บทที่ 235 แต่งงาน（2）

เมื่อมองดูตัวเองในกระจก ไป๋ชิงหลิงยังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

จื่ออีหยิบผ้าคลุมศรีษะมงคลมาสวมหัวให้แล้วพูดว่า "แม่นาง เราควรออกไปได้แล้ว ท่านอ๋องรออยู่ข้างนอกนานแล้วนะเพคะ"

"ไปเถอะ" ผ้าคลุมบางๆนั้นกดบังการมองเห็นของไป๋ชิงหลิง ความวิตกกังวลและความตื่นเต้นก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น

เดินตามรอยเท้าของจื่ออี ไป นางก้าวข้ามธรณีประตูและเดินออกจากบ้านไม้

ในขณะนี้ รองเท้าทรงสูงสีดำคู่หนึ่งปรากฎขึ้นตรงหน้านาง และไป๋ชิงหลิงก็ยกผ้าคลุมสีหน้าแดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แต่จื่ออีก็รั้งมันลงไว้ข้างๆนาง"แม่นาง ผ้าคลุมหน้าสีแดงนี้ต้องถูกเปิดขึ้นโดยท่านอ๋องเท่านั้น ท่านวางมันลงเถิด "

ไป่ชิงหลิงกระวนกระวาย กระทืบเท้าแล้วพูดว่า "ข้ายังมีเรื่องจะพูดกับเท่านอ๋อง"

“เจ้าต้องการจะพูดอะไร?” จู่ๆ ชายคนนั้นก็วางมือบนไหล่ของนาง

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ผ้าคลุมหน้าสีแดงก็บดบังสายตาของนาง นางพูดอย่างกระวนกระวายใจว่า "เราแต่งงานกันที่นี่ ไทเฮาต้องเกลียดข้าจนตายไหม ข้าพาตัวเจ้ามาที่นี่ นางต้องจะคิดว่าข้าเจ้าเหล์มากอุบาย เช่นเดียวกับฮองเฮาเหนียงเหนียง องค์หญิงหลวนอี๋ และจักรพรรดิอีก พวกเราไม่สมควรทำเช่นนี้ เจ้ารีบเอาสิ่งนี้ออกจากหัวข้าเร็ว!”

มุมปากของจื่ออีกระตุกสองสามครั้ง เจ้าสาวจะกระตุ้นให้สามีของเนางถอดผ้าคลุมหน้าสีแดงแบบนี้ได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม ท่าทางกระวนกระวายของไป๋ชิงหลิง ทำให้หรงเยี่ยอารมณ์ดี

ด้วยรอยยิ้มละไม เขายื่นมือออกไปเพื่อเปิดผ้าคลุมสีแดงบนศีรษะของนางออก และดวงตาของเขาก็สบเข้ากับใบหน้าของเธอ

หน้าแดงอย่างเขินอาย นี่แหละคือสิ่งที่เขาเห็น

ไป๋ชิงหลิงมองเขาด้วยตาใสและพูดว่า "ท่านอ๋อง... เอ่อ..."

เขาจับใบหน้าของนางและประทับจูบ

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ รวมตัวกันทันทีและโห่ร้องอย่างพร้อมเพรียง: "ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋องหรง ขอแสดงความยินดีกับพระชายาหรง และขอให้ท่านอ๋องหรงและพระชายาหรงอายุยืนยาวไปด้วยกัน!"

"ขอให้ท่านอ๋องหรงและพระชายาหรงอายุยืนยาวไปด้วยกัน!"

"ขอให้ท่านอ๋องหรงและพระชายาหรงอายุยืนยาวไปด้วยกัน!"

เขาจูบนางที่ริมฝีปากและปล่อยนางไปหลังจากนั้นไม่นาน ไป๋ชิงหลิงหันไปมองผู้คนรอบตัวนางพร้อมกับหายใจหอบเล็กน้อย

เขากอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขาและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "ข้าจะขจัดความกังวลทั้งหมดให้เจ้าเอง"

“ข้าแค่รู้สึกว่าข้าเสียใจสำหรับความไว้วางใจของไทเฮาและ...ฮองเฮาเหนียงเหนียง” นางกดใบหน้าของนางกับหน้าอกของเขา มือโอบรอบร่างกายของเขาและกอดเขาแน่น

แต่ก็ต้องยอมรับว่านางก็รักเขามากเช่นกัน

หลังจากชิมน้ำตาลที่เขาเอามาให้นาง นางก็ไม่อยากปล่อยมันไปอีก แม้ว่ามันจะเป็นการพนันก็ตาม

หรงเย่ก้มลงกอดนาง จากนั้นเสียงโห่ร้องของฝูงชนก็เปลี่ยนเป็น: "ส่งตัวเข้าห้องหอ!"

ไป๋ชิงหลิงคิดทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างวัน ทำไมนางถึงรู้สึกว่าถูกโกง

เขาอุ้มนาง ไม่ได้พากลับไปที่ห้อง แต่เดินช้าๆ ไปตามเส้นทางของหุบเขาเซียนไหลเข้าไปในบ้านหลังเล็กหลังน้ำตก

บ้านไม้หลังนี้ว่างเปล่า เพราะอยู่ใกล้น้ำตกมาก และเสียงน้ำก็ดังเกินไป จึงไม่เหมาะสำหรับผู้คนที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ และมันก็ว่างเปล่าเมื่อเวลาผ่านไป

นางมองไปที่บ้านไม้เล็กๆ ด้วยความประหลาดใจ และพูดว่า "เจ้า... ให้คนมาจัดการมัน"

"ที่นี่เหมาะสำหรับเป็นห้องหอ"

ทันทีที่หรงเยี่ยพูดจบ คนข้างหลังก็โห่ร้องทันที