บทที่ 256 การเรียกร้องของฮองเฮาอู่

ในใจของจักรพรรดิเหยารู้สึกร้อนรนมาก เขาเดินไปหาฮองเฮาอู่ย่างช้าๆ และกล่าวขึ้นว่า: "ฮองเฮา พระชายาหรงกลับมาแล้ว"

แต่ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้นกลับไม่ขยับเขยื้อน

เมื่อเห็นเช่นนั้นจักรพรรดิเหยาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา: "ข้าขอให้ฟางกงกงมาที่นี่เพื่อแจ้งให้เจ้ารู้ข่าว แต่เจ้ากลับไม่อยากไปดูนางแม้แต่น้อย"

“ดูอะไรหรือเพค่ะ?” จู่ๆ ก็มีเสียงอันแสนเย็นชาดังขึ้น

จักรพรรดิเหยารู้สึกอึดอัดใจ เขาแอบกำมือแน่น กลืนน้ำลายสองสามทีและเอ่ยขึ้นว่า:

"นางกลับมาแล้ว เรื่องขาของเยี่ยเอ๋อร์ก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว"

"เหอะเหอะ..." ฮองเฮาอู่เย้ยหยันด้วยเสียงต่ำ

จักรพรรดิเหยาไม่เคยเห็นท่าทีเฉยเมยขนาดนี้มาก่อน และเมื่อเขาได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เขาก็ระเบิดอารมณ์ที่เก็บกดมาานหลายวันออกมาในทันที

“ฮองเฮา เจ้าหัวเราะอะไร"เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว และจับไหล่ของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็ยกเธอขึ้นอย่างแรง เขาพูดด้วยความโกรธว่า: "ข้าบอกว่ามันคือความหวังเรื่องขาของเยี่ยเอ๋อร์ จ้าวไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?"

"ฮ่าๆๆ......." เธอยังคงหัวเราะไม่หยุด แต่กลับไม่ตอบสนองต่อคำพูดของเขาอยู่เป็นเวลานาน

จักรพรรดิเหยาโกรธมากจนยกฝ่ามือขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ฮองเฮาอู่มองไปที่มือของเขาที่ยกขึ้นบนอากาศ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเสียงหัวเราะก็หยุดลงทันที: "ตบสิ ถ้าท่านสามารถฆ่าข้าด้วยการตบเพียงครั้งเดียว ข้าก็จะโล่งใจ"

"เจ้า..." เขาหยุดมือของเขา: "เจ้าเหนื่อยมากเลยหรือที่ต้องเป็นฮองเฮาของข้า?"

หลังจากพูดจบดวงตาของฮองเฮาอู่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างช้าๆ: “ไม่เหนื่อยเหรอ? ฉันเป็นตัวแทนของพี่ ถ้าหากข้าไม่ได้มีหน้าเหมือนท่านพี่ คนที่จะเป็นฮองเฮาคงเป็นพระสนมหรง ทั้งที่ข้าเป็นหัวหน้าของตำหนักทั้งหก แต่อำนาจในวังหลังกลับอยู่ในมือของพระสนมเอกหรงและเต๋อเฟย ข้าให้กำเนิดลูกชายและลูกสาวคู่หนึ่ง และข้าต้องปกป้องเยี่ยเอ๋อร์ของพี่สาวของข้าด้วยชีวิต แล้วท่านล่ะ..."

“คุณเคยรักพวกเขาบ้างไหม เยี่ยเอ๋อร์ออกจากปักกิ่งตอนอายุสิบเอ็ดปีเพื่อฆ่าศัตรูในสนามรบ เกือบต้องเจอยมบาลมากี่ครั้ง แต่ท่านกลับมาสนใจเพียงว่าขาของเขายังมีความหวังอยู่หรือไม่? เด็กที่ท่านไม่เคยสนใจ ข้าสนใจว่าเขาจะทำ แต่ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องตายด้วยน้ำมือท่าน ไม่สู้ท่านปล่อยให้เขาไปหาท่านพี่เสียโดยเร็ว! "

“อู่หานยู่!” จักรพรรดิเหยาคำรามด้วยความโกรธ

“ข้าเหนื่อยกับการเป็นฮองเฮามามากพอแล้ว ข้าแค่ทำหน้าที่เป็นขิงที่ระลึกแทนของความคิดถึงของท่านที่มีให้กับพี่สาวข้าเท่านั้น ข้าไม่มีแผนการเช่นพระสนมเอกหรงหรือสติปัญญาเช่นเสด็จพี่ของข้า ท่านคิดว่าข้าไม่เคยรู้อะไรเลยเหรอ? ทุกคนมองว่าข้าเป็นคนโง่... ข้าจะคืนมงกุฎหงส์ให้ท่าน คืนให้ท่านทั้งหมด แล้วท่านจะหาใครมาแทนก็ได้ตามที่ท่านต้องการ" เธอยื่นมือออกและยื่นมงกุฎหงส์ ฉลองพระองค์ และตราหงส์ที่ได้เก็บเรียบร้อยแล้ว พร้อมเกียรติยศทั้งหมดที่เขาได้มอบให้เธอ ด้วยมือทั้งสองข้างของเธอ

จักรพรรดิเหยาจ้องมองอย่างดุร้ายที่ฉลองพระองค์ที่เธอมอบให้ จากนั้นรีบวิ่งไปจับไหล่ของฮองเฮาอู่แล้วกดเธอลงบนพระที่นั่ง: "ข้าตามใจเจ้ามากเกินไป ข้าปล่อยให้เจ้ามีอิสระไปทำเรื่องไร้สาระมากเกินไปแล้ว..."

“ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนไร้สาระในสายตาของท่าน แต่พอพระสนมเอกหรงบอกว่าไป๋เจาเสวี่ยเป็นพวกสอดแนม ด้วยเหตุนี้ท่านจึงส่งทั้งคู่ไปที่แดนประหาร”

"หุบปาก"

“ท่านไม่เคยดูแลเขาเลย แต่กลับเข้มงวดกับเขามาก แล้วทำไมต้องแกล้งทำเป็นพ่อที่แสนดีของเขาอีก!”

"ควั่ก!" จักรพรรดิเหยาฉีกเสื้อผ้าของเธอออกและพูดด้วยความโกรธว่า "เจ้ามีปัญหากับข้า ไม่ใช่เพียงเพราะต้องการสิ่งนี้หรือ ข้าจะให้จ้าว”

ฮองเฮาอู่รู้สึกเสียใจมาก ไม่มีแม้แต่การตอบโต้ใดๆ

เมื่อจักรพรรดิเหยาเห็นฉากนี้ เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวของเขาและพูดว่า "นี่มันอะไรกัน ดูไม่เต็มใจขนานี้"