บทที่ 213 จักรพรรดิเหยาประทานการแต่งงาน

ใต้เท้าเสิ่นผงะเล็กน้อย

หลังจากนั้นก็แอบยิ้มอย่างมีเลศนัย

จักรพรรดิต้องการใช้ประโยชน์จากกิจการของเสิ่นโหรวเม่ย ทรงระงับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในฐานะคนรับใช้ของแผนกตำหนัก

ท่านเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นไปตามพระประสงค์ของจักรพรรดิเหยา

สำหรับจักรพรรดิแล้ว ครอบครัวใดที่ไม่มีข้อผิดพลาดนั้นย่อมน่ากลัวที่สุด

ใต้เท้าเสิ่นทำได้แค่ยอมรับเท่านั้นและยังต้องขอบคุณ "ขอบคุณฝ่าบาทสำหรับการให้อภัย"

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นที่เงียบมาตลอดก็ขอบคุณท่านเช่นกัน

จักรพรรดิเหยาพอใจกับท่าทีของตระกูลเสิ่นมาก "นำอ๋องเฉินลงมา และในช่วงเวลานี้ห้ามออกจากคฤหาสน์ของอ๋องเฉิน"

"ขอบพระคุณ ท่านพ่อและท่านแม่ที่สนับสนุน" หรงเชินโค้งคำนับอย่างนอบน้อม และเมื่อยืนขึ้น ก็ดึงเสิ่นโหรวเม่ยขึ้นจากพื้นด้วยเช่นเดียวกัน

ในสายพระเนตรของจักรพรรดิเหยาแล้วนั้น ในที่สุดเรื่องนี้มาถึงบทสรุปที่ประสบความสำเร็จ

หลังจากนั้นท่านก็ทรงสั่งให้คนปิดล้อมตำหนักอวี่ซีและส่งทหารไปคุ้มกัน นอกจากนี้ ยังรับสั่งว่าใครก็ตามที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบุกเข้าไปในตำหนักจะต้องถูกลงโทษถึงขั้นตายได้

เช่นเดียวกับท่านอ๋องหรงเขาเกลียดและต้องการฆ่าใครสักคนเป็นที่สุด

แต่ท่านทรงเป็นจักรพรรดิ ทรงชักดาบอย่างหุนหันพลันแล่นไม่ได้ ดังนั้นท่านจึงไล่ใต้เท้าเสิ่นออกจากตำแหน่งร่วมกับเสิ่นโหรวเม่ยซึ่งเท่ากับถอดแขนของตระกูลเซินออก

ถือได้ว่าเป็นการลงโทษเสิ่นโหรวเม่ยทางอ้อม

หลวนอี๋ช่วยฮองเฮาอู่ให้ออกจากตำหนักอวี่ซีและหรงเชินตามมาข้างหลัง

เรื่องนี้ถือว่าจบลงแล้วสำหรับจักรพรรดิเหยา แต่สำหรับตำหนักเฟิ่งหลวนแล้วนั้นมันยังไม่จบ

หรงเชินไปที่อดีตฮองเฮาเพื่อทำสิ่งนั้น ซึ่งได้แตะต้องเส้นตายของท่านอ๋องหรงแล้ว......

อย่างไรก็ตาม เมื่อฮองเฮาอู่กำลังจะกลับไปที่ตำหนักเฟิ่งหลวน ฮูหยินเสิ่นก็รีบพาเสิ่นโหรวเม่ยไป

ฮองเฮาอู่เหลือบมองฮูหยินเสิ่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง

เธอหันหน้าหนี ขมวดคิ้วและพูดว่า "ในอนาคต.......ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่สาวของฉันจะไม่มาที่ตำหนักเฟิ่งหลวนอีก และรับโหรวเม่ยกลับไปดูแลให้ดี และสอนเธอถึงวิธีการเป็นภรรยาที่ดีและ ทำหน้าที่ภรรยาให้สำเร็จ”

ฮูหยินเสิ่นดึงลูกสาวของเธอให้คุกเข่าลงบนพื้น จากนั้นคุกเข่าและเดินต่อหน้าเธอพร้อมกับร้องไห้ "พี่สาว......"

"ฮูหยินเสิ่น!" แม่นมหยางร้องออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ฮูหยินเสิ่นเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความสับสน จากนั้นเธอก็ได้ยินแม่นมหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่สง่างาม "โปรดเรียกพระสนมว่าฮองเฮา"

ฮูหยินเสิ่นตกตะลึง เธอหันหน้าไปมองฮองเฮาอู่ และพบว่าฮองเฮาอู่ไม่แสดงท่าทีรังเกียจบนใบหน้าของเธอ