บทที่ 196 ตกจากหน้าผา

หรงฉี่ตกตะลึง เขาก้มศีรษะลงและมองไปที่ขาขวาของเขา

ตอนที่เขาตกลงมาจากหน้าผาเพื่อจับไป๋ชิงหลิงไว้ เขาก็ถูกมุมของยอดเขาที่แหลมคมขีดข่วนโดยไม่ทันระวัง

แต่เนื่องจากความหนาวเย็น ทำให้ความรู้สึกเจ็บของเขานั้นค่อยๆหายไปเขาจึงไม่รู้ตัวว่าตนเองบาดเจ็บอยู่

เขาคิดว่าไป๋ชิงหลิงเกลียดเขาขนาดนั้น นางคงไม่มีทางทำแผลให้เขาแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าคาดหวัง แต่เขากลับคิดไม่ถึงว่า......การกระทำของนางทำให้เขาประหลาดใจ

เขาหันศีรษะชำเลืองมองนาง อันที่จริงนางก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน หน้าผากของนางมีแผลเล็กน้อย ผมที่ซึ่งแต่เดิมนั้นเคยเรียบตอนนี้กลับยุ่งเหยิง

กลับทำให้หรงฉี่จำเรื่องเมื่อห้าปีที่แล้วได้ ตอนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บอยู่ที่สันเขาอินทรีหิมะ แล้วได้รับการช่วยเหลือจากผู้หญิงคนหนึ่ง จู่ๆภาพเหล่านี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

รูปร่างและการเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนกับไป๋ชิงหลิง

หัวใจของเขาเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมา จากนั้นเขาก็เดินไปหาไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วและนั่งลงในที่นั่งว่างข้างๆนางแล้วเอนหลังพิงก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขา

ไป๋ชิงหลิงหยิบกรรไกรออกมาและตัดเสื้อผ้าของเขาออก เผยให้เห็นน่องของเขา

มีบาดแผลลึกเลือดไหลที่ด้านขวาของน่องเขาจริงๆด้วย เลือดค่อยๆไหลออกมาจากบาดแผล แผลแบบนี้คงบาดเจ็บมาสักพักหนึ่งแล้ว

นางทำแผลฆ่าเชื้อโรคให้หรงฉี่โดยไม่ใช้ยาชาเลย นางคิดว่าคนเลวอย่างหรงฉี่คงไม่จำเป็นต้องใช้มัน

เขาขมวดคิ้ว กัดฟันแล้วพูดว่า"เจ้าทำเบาๆหน่อย"

"เจ็บหรือ?"

"เจ็บสิ เจ็บจะตายอยู่แล้ว!" หรงฉี่สูดลมหายใจเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นเจ็บไปถึงกระดูก

ไป๋ชิงหลิงไม่สนใจ"ถ้าอย่างนั้นท่านทนหน่อยละกัน เดี๋ยวอีกสักพักข้าจะพันแผลให้ จะเจ็บกว่านี้อีก"

หลังจากฆ่าเชื้อที่แผล ไป๋ชิงหลิงก็เริ่มเย็บแผลให้เขา ในระหว่างนี้ หรงฉี่กัดฟันแน่นและจ้องมองนางอย่างตั้งใจ

ไม่ผิดแน่ ผู้หญิงเมื่อห้าปีก่อนคนนั้น.....คือไป๋ชิงหลิง

ทันทีที่นางกำลังจะเย็บเข็มสุดท้าย หรงฉี่ก็คว้าข้อมือของนางอย่างแรง"ไป๋ชิงหลิง เมื่อห้าปีที่แล้วที่สันเขาอินทรีหิมะ...."

"ไป๋ชิงหลิงได้ตายไปแล้ว"นางเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่ชายคนนี้

นางทำให้หรงฉี่พูดไม่ออก คำพูดของหรงฉี่ติดอยู่ที่คอของเขา แต่ว่าในใจเขามีลางสังหรณ์ที่หนักแน่นมาก.....

เขาไม่ยอมปล่อยมือนาง สีหน้าของเขารู้สึกเจ็บปวด

ไป๋ชิงหลิงยังคงมีท่าทางที่เหมือนเดิม นางมองเขาอย่างเย็น"ท่านอ๋องต้วน ยังเหลืออีกหนึ่งเข็ม"

ทันทีที่นางพูดจบหรงฉี่ก็ปล่อยมือนาง

ไป๋ชิงหลิงยังคงก้มหน้าก้มตาเพื่อรักษาบาดแผลของเขา

แต่ความไม่พอใจอย่างรุนแรงนั้นก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา

"เหตุใดเจ้าถึงทรยศข้า"แม้ว่านางจะเป็นผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อห้าปีก่อน แต่เป็นเรื่องจริงที่นางได้ให้กำเนิดลูกของคนอื่น

ใช่ นางทรยศเขา

เขาคิดถูกแล้วที่กำจัดเด็กและฆ่านางในตอนนั้น

แม้ว่าพระชายาที่ทรยศต่อท่านอ๋องจะไม่ถูกประหารชีวิต แต่นางก็ได้รับเหล้าพิษ

เหตุใดของเขาต้องรู้สึกเสียใจด้วย

นางสมควรตาย

เมื่อไป๋ชิงหลิงเย็บแผลเข็มสุดท้ายเสร็จ นางก็เก็บของใส่หีบทางการแพทย์

เมื่อหรงฉี่เห็นว่านางไม่ตอบ เขาจึงถามอย่างตื่นเต้น"ไป๋ชิงหลิง เหตุใดเจ้าถึงทรยศข้า เหตุใดเจ้าถึงต้องให้กำเนิดลูกของคนอื่น เจ้ารู้หรือไม่...พูดตามตรงเจ้าแค่ต้องบอกที่อยู่ของชายคนนั้นให้ข้ารู้ ข้าจะฆ่าเขาก็ได้ แต่ข้าเคยถามเจ้าหลายครั้งแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของใคร แต่เจ้า.....เจ้ากลับบอกว่าเด็กสองคนนั้นเป็นของข้า เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ......"

"หึ..."ไป๋ชิงหลิงเย้ยหยันและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ ในใจของหรงฉี่ก็รู้สึกสั่นไหว

ไม่มีอะไรจะอธิบายให้เขาฟังเช่นนั้นก็พิสูจน์แล้วว่าในตอนนั้นนางทรยศเขาจริงๆ และไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์

เขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก แม้ว่านางจะเคยเป็นผู้หญิงที่เขาต้องการแต่งงานด้วย แต่เมื่อนางตั้งครรภ์ลูกของคนอื่น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ไป๋ชิงหลิงหยิบยาออกมาจากหีบทางการแพทย์และกินยานั้นเองและเมื่อนางปิดหีบทางการแพทย์นางก็ตอบอย่างเย็นชา"ไป๋ชิงหลิงตายแล้ว"

"ไม่!"หรงฉี่คว้าแขนของนางอีกครั้ง"เจ้าเป็นพระชายาของข้า เป็นภรรยาที่นั่งเกี้ยวที่มีคนแบกแปดคนและเจ้าใส่ชุดแต่งงานสีแดงเข้าประตูมา"

"หลังจากนั้นเจ้าก็แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น!" ไป๋ชิงหลิงตะโกนอย่างเย็นชา ขัดจังหวะคำพูดของเขาและปิดกั้นคำพูดในลำคอของหรงฉี่