บทที่ 193 สันเขาอินทรีหิมะที่อันตราย

ชิงอีไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเธอได้ ดังนั้นเธอจึงไปหาซังจวี๋และชิงจู๋ เมื่อไป๋ชิงหลิงออกไป ชิงอีก็มองหาองครักษ์อินทรีดำ

แต่ทว่า เวลาที่ต้องการพวกเขา พวกเขากลับหาตัวไม่เจอ ชิงอีรู้สึกโมโหมาก

เธอจึงขอให้พ่อบ้านฉีพาเธอไปที่ค่ายทหารของท่านอ๋องหรงโดยตรง แต่ระหว่างทางเธอก็ได้พบกับเสิ่นหรูเหลียนและท่านอ๋องต้วนหรงฉี่

“ พ่อบ้านฉี อาการของท่านอ๋องหรงเป็นยังไงบ้าง? ” เสิ่นหรูเหลียนที่นั่งอยู่บนหลังม้าเอ่ยถาม

พ่อบ้านฉีและชิงอีลงจากรถม้าเพื่อทำความเคารพ

หลังจากนั้นพ่อบ้านฉีก็ขมวดคิ้วแสดงสีหน้าอมทุกข์และพูดว่า: “ อาการของท่านอ๋องหรงไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แม่นางไป๋ได้ยินมาว่าเหมันต์พิสุทธิ์สามารถรักษาอาการป่วยของท่านอ๋องหรงได้ นางจึงนำคนไปด้วยสองคน และตรงไปที่สันเขาอินทรีหิมะ เพื่อที่จะปีนขึ้นไปเอายานั่นมา ”

“ท่านพูดว่าอะไรนะ? ” หรงฉี่จับบังเหียนไว้แน่น

ชิงอีตอบกลับว่า “ ตอนเช้าท่านอ๋องหรงอาเจียนออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก ปรมาจารย์หลูมาที่บ้านพอดี จากนั้นเขาก็บอกแม่นางไป๋ว่าเหมันต์พิสุทธิ์บนสันเขาอินทรีหิมะ สามารถรักษาโรคของท่านอ๋องหรงได้ สันเขาอินทรีหิมะอันตรายมาก แม่นางไป๋มีแค่ซังจวี๋และชิงจู๋ไปด้วยเท่านั้น พ่อบ้านฉี...เรารีบไปที่ค่ายเพื่อขอองครักษ์อินทรีดำให้พวกเขาไปช่วยแม่นางไป๋กันเถอะ

ชิงอีกังวลมาก เธอไม่อยากอยู่ตรนี้ต่อไปแล้ว และเธอก็ไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระอะไรกับเสิ่นหรูเหลียนและหรงฉี่แล้ว

พ่อบ้านฉีพยักหน้าและกำลังจะออกไป แต่จู่ๆหรงฉี่ก็ยกแส้ขึ้น เหวี่ยงมันบนหลังม้า "ฮ่ะ" และควบม้าผ่านด้านข้างของพ่อบ้านฉีไป

นอกจากนี้ยังทิ้งท้ายไว้ว่า: "เนื่องจากเป็นยาของน้องเจ็ด ในฐานะที่ข้าเป็นพี่ นี่คือความรับผิดชอบที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ "

เสิ่นหรูเหลียนอุทาน: "ท่านอ๋องต้วน”

เมื่อสิ้นเสียงเรียก เสิ่นหรูเหลียนก็ควบม้าผ่านด้านข้างของพ่อบ้านฉีไปอีกคน

ชิงอีจ้องมองไปที่เงาของทั้งสองที่จากไปด้วยความประหลาดใจ: " ท่านอ๋องต้วนและ แม่ทัพเสิ่นจะไปช่วยคุณหนูอย่างนั้นหรือ? "

"ใช่ "

ตอนนี้พ่อบ้านฉีรู้สึกว่าเรื่องนี้กลายเป็นใหญ่ขึ้นแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านอ๋องต้วนบนสันเขาอินทรีหิมะแล้วละก็ พระสนมเอกหรงและฮองเฮาอู่ที่จะต้องมีปัญหากันแน่ๆ

เพราะพระสนมเอกหรงมีพระโอรสองค์เดียว ก็คือท่านอ๋องต้วน

“เร็วเข้า รีบไปที่ค่ายทหารกัน” พ่อบ้านฉีหยิบตราสัญลักษ์อินทรีดำออกมา เพื่อเรียกทหารองครักษ์อินทรีดำหลายสิบคน และรีบเข้าไปรายงานเรื่องทั้งหมดนี้ในวัง

เมื่อสนมเอกหรงรู้ว่าหรงฉี่ไปที่สันเขาอินทรีหิมะ เธอก็ถึงกับหลั่งน้ำตาไหลทันที และขอให้ฝ่าบาทส่งคนไปพาหรงฉี่กลับมา แต่เขาถูกฝ่าบาทตบและดุว่าเธอว่าไร้มนุษยธรรม

ไป๋จิ่นกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ใจของเขาสั่นสะท้าน

หรงฉี่จะไปเสี่ยงอันตรายที่สันเขาอินทรีหิมะ เพื่อช่วยชีวิตท่านอ๋องหรงได้อย่างไรกันเล่า มันต้อง... มันต้องเป็นเพราะไป๋ชิงหลิงแน่ๆ

เขาต้องเป็นห่วงไป๋ชิงหลิงแน่ๆ

และสิ่งที่ไป๋จิ่นกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น เธอไม่ต้องการสูญเสียหรงฉี่ไป ทันทีที่เธอออกจากวัง เธอก็ส่งคนไปที่สันเขาอินทรีหิมะ

อีกฝั่ง เมื่อไป๋ชิงหลิงกำลังจะถึงสันเขาอินทรีหิมะแล้วนั้น เธอก็พบกับหรงฉี่และเสิ่นหรูเหลียน

หรงฉี่บีบบังเหียนไว้แน่น หยุดตรงหน้าเธอแล้วพูดขึ้นว่า: " ปรมาจารย์หลูบอกว่าเหมันต์พิสุทธิ์สามารถรักษาอาการป่วยของน้องเจ็ดได้อย่างนั้นหรือ?"

“ใช่แล้ว ท่านอ๋องต้วนมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?” ไป๋ชิงหลิงถามอย่างเย็นชา

เสิ่นหรูเหลียนกล่าวว่า: "ท่านอ๋องต้วนได้ยินว่าท่านอ๋องหรงป่วยหนัก และเขาก็ต้องการที่จะไปเอายาบนยอดเขาหิมะนี้"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะปีนขึ้นไปบนยอดเขา" วันที่ฝนตกแบบนี้หากปีนขึ้นไปจริงๆ ก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้งเท่านั้น และก็ไม่รู้ว่าอากาศบนยอดเขาจะเป็นอย่างไร

"แต่น้องเจ็ดรอนานไม่ได้แล้ว ข้าและแม่ทัพเสิ่นจะขึ้นไปเอง ดังนั้นเจ้าไม่ต้องตามมา" หลังจากหรงฉี่พูดจบ เขาก็กำลังจะควบม้าขึ้นภูเขา แต่ไป๋ชิงหลิงหยุดเขาไว้ก่อน

หรงฉี่รีบคว้าบังเหียน ควบม้ากลับไปและพูดว่า "ไป๋เจาเสวี่ย เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางข้า"

"ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะขึ้นไป ท่านอ๋องต้วนและแม่ทัพเสิ่นโปรดลงจากหลังม้าก่อนเถอะ พวกเราทำได้เพียงต้องปีนขึ้นไปบนยอดเขาด้วยการเดินเท้าเท่านั้น" ไป๋ชิงหลิงกล่าวด้วยท่าทีที่แน่วแน่

หรงฉี่มองดูเธอและดูเหมือนกำลังจะโกรธอีกครั้ง แต่เสิ่นหรูเหลียนพูดขึ้นก่อนว่า: "ท่านอ๋องต้วน แม่นางไป๋พูดถูก เขาหิมะไม่เหมาะกับการขี่มึ้นไป และมันก็เสี่ยงมาก เอาล่ะ เราลงจากหลังม้ากันเถอะ"

หลังจากเสิ่นหรูเหลียนพูดจบ เขาก็ลงจากหลังม้าทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไม่นานหรงฉี่ก็ลงจากหลังม้าตาม