บทที่ 231 เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

นางไม่คิดว่าโชคชะตาของนางจะแย่ขนาดนี้หลังจากออกจากเมืองหลวงมานานกว่าครึ่งเดือนนางก็ถูกเขาจับได้เมื่อนางกลับไปที่หุบเขาเซียนไหลเป็นครั้งแรก

นางคิดว่า...เขาจะไม่มาที่นี่ ท้ายที่สุดแล้วอำเภอหลินอันและเมืองเหยี่ยนหนานอยู่ทางใต้และอีกแห่งอยู่ทางตะวันตก

นางคิดว่ามันเป็นเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

แต่ทันทีที่เขาเดินออกจากหุบเขาเซียนไหลเขาก็เห็นสุนัขเฝ้าทางเข้า

เมื่อนางจำสุนัขตัวนั้นได้ว่าเป็นหมาป่าหิมะข้างท่านอ๋องหรง หมาป่าหิมะก็ส่งสัญญาณให้หรงเยว่

อย่างไรก็ตาม นางยังคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงเขาได้ทันเวลา

นี่คือเกียรติยศครั้งสุดท้ายของนาง...

แต่หลังจากที่หรงเยว่ถูกนางผลักออกไป เขาไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว เขาหยุดที่จุดเดิมแล้วมองนางด้วยความสงสาร

แต่ดวงตาของเขาทำให้ไป๋ชิงหลิงเศร้าและเจ็บปวด และปล่อยให้อารมณ์ที่อดกลั้นของนางในวันนี้ได้รับการปลดปล่อยในทันที

นางทรุดลงแล้วร้องว่า "ไปเถอะ จิงหลินต้องการแม่"

"ใช่!" หรงเย่กำหมัดแน่นและจ้องมองนางอย่างร้อนแรง "จิงหลินต้องการแม่เสมอ และเขาก็ต้องการแม่เสมอ"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วเดินช้าๆ ไปหานาง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ไป๋ชิงหลิงก็ก้าวถอยหลังอีกครั้งและพูดอย่างอ่อนแรง "ในเมื่อเจ้ารู้ว่าจิงหลินกำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าก็ไม่ควรมาหาข้าอีก เจ้าก็รู้ว่าข้าจะไม่สัญญากับเจ้าที่จะมีผู้หญิงนอกจากข้า มิเช่นนั้นเจ้าก็สามารถเลือกคนอื่นได้ ตอนนี้เจ้ามาถึงจุดนี้แล้ว ทั้งข้าและเจ้าไม่มีทางเลือก ข้าจะไม่บ่นเกี่ยวกับคำสัญญาที่เจ้าล้มเหลว เราต่างก็ไม่ผิด"

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็หันหลังและจากไป

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางหันกลับมา ร่างเล็กๆ วิ่งออกมาจากป่า กอดต้นขาของนางและร้องเสียงดัง "ท่านแม่ ท่านไม่ต้องการจิงหลินจริงๆแล้ว!"

นางร้องเรียก สูดลมหายใจเล็กน้อย และมองลงไปที่เด็กตรงหน้านาง...

นางจ้องมองเด็กที่เท้าของนางด้วยความประหลาดใจ แต่นางไม่คาดคิดว่าหรงจิ่งหลินจะมาด้วย

เขาร้องไห้ทั้งน้ำตาทั่วใบหน้าเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง กอดนางอย่างช่วยไม่ได้และตะโกน "ท่านแม่ ท่านอย่าจากจิ่งหลินไปอีกเลย หากท่านจะไม่กลับเมืองอีกแล้ว ข้าก็จะไม่กลับ ข้าจะอยู่ที่หุบเชาเซียนไหล จิ่งหลินก็จะอยู่ที่หุบเขาเซียนไหลกับท่านและน้อง ท่านแม่ ท่านอย่าจากจิ่งหลินไปเลย ท่านเคยพูดว่าจะตัดเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้ข้าหนึ่งชุด ท่านดูสิ...... วันนี้จิ่งหลินใส่ชุดที่ท่านแม่ตัดให้......"

หรงจิ่งหลินจับชุดของนางแน่นเพราะกลัวว่าจะสูญเสียแขนอีกครั้ง

หัวใจของไป๋ชิงหลิงเจ็บปวดมากจนหายใจไม่ออก ทุกครั้งที่นางต้องเผชิญหน้ากับหรงจิ่งหลิน นางจะรู้สึกผิดอยู่เสมอ

นางรู้สึกว่านางทิ้งเขาไปแล้ว...

นางวางมือบนหลังของเขา เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม แล้วหลับตาแน่น

น้ำตาของนางไหลอาบใบหน้าช้าๆ ค่อยๆชะล้างเครื่องสำอางออก

หรงเยี่ยเข้ามาด้านหลังนาง ยกมือขึ้น แล้วค่อยๆ ยืดไปที่ไหล่ของนาง แต่เขาไม่ปล่อยเวลาทิ้งไปนาน...