บทที่ 237 แต่งงาน (4)

ภาพที่ค้างในใจนางมีเพียงหรงเยี่ยกอดนางและกระแทกร่างนางครั้งแล้วครั้งเล่า

นางรู้สึกว่านางถูกเขาพาขึ้นไปบนสวรรค์

ซึ่งเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงว่ามันจะ...น่าหวาดเสียวมาก!

เขาลุกขึ้นนั่งกอดนางแน่นจากด้านหลัง

นางหันหน้าไปในทันใด ทันใดนั้นริมฝีปากก็แนบกับใบหน้าของเขา

หรงเยี่ยแยกยิ้มบางๆ นางเคลื่อนริมฝีปากออก จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า “เราควรลุกขึ้นจัดระเบียบให้เรียบร้อยได้แล้ว”

“ให้พวกเขาทำความสะอาด”

“ไม่ ไม่ ไม่เด็ดขาด!” หากให้จื่ออีมาเห็นว่าเมื่อคืนนี้นางบ้าพอๆ กับหรงเยี่ยแล้วในอนาคตนางจะมองคนอื่นได้อย่างไร จัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองจะดีกว่า มีผ้าห่ม...โต๊ะเครื่องแป้ง...

อ่า!

นางบ้าไปแล้วจริงๆ ทำไมเมื่อคืนนี้นางถึงดื่มลงไปได้กันนะ

หรงเยี่ยกอดนางจากด้านหลัง มองดูท่าทางบ้าคลั่งของนางอย่างความสุข

“ชายาลุกขึ้นไปล้างตัวเถอะ” เขาม้วนผ้าข้างตัวนาง แล้วซบหน้าลงบนร่างนาง

แขนแข็งแรงโอบนางไว้ อุ้มนางขึ้นเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว แล้วเตะกลอนประตูให้เปิดออก

ไป๋ชิงหลิงหยุด “เดี๋ยว อย่าเพิ่งออกไป!”

“ไม่ต้องกลัว” เขากอดนาง ก้าวข้ามธรณีประตูแล้วเดินออกจากห้องไป

จื่ออีกับชิงอียืนเฝ้าอยู่นอกประตู

สาวใช้ทั้งสองเหลียวหลัง จากนั้นจึงเม้มปากกลั้นยิ้ม หันไปหาหรงเยี่ยกับไป๋ชิงหลิงแล้วทำความเคารพ “ข้าน้อยคารวะอ๋องหรงและพระชายาหรง!”

“ทำความสะอาดห้อง”

“ไม่ต้อง พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป ข้าจะกลับมาทำความสะอาดเอง” ไป๋ชิงหลิงรู้สึกกระวนกระวายใจทันที นางวางมือบนไหล่เขา แล้วเหวี่ยงขาดิ้นรนอย่างแรง

จื่ออีกับชิงอีมองเข้าไปข้างใน แล้วเข้าใจทันทีว่าทำไมไป๋ชิงหลิงถึงตื่นตระหนก

ทั้งสองเม้มปากกลั้นยิ้ม แล้วรีบเดินเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋ชิงหลิงก็ปิดหน้าด้วยความอับอายแล้วเริ่มร้องโหยหวน “ข้าไม่อยากพบใครแล้ว!!”

ในวันต่อมาหรงเยี่ยรับผิดชอบในการอพยพผู้ประสบภัยในอำเภอหลินอัน ส่วนเสิ่นหรูเหลียนรวบรวมคนท้องถิ่นเพื่อสร้างฝายกั้นแม่น้ำขึ้นที่ต้นน้ำ

ไป๋ชิงหลิงพาลี่ว์อีไปหมู่บ้านเซี่ยซินเพื่อพบหมอหลวงฮั่ว ส่วนเด็กทั้งสองอยู่ในหุบเขาเซียนไหลก่อนชั่วคราว

หลังจากที่อำเภอหลินอันถูกจัดการได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ก็ผ่านไปอีกสิบวัน

เหล่าหมอหลวงล้วนเดินทางกลับ หรงเยี่ยกับไป๋ชิงหลิงก็กลับไปที่หุบเขาเซียนไหลเพื่อรับเด็กทั้งสองกลับเมืองหลวง

เอ๋อร์ซือถูกนางทิ้งไว้ที่หุบเขาเซียนไหลเพื่อพักฟื้นร่างกาย ลี่ว์อีอยู่เคียงข้างเพื่อดูแลเขา

ข่าวการแต่งงานของหรงเยี่ยกับไป๋ชิงหลิงที่ด้านนอกเริ่มเป็นข่าวครึกโครมไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

เนี่ยเสี่ยวชิงคิดวนกลับไปกลับมานับพันครั้ง ไม่นับรวมการที่หรงเยี่ยวิ่งออกไปหาหญิงอื่นเพื่อแต่งด้วย

เมื่อฮองเฮาอู่ทราบข่าวการแต่งงาน นางถึงกับกระโดดขึ้นจากเบาะนั่งแล้วตะโกนว่า “เจ้าว่าอะไรนะ?”