อมพูดอย่างเสียงต่ำว่า “ต้องใช้เวลาเท่าใดจึงจะตรวจสอบพิษนี้ได้”

“ข้าขอเวลาอีก 3 วัน”

“ให้เร็วที่สุด” เขาจ้องไปที่ผลชันสูตรนั้น และคิดว่าเป้าหมายสูงสุดของฆาตกรคือการที่จะใช้ยาพิษกับเด็กเป็นอย่างแน่

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่หรงเย่และถามว่า “นายท่านก็คิดเหมือนกันใช่ไหม ว่ามีในร่างกายของเด็กมียาพิษอยู่”

"อืม!" หรงเย่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งของเขาก็ดูอ่อนโยนขึ้น น้ำเสียงการพูดก็ไม่เผด็จการเหมือนก่อน "พวกมันฆ่าและอำพรางศพ ในตอนที่ใต้เท้าเว่ยพบศพเด็กเหล่านั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่ที่ก่อเหตุ พวกมันจงใจที่ต้องการจะบอกทุกคนว่ามันได้ฆ่าพวกเด็ก ๆ ไปแล้วกี่ศพ และจงใจบอกจุดที่เอาศพไปซ่อน"

ใต้เท้าเว่ยพยักหน้า "สิ่งที่ท่านอ๋องพูด ข้าน้อยยังพบอีกเบาะแสคือเด็ก ๆ ที่ถูกจับตัวมาล้วนแต่เป็นเด็ก ๆ จากในหมู่บ้านที่ครอบครัวฐานะที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ทว่าพวกมันนำศพเด็กไปไว้ทั่วทุกสารทิศทั้งภาคเหนือ ใต้ ตะวันตก และในตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสในภาคตะวันออก"

ไป๋ชิงหลิงตั้งใจฟังใต้เท้าเว่ยอย่างละเอียด และได้เจออีกข้อสงสัย "ใต้เท้าเว่ย ทั้งสามที่นั่นรวมทั้งหมดมีกี่ศพแล้ว"

ในขณะที่ไป๋ชิงหลิงเอ่ยคำถามนี้ ทั้งหรงเย่และใต้เท้าเว่ยก็หันไปมองที่หน้าของเขา

แม้แต่ขุนนางชันสูตรศพทั้งสองยังถึงกับขมวดคิ้ว

ใต้เท้าเว่ยก็รีบยกนิ้วนับจำนวนศพเด็ก ๆ

หรงเย่พูดออกมาก่อน "ภาคเหนือ 6 ศพ ภาคใต้ 6 ศพ และภาคตะวันตก..."

ทันใดนั้นเขาก็หันหน้าไปมองไป๋ชิงหลิง ราวกับว่าเจอตรรกะอะไรบางอย่าง

ใต้เท้าเว่ยที่อยู่ข้างหลังพูดออกมาอย่างตกใจว่า "ศพที่เกิดขึ้นในวันนั้น คือศพที่หก!"

ไป๋ชิงหลิงถามด้วยสายตาอันหนักแน่น "จุดทิ้งศพทั้งสามอยู่แห่งใด"

ใต้เท้าเว่ยกวักมือสั่งให้นายทหารข้างหลังรีบนำสมุดบันทึกมาให้

และเปิดข้อมูลของผู้ตายทีละคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

"ล้วนแต่อยู่ที่หมู่บ้านชานเมือง และต่างก็งมศพขึ้นมาจากทะเลสาบหมิง"

หรงเย่ส่งสายตาให้ใต้เท้าเว่ยส่งสมุดบันทึกไปให้ไป๋ชิงหลิง

เขายื่นมือออกไปรับและเปิดดูอย่างระมัดระวัง ความคิดในใจที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เริ่ม ๆ ที่จะชัดเจนมากขึ้น

ไป๋ชิงหลิงเปิดสมุดบันทึกดูพร้อมพูดขึ้นมาว่า "บ่อน้ำในเมืองหลวงส่วนใหญ่ล้วนแต่ไหลมาจากทะเลสาบหมิง ฉันต้องรีบกลับไปตรวจหายาพิษในเลือดของเด็กพวกนั้น"

"เจอเบาะแสอะไรเพิ่มอีกแล้วใช่หรือไม่?" ใต้เท้าเว่ยเห็นหน้าตาที่ไร้ความรู้สึกและความหวาดกลัวภายในใจของเธอ

ไป๋ชิงหลิงปิดหนังสือลง "ใต้เท้าเว่ย ท่านช่วยจับตาดูภาคตะวันตกเป็นพิเศษ เพราะนั่นอาจจะเป็นพื้นที่ถัดไปในการก่อเหตุ ฆาตกรจะต้องปรากฏตัวออกมาอย่างแน่นอน"

"รับทราบ" ใต้เท้าเว่ยไม่อยากจะรอแม้สักวินาทีเดียว เขารีบหันกลับไปสั่งให้ทหารทุกนายออกเดินทางไปที่ภาคตะวันตกทันที

หรงเย่ที่หน้านิ่วคิ้วขมวด "ใต้เท้าเว่ย ท่านไม่จำเป็นต้องไปที่นั่นหรอก เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ท่านจัดการเรื่องในเมืองหลวงนี้รอข้าดีกว่า"

"จะให้ข้าน้อยรออยู่ในเมืองหรือ?" ใต้เท้าเว่ยรู้สึกเป็นกังวลใจ

ถ้าหากมีพบศพเพิ่มอีก 6 ศพ ไม่รู้ว่าในเมืองจะตื่นตระหนกมากขนาดไหน แถมตอนนี้มีผู้คนที่ทราบเรื่องนี้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำเอาพวกชาวบ้านหวาดกลัวกัน

เพราะเหตุนี้ทำให้เขานั่งรอเฉย ๆ ไม่ได้

"ถ้าเกิดใต้เท้าเว่ยรู้สึกว่างเกินไปละก็ งั้นก็ไปเดินสำรวจรอบนอกหมู่บ้าน ไปเยี่ยมครอบครัวผู้สูญเสียเหล่านั้น" หรงเย่พูดจบ ก็หยิบสมุดบันทึกในมือของไป๋ชิงหลิงส่งคืนให้ใต้เท้าเว่ย

จากนั้นก็เดินมาหยุดที่หน้าไป๋ชิงหลิงพร้อมถามว่า "จะไปหรือไม่"