บทที่ 184 แผนของไป๋ชิงหลิง

หรงจิ่งหลินปล่อยมือจากไป๋ชิงหลิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"ข้าบอกให้แม่นมซั่งเฝ้าดูเอ๋อร์ซือ เขาดูเซื่องซึมมาก"

ไป๋ชิงหลิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันไปหาชายที่อยู่ข้างหลังแล้วพูดว่า"ขอบใจเจ้ามาก"

หรงเยี่ยปล่อยนางแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว ให้พื้นที่นางอย่างเพียงพอ

จากนั้นเขาก็พูดว่า"เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความดีความชอบของเซิงเอ๋อร์และแมวตัวนี้"

เขาลดสายตาลงมองไปที่แมวใต้เท้าของเขา มันนั่งอยู่ในพื้นที่โล่งด้านหลังไป๋ชงเซิง ขดตัวเป็นลูกกลมๆแล้วมองไปรอบๆด้วยสายตาที่เฉียบคม

เมื่อตอนที่เขารู้ถึงความสามารถของไป๋ชวเซิง หรงเยี่ยก็รู้สึกดีใจและอึ้งจนพูดไม่ออก

มีความสามารถในการสื่อสารกับสัตว์เป็นเรื่องดี แต่ถ้ามีคนรู้ความลับนี้ เซิงเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนอย่างแน่นอน

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ไป๋ชิงหลิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที"ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ความสามารถของเซิงเอ๋อร์แล้ว"

"ไม่ต้องกังวล"หรงเยี่ยยกมือขึ้นสัมผัสไป๋ชงเซิง"มีแค่ข้าเท่านั้นที่รู้ จะไม่มีใครรู้อีกแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงก้มศีรษะลง สีหน้าของนางอ่อนลงมาก"สายตาของฉันก็ใช้ได้อยู่"

"แน่นอนอยู่แล้ว"หรงเยี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นั่งยองๆแล้วกอดไป๋ชงเซิงไว้ในอ้อมแขน"ในอนาคต นางก็จะเป็นลูกสาวของข้า ข้าจะทำให้นางตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร"

ลูกสาว..... คำนี้ทำให้เปลือกตาของไป๋ชิงหลิงกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้ง

ไป๋ชงเซิงกอดคอหรงเยี่ยอย่างมีความสุขและพูดว่า"ท่านอ๋องหรง ท่านพูดคำไหนคำนั้นนะ ข้าตกลงจะให้ท่านแม่แต่งงานกับท่าน"

"เซิงเอ๋อร์อย่าพูดอะไรไร้สาระ"นางตื่นตระหนก ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็ซื้อใจของเด็กได้ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะไม่สามารถออกจากตัวเองได้

ตอนนี้ความรู้สึกของนางที่มีต่อเขาได้เพิ่มมากขึ้น

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองหรงเยี่ยด้วยความหงุดหงิด"ท่านอ๋องหรง มาหาทางจัดการเรื่องของท่านอ๋องฮุ่ยกันก่อนเถอะ ที่นี่เป็นสถานที่แบบใดกัน? จะมีพระราชวังใต้ดินขนาดใหญ่เช่นนี้ในเฉาจิงได้อย่างไร"

ในตอนท้าย ไป๋ชิงหลิงตัวสั่นและอุทานว่า"นี่เราอยู่ในค่ายทหารของท่านอ๋องฮุ่ยหรือ"

"ถูกต้อง"หรงเยี่ยตอบ

ไป๋ชงเซิงพูด"ต้องขอบคุณเป่าลี่ว์ เป่าลี่ว์เป็นคนที่พบทางเข้าออกบ่อน้ำที่แห้งแล้งในเมือง นอกจากนี้เป่าลี่ว์ยังถูกขังอยู่ที่นี่ในตอนนั้น มันบอกว่าแทบจะไม่มีใครมาที่นี่ มันเป็นพระราชวังที่ว่างเปล่า ท่านอ๋องหรงเลยพาพวกเรามาซ่อนที่นี่"

จู่ๆสีหน้าของไป๋ชิงหลิงก็เปลี่ยนไป นางพูดกับท่านอ๋องหรงว่า"เจ้าหรือเปล่า ถ้าท่านอ๋องฮุ่ยหาเจ้าไม่เจอเขาก็จะสงสัย เขาก็จะหันกลับมาโจมตีข้าศึกที่ตามมาอย่างฉับพลันอีกครั้ง และปิดกั้นทางเข้าออกทั้งหมดพวกเราทุกคนก็จะถูกขังอยู่ที่นี่ เขาไม่ต้องทำอะไร แค่รอให้เราอดตายก็จบแล้ว เรารอไม่ได้แล้ว ท่านอ๋องฮุ่ยปิดประตูเมืองทั้งหมดและกำลังเสริมก็จะติดอยู่นอกประตูเมือง นายกองเฉิงปล่อยข่าวลือว่าเจ้ากำลังจะก่อกบฏ ถึงเวลานั้น เจ้าชายทุกคนจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้ต่อต้านเจ้า"

"เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ?"

"หรงเยี่ย!"

"อืม!"

นางกำมือแน่นและจ้องมองเขาด้วยความโกรธ นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ

เมื่อเทียบกับนาง ดวงตาของหรงเยี่ยดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย เขายกมือขึ้นและลูบใบหน้าของนางเบาๆเป่าลี่ว์กลับ

นางปัดมือเขาออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ข้าไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเจ้าอยู่นะ"

"ข้ารู้!"

"แล้วตอนนี้เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป?"ไป๋ชิงหลิงถามกลับ

หรงเยี่ยวางไป๋ชงเซิงลง ดวงตาของเขามืดลงและเมื่อเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง อิงอู๋ก็วิ่งออกจากทางเดินของวังและพูดอย่างกระวนกระวาย"นายท่าน สนมเต๋อจะคลอดแล้ว นางเจ็บปวดมากร้องไห้ตลอดเวลา หมอหลวงบอกว่าตำแหน่งของทารกในครรภ์ไม่ถูกต้อง และการคลอดก็ยาก"

หรงเยี่ยเอื้อมมือไปจับแขนของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า"สนมเต๋ออายุครรภ์ครบกำหนดแล้ว ดูเหมือนจะเป็นฝาแฝด ข้าเกรงว่าข้าจะฝ่าฟันมันไปไม่ได้ เจ้ามาทันเวลาพอดี เจ้าตามข้ามา"

ก่อนที่ไป๋ชิงหลิงจะทันได้ตอบสนอง หรงเยี่ยก็จับมือนางและอุ้มไป่ชงเซิงเข้าไปในทางเดินใต้ดิน

อิงอู่อุ้มหรงจิ่งหลินขึ้นและเดินตามหลังมา แต่เป่าลี่ว์กลับกระโดดขึ้นไปบนบ่อน้ำที่แห้งแล้ง

หรงเยี่ยทำร่องไว้ และมันก็ผ่านร่องนั้นไปได้อย่างง่ายดาย

ในไม่ช้า หรงเยี่ยก็พาไป๋ชิงหลิงมาถึงที่วังอีกที่หนึ่ง