บทที่ 178 คืนที่ไม่สงบ

เวลาสามวัน ท่านอ๋องฮุ่ยให้ใต้เท้าทุกคนออกไปทำหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการเก็บรวบรวมศพและเผาศพ

หมอหลวงและใต้เท้าคนอื่นๆที่เคยดูถูกไป๋ชิงหลิงในตอนแรกต่างขอชุดป้องกันกับไป๋ชิงหลิงคนละชุด

ไป๋ชิงหลิงยังได้รับสิทธิพิเศษ นางมีห้องปรุงยาชั่วคราวเป็นของตนเอง นางใช้ประโยชน์จากเวลาในการปรุงยาเพื่อแอบเข้าไปห้วงมิติเวลาในเพื่อศึกษาประสิทธิภาพของยารักษา

แน่นอน ในช่วงเวลานี้เป่าลี่ว์ก็มา

มันเดินตรงไปที่ห้องจ่ายยาของนางและกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทดลองของนาง

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอกนางจึงรีบออกมาจากห้วงมิติเวลา เมื่อเห็นเป่าลี่ว์ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านาง นางจึงรีบไปอุ้มมันขึ้นมา

"เจ้ามาได้อย่างไร?"

"เมี๊ยว"เป่าลี่ว์ยกอุ้งเท้าขึ้นและเกากระดิ่งที่คอ กระดิ่งนี้ถูกเอาแกนตรงกลางออกแล้วจึงทำให้ไม่ส่งเสียง

แต่ไป๋ชิงหลิงกลับพบว่ามีข้อความอยู่ในกระดิ่ง

นางใช้เข็มเงินหยิบมันออกมา คลี่มันออกมาดู:แม่นาง กู่เฉิง ใช้สำหรับทุกคน

ใจของไป๋ชิงหลิงเต้นไม่เป็นจังหวะ นางรีบเก็บข้อความในกระดาษเข้าไปที่ห้วงมิติเวลาแล้วกระซิบข้างหูของเป่าลี่ว์ว่า "กลับไปบอกฮุ่ยหลานว่าถึงเวลาแล้ว เตรียมซุ่มโจมตี"

"เมี๊ยว!"เป่าลี่ว์รีบออกจากเส้าหยางและรีบกลับไปที่เมืองหลวงในชั่วคืน

หลังจากเป่าลี่ว์ไปไป๋ชิงหลิงก็เข้าไปในห้วงมิติเวลาอีกครั้ง

แม้ว่าจะยังไม่มียาที่สามารถฆ่าเชื้อโรคระบาดได้โดยตรง แต่ตอนนี้ก็ยังได้ผลอยู่บ้าง

ยาบางชนิดในห้วงมิติเวลาของนางสามารถควบคุมโรคระบาดได้

หลังจากสิบสองชั่วโมงจะไม่มีการแยกตัวได้อีกต่อไป นี่คือความคืบหน้าที่ดีที่สุด

นางจ่ายยาทันทีและขอให้สำนักหมอหลวงใช้แพทย์แผนจีนในการช่วยเหลือ

คืนนั้น ไป๋ชิงหลิงหาโอกาสที่จะพบและส่งข้อความถึงหรงเยี่ยอย่างลับๆขอให้เขาหาข้ออ้างที่จะออกจากหมู่บ้านเส้าหยางและกลับไปที่เมืองหลวงอย่างเงียบๆ

วันที่สอง มีข่าวว่าเกิดโรคระบาดในเขตอวิ๋น ท่านอ๋องหรงจึงไปที่เขตอวิ๋นในชั่วข้ามคืน

ในความเป็นจริงแล้วโรคระบาดในเขตอวิ๋นได้แพร่กระจายออกไปแล้ว จักรพรรดิเหยาได้ส่งองครักษ์ลับจักรพรรดิข้างกายเขาออกไปแล้ว โดยหวังว่าองครักษ์ลับจะจัดการกับศพของผู้ตายได้โดยเร็วที่สุดก่อนที่จะถอนตัวกลับไปยังเมืองหลวง

ปรมาจารย์หลูคนสนิทของท่านอ๋องฮุ่ยเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว"ท่านอ๋องฮุ่ย คืนนี้ปรากฎการณ์ดวงดาวตามโหราศาสตร์กำลังจะเปลี่ยนไปในคืนนี้ มังกรก็เฝ้าอยู่ตามลำพัง จักรพรรดิเหยาอาจไม่มีกำลังคนอยู่รอบตัวเขา ถึงเวลาแล้วที่เราจะทำ..... "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จู่ๆปรมาจารย์หลูก็เข้าไปหาท่านอ๋องฮุ่ยและกระซิบข้างหูของเขา"ท่านอ๋องหรงก็กลับไปที่เมืองหลวงอย่างเงียบๆ แต่เขามีทหารองครักษ์เหยี่ยวดำแค่สามพันคนเท่านั้น และกองทหารที่เหลือก็กระจัดกระจายเหมือนทราย ดังนั้นที่นั่น ไม่เป็นอันตราย"

ท่านอ๋องฮุ่ยหรี่ตาลง รอยยิ้มแผลงฤทธิ์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขามั่นใจว่าจะได้รับชัยชนะแน่นอน

"ถ้าเช่นนั้นเรากลับไปอย่างเงียบๆและทำให้พวกเขาประหลาดใจกันเถอะ"

"แล้วเราจะจัดการกับพระชายาอย่างไร?"

"ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นี่เพื่อช่วยชีวิตชาวบ้าน"หลังจากท่านอ๋องฮุ่ยพูดจบ เขาก็ถือมีดขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วออกไปทางประตูหลัง

และเมื่อท่านอ๋องฮุ่ยรวบรวมกำลังคนและออกจากหมู่บ้านเส้าหยางอย่างเงียบๆ ไป๋ชิงหลิงที่ยืนอยู่ที่สูงของภูเขาด้านหลังมองดูทหารม้าของท่านอ๋องฮุ่ยออกจากหมู่บ้านเส้าหยางโดยใช้เส้นทางอีกเส้นทางหนึ่ง

พวกเขาออกไปอย่างเร่งรีบและไม่ได้อพยพคนจำนวนมากไปด้วย

ทั้งใต้เท้าและหมอหลวงต่างก็ไม่รู้ว่าท่านอ๋องฮุ่ยออกไปในชั่วข้ามคืน

อย่างไรก็ตามไป๋ชิงหลิงรู้ว่าความตั้งใจของท่านอ๋องฮุ่ยที่จะออกจากหมู่บ้านเส้าหยางในครั้งนี้คือการทำบางสิ่งที่จะทำให้โลกสั่นสะเทือน

ในเวลานี้เสียงของเสิ่นโหรวเม่ยดังมาจากด้านหลัง"ไป๋เจาเสวี่ย!"

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เสิ่นโหรวเม่ยถอดชุดป้องกันที่ไป๋ชิงหลิงมอบให้นาง นางถือกริชไว้ในมือแล้วจ้องมองไป๋ชิงหลิงอย่างเย็นชา

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงจดจ้องไปที่อาวุธมีคมในมือ ดวงตาของนางมืดลงเล็กน้อย"อยากฆ่าข้าหรือ?"

"ข้าดูออกว่าการแต่งงานของเจ้ากับท่านอ๋องฮุ่ยเป็นเพียงแผนรับมือชั่วคราว เจ้าแอบสอดแนมทุกความเคลื่อนไหวของเขาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา!"เสิ่นโหรวเม่ยเดินไปหานางทีละก้าวและค่อยๆยกกริชในมือขึ้น

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้ว"เจ้าแอบดูข้าอยู่หรือ?"

"จะไม่ให้ข้าตามดูเจ้าได้อย่างไร ท่านอ๋องหรงปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี.... ข้ารอเขามาตั้งหลายปี เหตุใดเจ้าจึงฉกเขาไปจากข้าทันทีที่เจ้าปรากฏตัว"ดวงตาของเสิ่นโหรวเม่ยเบิกกว้าง ใบหน้าที่เคยสวยงามและสง่างามของนางถูกปกคลุมไปด้วยความเคียดแค้นอย่างน่ากลัว