บทที่ 249 แยกจากกัน(2)

ท่าทีของไทเฮาทำให้ขุนนางและพลทหารที่อยู่รอบๆ ถึงกับทรุดเข่าลงกันหมด

" ไทเฮา ขอไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

" ไทเฮา..."

" หุบปากซะ" จักรพรรดิเหยาสั่งอย่างเย็นชา

เขาทนกับความเจ็บปวด ตั้งหลังตรง ปล่อยให้ไทเฮาบันดาลโทสะ

ไทเฮาเอ่ยด้วยอารมณ์โมโห " พาเด็กสองคนนั้นมา พาพวกเขามา"

"พาซื่อจื่อจิ่งและ..." จักรพรรดิเหยากำมือแน่น แล้วก็ส่งสายตาที่ร้อนแรงไปยังหรงเยี่ยที่นอนอยู่บนพื้นหญ้า จากนั้นก็เอ่ยต่อ"เรียก ซื่อจื่อจิ่งและองค์หญิงเซิงเข้ามา"

"พ่ะย่ะค่ะ"

" ส่งทหารเกาะเงินอีกกลุ่มหนึ่งไปช่วยไป๋เจาเสวี่ยด้วย"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ทหารเกาะเงินที่รอรับคำสั่งพุ่งตรงเข้าไปในคุกทันที

หรงเยี่ยยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นแล้วก็จ้องมองผ้าที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดบนมือ บนใบหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาเลย

หญิงโง่เง่าเอ๊ย ทำไมไม่รักชีวิตตัวเองเลย

ตอนนี้ มีเสียง "ตุ้ม" ดังออกมาจากข้างหลัง ตัวของหรงเยี่ยกระตุกไปทีหนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ หันหน้าไปดู

คุก ระเบิดเหมือนพลุกระจายเต็มท้องฟ้า

คุกทั้งค่ายเกิดระเบิดด้วยความร้อนจากลม สามารถใช้คำว่า "ภูเขาสั่นสะเทือนและพื้นดินแยก"มาอธิบายได้เลย

เศษกระเบื้องถูกดีดออกมา เหมือนกับจะคลุมทั้งฟ้าและพื้นดิน ตกลงมาเหมือนหยาดฝน

จักรพรรดิเหยารีบปกป้องไทเฮาไว้ ฮองเฮาอู่ก็รีบลงไปโอบร่างกายและหัวของหรงเยี่ยไว้ และอ๋องเฉินเองก็ดึงองค์หญิงหลวนอี๋มาไว้ในอ้อมอกของตัวเอง แล้วก็ใช้มือสองข้างป้องกันหัวของนางไว้

หลังจากที่เศษกระเบื้องตกพื้นหมดแล้ว หรงเยี่ยก็ผลักฮองเฮาอู่ออกอย่างแรง กัดฟันฝืนยืนขึ้น ยืนโซเซไปมา

แต่เขาเพิ่งจะยืนได้ เข่าสองข้างก็ทรุดลงไปกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้...

อิงอู๋พุ่งเข้าไปประคองเขาไว้ " นายท่าน..."

"ประคองข้าเข้าไปข้างใน" หรงเยี่ยจับชายเสื้อของอิงอู๋ไว้ อดกลั้นความเจ็บปวดที่ส่งมาจากเข่าทั้งสอง แล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอีกครั้ง

หมอหลวงฮั่วเอ่ยด้วยความเป็นห่วง " อ๋องหรง ขาของท่านจะใช้แรงต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องรักษาด่วน"

"ประคองข้าเข้าไป" เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันไว้ที่ไหล่ของอิงอู๋ แล้วก็ก้าวขาออกไปอย่างยากลำบาก

ฮองเฮาอู่วิ่งไปข้างหน้าเขาก็ใช้มือจับแขนของเขาไว้ อ้อนวอน " เยี่ยเออร์ ไม่ต้องเข้าไปแล้ว ข้างในมีแต่ไฟ เจาเสวี่ยนางออกมาไม่ได้แล้ว"

" ไม่ต้องมายุ่งกับข้า" ตาของเขาแดงก่ำ ตะคอกใส่ฮ่องเฮาอู่

ฮองเฮาอู่ตกใจจนถอยหลังไป มองหน้าเขาพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะเอื้อน ร่างกายก็สั่นโดยไม่รู้ตัว

เห็นสภาพที่สิ้นหวังไร้การช่วยเหลือของเขาทำให้ฮองเฮาอู่สติหลุด ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง...