บทที่ 251 ฝันร้าย

หลังจากลำบากอยู่พักใหญ่ และยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับ เสิ่นหรูเหลียน ไป๋ชิงหลิงก็ผ่อนคลายยืนพิงผนังบ่อน้ำด้วยความเหนื่อยล้าจนเผลอหลับไป

ทันทีที่นางหลับนางก็ฝัน

ในความฝัน หรงเยี่ยถูกหรงเวินหยูพาเข้าไปในห้องทรมาน

หรงเวินฟยูสั่งให้ผู้คุมมัดเขา แต่หรงเยี่ยแข็งแกร่งมากจนไม่มีใครกล้าขึ้นไป

หรงเวินหยูกล่าว : “ฝ่าบาท ดูนางถูกทรมานก็แล้วกัน”

หรงเยี่ยกระแทกเขาเข้ากับกำแพงและเหวี่ยงกำปั้นไปที่เขาหนึ่งกำปั้น

หรงเวินหยูเย้ยหยันและพูดว่า: "นี่คือศาลต้าหลี่ ฝ่าบาท ถ้าฝ่าบาททำร้ายข้า หมายความว่าฝ่าบาทกำลังพยายามก่อกบฏ บิดาของฝ่าบาทเป็นคนสั่งลงโทษขั้นรุนแรง เขาคือจักรพรรดิ ไม่ว่าฝ่าบาทจะแข็งกร้าวแค่ไหน ฝ่าบาทก็ยังต้านทานคำสั่งของจักรพรรดิไม่ได้ หากจักรพรรดิต้องการให้นางตายในวันพรุ่งนี้ นางก็ต้องตายในวันพรุ่งนี้ ข้า... ข้าจะให้ฝ่าบาทพักผ่อนก่อนและค่อยเลือก!"

กำปั้นที่ชูขึ้นกลางอากาศสั่นสองสามครั้งแล้วเขาก็เหวี่ยงกำปั้นอย่างรุนแรง จากนั้นหรงเยี่ยก็หันหลังเดินไปที่แท่นทรมานและกางมือออก

หรงเวินหยูโบกมือด้วยความพึงพอใจ "มาเถิด จัดการอ๋องหรง"

“ทราบ” ผู้คุมมัดแขนขาด้วยโซ่ตรวน

หรงเวินหยูให้ผู้คุมทาผงพริกบนแส้และทรมานร่างกายของหรงเยี่ย

นอกจากนี้เขายังใช้ไม้เท้าหักขาของหรงเยี่ย

เห็นหรงเยี่ยถูกทรมานในความฝัน ไป๋ชิงหลิงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด: "หรงเยี่ย หรงเยี่ย..."

“คุณหนูไป๋!”

เสียงเรียกที่แผ่วเบาปลุกไป๋ชิงหลิงจากฝันร้าย

นางลืมตาขึ้นกะทันหัน และเมื่อนางเห็นเสิ่นหรูเหลียนนั่งยองๆ อยู่ข้างหน้านาง นางคว้าแขนของเสิ่นหรูเหลียนด้วยอารมณ์และขอร้องว่า "แม่ทัพเสิ่น พาข้ากลับไป เขายังคงรอข้าอยู่ เขาจะบ้าตายถ้าเขาหาข้าไม่เจอ"

"คุณหนูไป๋ ใจเย็นๆ" เสิ่นหรูเหลียนตื่นขึ้นมาและเห็นนางตัวสั่น และเรียกชื่ออ๋องหรงไม่หยุด

น้ำตาของนางยังคงไหลริน...

แม้ว่าจะไม่รู้ว่านางฝันถึงอะไร แต่ข้าแน่ใจเลยว่าต้องเป็นฝันร้ายที่เกี่ยวข้องกับอ๋องหรง

เขาวางมือบนไหล่ของนางแล้วกระชับมือเล็กน้อย

เมื่อนางทรงตัวได้ก็กล่าวว่า "เราต้องขึ้นไป"

ไป๋ชิงหลิงเพิ่งตื่นจากฝันร้าย นางเงยหน้าขึ้นและเห็นหินก้อนใหญ่ขวางทางเข้าบ่อน้ำที่แห้งแล้ง นางไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย

ถ้าหินก้อนนั้นเล็กกว่านี้คงไม่สามารถบดขยี้คนสองคนได้หรอก

“มันเป็นหินก้อนใหญ่ ข้าไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน” ไป๋ชิงหลิงพูด

เสิ่นหรูเหลียน ยืนขึ้นและมองขึ้นไปด้านบน "บ่อน้ำ เราออกมาจากทิศทางของประตูทิศตะวันตกของศาลต้าหลี่ ข้าเกรงว่าจะไม่มีใครคิดว่าเรายังมีชีวิตอยู่และมาที่นี่ "

ท้ายที่สุด ใครจะคิดว่าพวกเขาจะถูกพัดพาเข้าไปในบ่อน้ำแห้งแล้งโดยบังเอิญ

ไป๋ชิงหลิงยิ้มอย่างมีเลศนัย

พูดง่ายกว่าทำ จากนั้นนางก็เดินออกไป