บทที่ 182 ไป๋ชิงหลิงวางแผน

เสิ่นหรูเหลียนรู้สึกหวาดกลัวกับเรื่องดังกล่าว เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะปกป้องเขาด้วยชีวิต

เขารู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งพอและเขาไม่ต้องการเลยสักนิด

แต่ตรงหน้าพระชายาฮุ่ยที่พบเขาโดยบังเอิญ กลับพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปกป้องเขา

เขาจ้องมองไป่ชิงหลิงด้วยใบหน้าที่ซับซ้อน แสงที่เฉียบคมในดวงตาของเขากลับไม่ได้ลดลง เขาก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า"ไม่จำเป็น คนชนะจะได้สิ่งที่ต้องการ จะฆ่าหรือจะตัดก็แล้วแต่ท่านเลย!"

"หุบปาก"ไป๋ชิงหลิงตะโกนด้วยความโกรธ

ดวงตาของเสิ่นหรูเหลียนมืดลงเล็กน้อย เขากำมือแน่น"เป็นเรื่องน่าละอายสำหรับข้าคนนี้ที่ต้องการชีวิตของผู้หญิงเพื่อให้มีชีวิตอยู่"

จู่ๆเขาก็คว้ามือของนางและดึงดาบออกจากคอของนางอย่างแรง เมื่อเห็นดาบออกจากร่างกายของนางไป๋ชิงหลิงก็รีบยกมือขึ้นจับคมดาบทันที

เสิ่นหรูเหลียนตกตะลึงอีกครั้งเขารีบยกมืออีกข้างขึ้นมาจับข้อมือของนาง"พระชายาฮุ่ย มือของท่านบาดเจ็บ รีบปล่อยมัน"

นางหันศีรษะไปจ้องที่เขาแล้วพูดว่า"ท่านแม่ทัพเสิ่น ถ้าบัลลังก์เปลี่ยนแปลง ข้าจะไม่มีทางปกป้องท่าน ท่านจะตายหรือมีชีวิตอยู่ก็แล้วแต่ แต่ท่านจะตายตอนนี้ไม่ได้"

หยดเลือดร่วงลงมาจากคมดาบ รู้สึกเจ็บอย่างรุนแรง ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงก็ซีดลง

เสิ่นหรูเหลียนมองไปที่พื้น เลือดที่หยดและกระเด็นเป็นรอยเล็กๆ บนพื้นเพิ่มมากขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยมือ

นายกองเฉิงสั่งให้ทหารมัดเสิ่นหรูเหลียนทันที

ทหารม้าเกราะเงินที่ต่อต้าน เสิ่นหรูเหลียนตะโกนดัง"วางอาวุธของเจ้าแล้วฟังพระชายาฮุ่ยซะ!"

ทหารม้าจ้องมองไป๋ชิงหลิงด้วยความโกรธ

ไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ยอมจำนน ไม่ยอมเปลี่ยนนาย

ใบหน้าของเสิ่นหรูเหลียนจมลง"นี่คือคำสั่งของทหาร วางอาวุธลง"

เมื่อเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของทหารทุกคนต่างแสดงความเจ็บปวด และในวินาทีต่อมาพวกเขาก็โยนอาวุธในมือทิ้ง

กองกำลังทหารของนายกองเฉิงมัดทหารม้าเกราะเงินไว้และสั่งให้คนไปพันแผลให้ไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงขอให้ทหารเสนารักษ์เย็บแผลให้นาง และหลังจากดื่มชาสมุนไพรไปประมาณหนึ่งถ้วยบาดแผลที่เย็บก็ขึ้น

หลังจากที่ทหารเสนารักษ์รายงานอาการบาดเจ็บของไป๋ชิงหลิงให้ผู้นายกองเฉิงทราบ นายกองเฉิงก็เดินมา"พระชายาฮุ่ย ข้าเกรงว่าจะต้องรบกวนท่านให้รออยู่ที่นอกเมือง ท่านอ๋องฮุ่ยกำลังไล่ตามกลุ่มกบฏ เมื่อใดที่จับพวกมันได้แล้วประตูเมืองถึงจะเปิด"

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงมือลง นางก้มศีรษะลงมองไปที่อาการบาดเจ็บที่มือของนาง นางได้สวมสัญลักษณ์เหยี่ยวดำไว้ที่ข้อมือ

เป็นของที่เขามอบให้นางตอนที่นางได้พบกับหรงจิ่งหลินครั้งแรก

ดวงตาของนางอ่อนลงเล็กน้อย นางก็จับสัญลักษณ์เหยี่ยวดำที่ข้อมืออย่างอ่อนโยนด้วยปลายนิ้วของนาง

นางต้องเข้าเมือง

ท่านอ๋องฮุ่ยทิ้งทหารม้าไว้แปดหมื่นนาย หรงเยี่ยนำทหารองครักษ์เหยี่ยวดำกลับไปเพียงแค่สามพันนาย แม้ว่าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำจะมีพละกำลังพอที่จะต่อกรกับทหารเป็นร้อยนายก็ตาม

แต่เนื่องจากท่านอ๋องฮุ่ยมีความตั้งใจที่จะกบฏมานานแล้ว ทหารที่อยู่ภายใต้เงื้อมมือของเขาจะต้องไม่น้อยไปมากกว่านี้

คนเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเขาจะต้องรู้วิธีจัดการกับองครักษ์เหยี่ยวดำแน่นอน

"นายกองเฉิง ข้ากับหรงจิ่งหลินลูกชายของท่านอ๋องเข้ากันได้ดี ท่านอาจจะพาข้ากลับไปที่จวนอ๋องหรงด้วย ข้าจะพาเขาออกมาเพื่อที่เราจะได้ใช้จิ่งซื่อจื่อเพื่อขู่ท่านอ๋องหรงให้ยอมจำนน"ไป๋ชิงหลิงมีใบหน้าสงบมาก

เสิ่นหรูเหลียนจ้องมองนางอย่างเย็นชา"แม้แต่เด็กห้าขวบท่านก็จะไม่ปล่อยไปหรือ?"

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง"การช่วยชีวิตของจักรพรรดิก็สำคัญมิใช่หรือ?"

นางมองเขาและแสดงความรู้สึกออกมาทางตา แต่เสิ่นหรูเหลียนรู้สึกว่าเขาควรจะไว้ใจไป๋ชิงหลิง

แต่ทำไมเขาถึงต้องไว้ใจนางล่ะ

นางเป็นพระชายาฮุ่ยนะ! !

นายกองเฉิงส่ายหัว"ข้าเกรงว่าท่านอ๋องหรงได้เตรียมการที่เหมาะสมให้กับจิ่งซื่อจื่อแล้ว"

"เช่นนั้นก็ยิ่งดี ท่านอ๋องหรงชื่นชมในตัวข้า ถ้าข้าบอกท่านอ๋องหรงว่าข้าสามารถรับมือกับจิ่งซื่อจื่อได้ดี เขาจะต้องไม่สงสัยอย่างแน่นอน"นางลุกขึ้นค่อยๆเปิดแขนเสื้อออก เผยให้เห็นสัญลักษณ์เหยี่ยวดำ